Nieruchomości są przedmiotem częstych inwestycji przedsiębiorców. Mogą być nabywane zarówno w celu ulokowania kapitału, jak również bezpośrednio z przeznaczeniem do wykorzystywania w działalności gospodarczej. W tym drugim przypadku przedsiębiorca może zamortyzować nieruchomość jako środek trwały, obniżając tym samym kwotę podatku dochodowego. W niniejszym artykule skupimy się na tym, które nieruchomości podlegają amortyzacji i jak ona przebiega.
W pierwszej kolejności należy wskazać na przesłanki merytoryczne związane z możliwością amortyzacji. I tak, zgodnie z art. 22a ust 1 ustawy o PIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c (przypis omawiany poniżej), stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, zwane środkami trwałymi.
Dodatkowo ust. 2 ww. przepisu stanowi, że amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:
– zwane także środkami trwałymi;
Powyższe przepisy dotyczą poszczególnych środków trwałych, które podlegają amortyzacji. Natomiast przepis art. 22c wskazuje na nieruchomości, które nie podlegają amortyzacji – są to:
Na podstawie ustawy nowelizującej, która weszła w życie 1 stycznia 2022 r., zwanej Polskim Ładem, art. 22c pkt 2 ustawy o PIT otrzymał brzmienie, zgodnie z którym amortyzacji nie podlegają lokale oraz budynki mieszkalne (przepis przytoczony powyżej). Natomiast zgodnie z art. 71 ustawy nowelizującej, podatnicy mogli amortyzować lokale nabyte przed dniem 1 stycznia 2022 r., jednakże nie dłużej niż do 31 grudnia 2022 r. W związku z powyższym wraz z końcem 2022 roku podatnicy, którzy w tym roku mieli prawo zaliczać odpisy amortyzacyjne na podstawie przepisów przejściowych, stracili definitywnie prawo do amortyzacji. Powyższa regulacja budzi liczne wątpliwości natury konstytucyjnej, związane z konstytucyjną zasadą ochrony interesów w toku, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z wykładnią wielu przedstawicieli doktryny, powyższe rozwiązanie jest niezgodne z Konstytucją, gdyż podmioty, które wprowadziły lokal lub budynek mieszkalny do ewidencji środków trwałych przed zmianą przepisów, powinny mieć możliwość zaliczać odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów, aż do całkowitego zamortyzowania nieruchomości. Jednakże na dzień publikacji niniejszego artykułu, Trybunał Konstytucyjny nie wypowiedział się w tym zakresie, a organy podatkowe oraz sądy administracyjne stosują niniejszy przepis w pełnym zakresie. Co więcej, niewątpliwe jest, iż lokale i budynki mieszkalne nabyte po 1 stycznia 2022 r., nie mogą być amortyzowane.
W odróżnieniu od budynków mieszkalnych – budynki niemieszkalne mogą być amortyzowane. Podstawowa stawka w tym zakresie wynosi 2,5%, co oznacza, iż okres amortyzacji trwa 40 lat, a odpisy amortyzacyjne w skali roku wynoszą 2,5% wartości początkowej środka trwałego. Obok podstawowej stawki, przy spełnieniu odpowiednich przesłanek, dopuszcza się zastosowanie indywidualnej stawki, która może wynosić aż 10%. Zgodnie z przepisem 22j ust. 1 ustawy o PIT, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.
Od wskazanego okresu 10 lat istnieją pewne wyjątki, są to:
– dla nich okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata.
Zryczałtowany podatek dochodowy jest alternatywą dla podatku dochodowego płaconego na zasadach ogólnych lub wg stawki liniowej, przeznaczona wyłącznie dla osób prowadzących działalność gospodarczą. Polega na tym, że podatek jest liczony od całego przychodu, niepomniejszonego o koszty jego uzyskania. Został uregulowany w odrębnym akcie prawnym, tj. w ustawie dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W niniejszym wpisie przedstawimy główne założenia ryczałtu oraz odpowiemy na podstawowe pytania z nim związane.
Stawka ryczałtu nie jest jednakowa dla wszystkich i zależy od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Szeroki katalog stawek oraz przedmiotów działalności, które pod daną stawkę podlegają, określa art. 12 wymienionej na wstępie ustawy ryczałtowej. W 2023 r. dostępne stawki to: 17%, 15%, 14%, 12,5%, 12%, 10%, 8,5%, 5,5%, 3% i 2%. Nie sposób wymienić wszystkich branż, które podlegają pod daną stawkę, jednakże dla przykładu można wskazać, że stawka 17% jest zarezerwowana dla wolnych zawodów, a 3% dla działalności gastronomicznej, z wyjątkiem przychodów ze sprzedaży napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5%. Czy wiesz, czym jest optymalizacja podatkowa?
Przedsiębiorca będący na ryczałcie jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji przychodów. Jeżeli jego przychody są opodatkowane różnymi stawkami, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych ustala się według stawki właściwej dla przychodów z każdego rodzaju działalności. W tym zakresie niezwykle istotne jest, aby ewidencja przychodów była prowadzona w sposób umożliwiający określenie przychodów z każdego rodzaju działalności.
Dowiedz się, jaka jest stawka ryczałtu dla sprzedaży własnych książek za pośrednictwem platformy.
Wybór tej formy opodatkowania nie jest zależny wyłącznie od samej woli podatnika, ale również od spełniania pewnych wymogów. Opodatkowanie ryczałtem mogą wybrać:
Dodatkowo przedsiębiorca, musi spełnić jeszcze jeden warunek – jego przychody za poprzedni rok podatkowy nie przekroczyły limitu 2 mln euro, obliczonego według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedniego. W 2023 r. limit ten wynosi 9 654 400 zł. Sprawdź, od czego zależy wysokość podatków.
W przypadku wyboru zryczałtowanego podatku dochodowego jako formy rozliczenia, niezbędne jest poinformowanie o tym organów skarbowych. Można to zrobić poprzez pisemne oświadczenie, które należy dostarczyć do naczelnika urzędu skarbowego lub aktualizację CEIDG-1 – wniosek można złożyć online lub pisemnie do urzędu gminy lub miasta.
Powyższe zawiadomienie należy dostarczyć terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym lub do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego. Termin ten jest niezwykle istotny, gdyż nie podlega przywróceniu, zatem nie można go przekroczyć. Dowiedz się, jaki podatek rozlicza się na księdze przychodów i rozchodów.
W przypadku rozpoczęcia działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego, zgłoszenia należy dokonać w terminie do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności – nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Najlepiej jednak jest to zrobić na wniosku rejestracyjnym CEIDG-1. Czy wiesz, kto może skorzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego?
Termin płatności ryczałtu jest zależny od wyboru formy jego opłacania – miesięcznej bądź kwartalnej. W przypadku rozliczeń miesięcznych podatnik jest zobowiązany samodzielnie ustalać wielkość ryczałtu za każdy miesiąc i wpłacać go w terminie do 20. dnia następnego miesiąca za miesiąc poprzedni (za grudzień – do 20 stycznia następnego roku). W przypadku rozliczeń kwartalnych termin ten wynosi za dany kwartał do 20. dnia następującego po upływie kwartału, a w przypadku ostatniego kwartału roku podatkowego – przed upływem terminu na złożenie zeznania rocznego. Sprawdź także, jaki podatek od wynajmu garażu.
Z rozliczenia kwartalnego można skorzystać tylko i wyłącznie, jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie działalności opodatkowanej w formie ryczałtu albo w poprzednim roku osiągnął przychody nieprzekraczające 200 000 euro. O wyborze kwartalnej formy rozliczenia informuje się dopiero w zeznaniu rocznym.
Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wpłaca się na mikrorachunek podatkowy z wykorzystaniem formularza PPE. Zeznanie podatkowe w tym zakresie składa się na formularzu PIT-28 w terminie do końca kwietnia. Czy wiesz, kto może składać PIT 8-AR?
Przeczytaj również, czy opodatkowanie sprzedaży znaczków pocztowych jest możliwe.
Faktura jest podstawowym dokumentem potwierdzającym dokonanie określonej transakcji – co do zasady między przedsiębiorcami. Oczywiście istnieją sytuacje, w których przedsiębiorca będzie zobowiązany do wystawienia faktury na rzecz osoby fizycznej, jednakże niniejszy artykuł zostanie poświęcony wyłącznie fakturom wystawianym między przedsiębiorcami. W dzisiejszym wpisie odpowiemy na najczęstsze pytania związane z fakturami bez NIP.
Odpowiadając na powyższe pytanie, należy w pierwszej kolejności odnieść się do treści przepisu art. 106e ust. 1 ustawy VAT, który wskazuje na obligatoryjne elementy faktury. Zgodnie z ww. przepisem, jednym z tych elementów jest numer NIP. Zatem w przypadku transakcji pomiędzy przedsiębiorcami, nie można wystawić faktury bez NIP.
Aby nieco uspokoić osoby czytające ten wpis w związku ze wpadką w tym zakresie, należy powiedzieć, że uchybienie polegające na omyłkowym wystawieniu faktury bez NIP, w sytuacji, gdy wszelkie inne dane identyfikujące są prawidłowe i pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że zakupu dokonał ten, a nie inny podmiot, nie będzie rodziło żadnych rażących konsekwencji dla wystawcy. Mimo to, w momencie, kiedy zauważy ten błąd, powinien niezwłocznie wystawić fakturę korygującą, uzupełnioną o brakujący element – chociażby po to, by uniknąć tłumaczenia się przed organami skarbowymi z przyczyn zaewidencjonowania takiego dokumentu.
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów, które zawarte są w obszernym katalogu wyłączeń zawartym w ustawie o PIT oraz CIT. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów zaksięgowanie kosztu jest możliwe na podstawie odpowiedniego udokumentowania poniesionego wydatku. W przypadku kiedy wystawca wystawi nam omyłkowo fakturę bez NIP, ale dokonany zakup pozostawał w związku prowadzoną przez nas działalnością gospodarczą, to nawet jeżeli nie zamieścił na niej danych naszej firmy, a zamiast tego nasze dane prywatne, to brak podstaw ku temu, aby stwierdzić, iż taka faktura nie może zostać zaksięgowana jako koszt uzyskania przychodu. Kluczowe w tym zakresie jest, aby dane identyfikujące na dokumencie pozwalały jednoznacznie stwierdzić, że zakupu dokonał ten, a nie inny podmiot. Dotyczy to oczywiście osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą – w ich przypadku identyfikacja podmiotu nie budzi żadnych wątpliwości. Z inną oceną mielibyśmy do czynienia, jeżeli faktura miała być wystawiona spółce z o.o., a została wystawiona na prywatne dane prezesa zarządu – w takiej sytuacji niedopuszczalne byłoby rozpoznanie kosztu.
Mimo tego, że w praktyce dopuszcza się księgowanie faktury bez NIP nabywcy, jeżeli pozostałe dane są poprawne to, w celu zachowania przejrzystości, w takiej sytuacji warto skorzystać z innego rozwiązania. W razie otrzymania z faktury z niekompletnymi danymi nabywca ma możliwość wystawienia noty korygującej – dokumentu księgowego, pozwalającego na skorygowanie danych otrzymanej faktury.
W przypadku odliczenia VAT, w pierwszej kolejności – podobnie jak w przypadku rozpoznania kosztu – należy zwrócić uwagę na merytoryczne przesłanki uprawniające do tego. I tak, zgodnie z ustawą VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podmiotom będącym czynnymi podatnikami, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Powyższe wymogi ustawowe nie odnoszą się do kwestii formalnych dotyczących prawidłowo wystawionej faktury, niezawierającej żadnych błędów. Oczywiście kwestia ta nie pozostaje obojętna, jednakże pewne braki w tym zakresie nie mogą w sposób definitywny przekreślać prawa do odliczenia. Podkreślenia wymaga fakt, iż prawo do odliczenia podatku jest podstawową częścią mechanizmu VAT i ograniczanie go w związku z omyłkami na fakturze jest całkowicie bezzasadne – naczelna w tym zakresie jest zasada neutralności, która wynika ze specyfiki podatku konsumpcyjnego.
Zatem, o ile faktura odzwierciedla faktyczne zdarzenie gospodarcze, to daje prawo do odliczenia podatku. Jak stwierdził Dyrektor KIS w interpretacji z 18 lipca 2019 roku (nr 0112-KDIL1-1.4012.303.2019.1.AK): „Przepis art. 88 ustawy VAT enumeratywnie określa listę przypadków, w których podatnik został pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, jednakże nie wymienia opisanej we wniosku nieprawidłowości (braku NIP nabywcy) jako przesłanki negatywnej powodującej utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego (w sytuacji, gdy faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze)”.
Jednostki budżetowe dokonując analizy wykonania swojego założonego budżetu, przede wszystkim muszą kontrolować realizację dochodów, do których zaliczają się także wpływy z posiadanych wierzytelności, czyli długów pozostających do ściągnięcia. Z tego też względu organy zwracają znamienną uwagę na terminowość realizowanych działań windykacyjnych, które mają zabezpieczyć ewidencjonowane należności.
Podstawą do stosowania procedury windykacji należności w jednostkach samorządu terytorialnego są powszechnie obowiązujące przepisy prawa, w szczególności ustawa o finansach publicznych oraz o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dodatkowo opiera się ona na regulacji wewnętrznej, którą jest zarządzenie właściwego organu wykonawczego w sprawie ustalenia instrukcji dotyczącej zasad prowadzenia egzekucji należności podatkowych i publicznoprawnych oraz windykacji należności cywilnoprawnych w urzędzie organu administracji publicznej lub samorządowej.
Poprzez należności cywilnoprawne w jednostce budżetowej należy rozumieć zobowiązania wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, stanowiące dochody w szczególności z:
Czynności windykacyjne, w zależności od struktury organizacyjnej danej jednostki prowadzone są z reguły przez dedykowane do tego komórki, względnie przez wyspecjalizowanych w tym zakresie pracowników, na wytyczonych do tego stanowiskach. Ich celem jest odzyskanie niezapłaconych w terminie należności, powiększonych o odsetki i ewentualne koszty zabezpieczenia roszczeń, co łącznie stanowi dochód danej jednostki. Dochodzenie roszczeń rozpoczyna się w momencie upływu terminu płatności wierzytelności wynikającego z umowy, aktu notarialnego lub decyzji. Podejmowane działania w tym zakresie przewidziane są przepisami prawa, co oznacza, iż zakazane jest uporczywe upominanie się o długu, nachodzenie dłużnika w domu czy w pracy, bądź uzależnianie dokonania innej czynności od uregulowania bieżącego zadłużenia. Co istotne, zanim organ rozpocznie procedurę windykacji, po upływie terminu wymagalności zobowiązania, wyznaczy dłużnikowi jeszcze jeden dodatkowy termin, którego bezskuteczny upływ, będzie już ostatecznie prowadził do podjęcia działań. W pierwszej kolejności polegają one na sporządzeniu pisemnego wezwania do zapłaty, mającego stanowić dowód w ewentualnym postępowaniu sądowym o zapłatę zaległości. Wezwanie doręcza się za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Powinno zawierać informacje o wysokości zadłużenia oraz jego podstawie i okresu, jakiego dotyczy, a także o należnych odsetkach. Bezskuteczny upływ określonego w nim terminu na zapłatę, powoduję wystąpienie przez organ na drogę postępowania sądowego, gdzie w przypadku należności cywilnoprawnych, zastosowanie będą miały procedury określone w kodeksie postępowania cywilnego.
Należy zwrócić uwagę, iż organ ma też możliwość zabezpieczenia spłaty przysługujących mu zaległych należności. W jaki sposób się to odbywa? Otóż może skorzystać z dopuszczalnych prawem form zabezpieczenia, takich jak:
Jak więc wynika z powyższego opisu, pilnowanie terminowego regulowania należności, jest jednym z kluczowych zadań dla jednostki budżetowej, gdyż wpływu z tego tytułu, stanowią znaczną część jej dochodu. Z tego też względu tworzone są wyspecjalizowane komórki, których jedynym zadaniem jest ściąganie długów, z wykorzystaniem wszelkich dopuszczalnych prawem narzędzi, w tym także poprzez korzystanie z różnych form zabezpieczenia spłaty.
Każdy, kto posiada zadłużenie, które trwale zaprzestał spłacać bądź się opóźnia z jego spłatą, lub w ogóle jej nie zaczął, może spodziewać się poddania windykacji. Co się kryje pod tym pojęciem? Otóż jest to procedura odzyskiwania należności od dłużnika, niezależnie, z czego one wynikają. Czy będziemy zalegać z czynszem, czy z ratami za telefon, bądź nie będziemy regulować jakichś opłat abonamentowych, to nasz wierzyciel będzie mógł dochodzić od nas swoich roszczeń, stosując właśnie proces windykacji, która dzieli się na windykację miękką i twardą.
W przeciwieństwie do windykacji miękkiej, której ideą jest polubowne odzyskanie należności, poprzez egzekwowanie jej za pośrednictwem, telefonów, smsów, maili czy wezwań do zapłaty, windykacja twarda rozpoczyna się, gdy powyższe metody nie odniosą skutku. Obejmuje ona szereg bardziej zdecydowanych działań, mających ostrzejszy wydźwięk, pozostając jednak nadal w zgodzie z literą prawa. Celem jest jak najszybsze odzyskanie dług przez windykatora, za pomocą dostępnych środków przymusu, które mają to sprawić.
Jak odzyskać swoją własność? Do głównych rodzajów windykacji twardej możemy zaliczyć, następujące:
Pierwszym etapem jest wpisanie dłużnika do rejestru dłużników, czyli do bazy gromadzącej dane o osobach zadłużonych. Ma to prowadzić do zmotywowania dłużnika do uregulowania zaległości, gdyż przedmiotowy wpis może wpływać na utratę dobrego imienia oraz stwarzać trudności w zaciągnięciu innych kredytów w przyszłości bądź nawet to uniemożliwić, poprzez obniżenie zdolności kredytowej nie tylko w momencie istnienia wpisu, ale także po jego usunięciu z bazy. Taka negatywna historia kredytowa stanowi ostrzeżenie dla banków, czy innych instytucji pożyczkowych, że istnieje ryzyko, że kolejne zobowiązanie również nie będzie spłacane terminowo.
Jako kolejny etap możemy wskazać wystąpienie na drogę sądową, co może zostać poprzedzone przeprowadzeniem wywiadu gospodarczego o dłużniku, celem ustalenia jego aktualnej kondycji finansowej. Wszczęcie procesu polega na złożeniu pozwu o zapłatę, który po spełnieniu warunków formalnych i odpowiednim udowodnieniu dochodzonych w nim roszczeń, podlega rozpoznaniu przez właściwy w sprawie sąd. Postępowanie to kończy się zazwyczaj wydaniem nakazu zapłaty dochodzonej kwoty, wraz z odsetkami i kosztami sądowymi, co stanowi podstawę do ich egzekucji.
I właśnie następnym etapem jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego, czyli skierowanie sprawy do komornika, który na podstawie wydanego przez sąd wyroku, uprawniony jest do odzyskania należności od dłużnika. Komornik może zająć przedmioty należące do dłużnika, w tym zgromadzone na jego kontach pieniądze, należące do niego ruchomości i nieruchomości, a także wynagrodzenie za pracę. Podobnie jak w przypadku postępowania sądowego, kosztami komorniczymi obciążany jest dłużnik.
Otóż najlepszym sposobem obrony jest antywindykacja, która wiąże się z dobrą znajomością obowiązującego prawa. Często zdarza się, że windykatorzy przekraczają swoje uprawnienia, a należy pamiętać, że windykator to nie komornik, co oznacza, iż nie może zająć własności dłużnika, ani w żaden sposób jej naruszyć, gdyż sama windykacja nie daje do tego uprawnienia. Podstawą do takich działań jest dopiero prawomocny wyrok zaopatrzony w klauzulę wykonalności. Antywindykacja jest jednak możliwa, w sytuacji, jeśli mamy do czynienia z przekraczaniem swoich uprawnień przez firmy windykacyjne, bądź też przez samych komorników. Co więcej, jeśli uważamy, że dochodzone od nas roszczenie jest niezasadne, bądź zostało spłacone, to wówczas należy podjąć skuteczną obronę poprzez skierowanie odpowiedniego pisma do firmy windykacyjnej, czy komornika, lub wstąpienie w terminie do wszczętego postępowania sądowego, zgłaszając swój sprzeciw i argumenty popierające nasze stanowisko. Najlepiej w takim przypadku poprosić o pomoc specjalisty. Istotne jest także to, że osoba, zajmująca się ściągnięciem długu, nie ma prawa do informowania innych, o sytuacji finansowej dłużnika, gdyż wiąże się to z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony danych osobowych (RODO).
Nie ma reguł w tym zakresie, jednak zazwyczaj ma to miejsce, gdy windykacja polubowna, która trwa zwykle 2-3 miesiące nie przyniesie efektów. Zasadą jest, że im szybciej rozpoczniemy windykację, tym będzie ona bardziej skuteczna, gdyż im starszy dług, tym trudniej go odzyskać.
Należy pamiętać, że na etapie windykacji miękkiej może dojść do porozumienia z firmą windykacyjną, poprzez zaproponowanie nowego terminu spłaty, czy rozłożenie długu na raty, bądź innych wspólnie wypracowanych rozwiązań, które pozwolą uniknąć występowania na drogę sądową i w konsekwencji znacznie ograniczyć kwotę zadłużenia. Ważna jest zatem sama chęć współpracy i spłaty długu.
Podsumowując, twarda windykacja zaczyna się w momencie, gdy windykacja miękka, czyli maile, smsy, telefony nie przyniosą oczekiwanych rezultatów. Należy pamiętać, że w sytuacji, gdy dochodzenie zadłużenia jest w pełni uzasadnione, to uchylanie się od jego spłaty doprowadzi tylko do wygenerowania jeszcze większych kosztów, którymi finalnie zostanie obciążony dłużnik. Pozostaje jeszcze kwestia jego wypłacalności, jednak to już zupełnie inna historia, wymagająca poświęcenia jej odrębnego artykułu…
