Otrzymany w ramach darowizny lokal mieszkalny lub dom może przysporzyć niemałych kłopotów, jeżeli pojawi się myśl u obdarowanego co do dalszej sprzedaży ww. majątku. Wówczas najczęściej pojawiają się zapytania, czy można sprzedać taką nieruchomość otrzymaną w ramach darowizny, a jeżeli tak – to w jakim terminie od momentu nabycia i jakie mogą pojawiać się konsekwencje podatkowe. W niniejszym wpisie omówimy najistotniejsze zagadnienia związanie ze sprzedażą mieszkania z darowizny.
Tak, jak najbardziej można sprzedać mieszkanie z darowizny. Niemniej należy wziąć pod uwagę, że dokonanie sprzedaży przed upływem 5 lat od daty nabycia (licząc od końca roku kalendarzowego, w którym doszło do nabycia) może rodzić konsekwencje podatkowe w postaci konieczności zapłaty podatku dochodowego od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości.
Wspomniany podatek od opisanej sprzedaży wynosi wówczas 19% podstawy obliczenia podatku, zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o PIT. Niemniej należy pamiętać o pewnej możliwości uniknięcia owego podatku. Mianowicie mowa tutaj o uldze mieszkaniowej, która polega na zwolnieniu z opodatkowania dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, jeżeli zostanie on wydatkowany przez podatnika na "własne cele mieszkaniowe", zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT. Po sprzedaży mieszkania należy udać się do właściwego urzędu skarbowego celem złożenia odpowiedniej deklaracji podatkowej, w której to wskazane zostanie, że pieniądze ze sprzedaży zostaną przeznaczone na cele mieszkaniowe w terminie 3 lat na własne cele mieszkaniowe. Czy darowizna jest opodatkowana?
Zgodnie z art. 993 § 1 Kodeksu cywilnego, przy obliczaniu zachowku nie uwzględnia się zapisów zwykłych i poleceń, natomiast dolicza się do spadku, stosownie do przepisów poniższych, darowizny oraz zapisy windykacyjne dokonane przez spadkodawcę. Tym samym sprzedaż mieszkania z darowizny jest bez znaczenia z punktu widzenia zachowku. Uprawnionemu do zachowku przysługuje prawo określonej kwoty – niezależnie czy darowizna została sprzedana, czy znajduje się w majątku osoby obdarowanej. Przeczytaj również na temat przepisania majątku za życia a zachowku.
Na gruncie obowiązujących przepisów Kodeksu cywilnego, w art. 991 Kodeksu cywilnego, ustawodawca przewidział ochronę najbliższych osób rodziny zmarłego poprzez instytucję zachowku. Zachowek to określona wartość pieniężna, którą najbliższe osoby z kręgu spadkodawcy powinny od niego otrzymać. W niniejszym wpisie zastanowimy się nad tym, kiedy przysługuje zachowek oraz ewentualnym terminem przedawnienia.
Prawo do zachowku powstaje z mocy ustawy, z chwilą otwarcia spadku i przysługuje zarówno w przypadku dziedziczenia testamentowego, jak i ustawowego. Odnośnie do kwestii dziedziczenia ustawowego, prawo do zachowku zaktualizuje się wówczas, gdy z uwagi na istnienie darowizn doliczanych do spadku, odziedziczony udział nie pokrywa zachowku uprawnionego.
Zgodnie z art. 991 § 1 Kodeksu cywilnego, zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy, należą się, jeżeli uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo jeżeli zstępny uprawniony jest małoletni – dwie trzecie wartości udziału spadkowego, który by mu przypadał przy dziedziczeniu ustawowym, w innych zaś wypadkach – połowa wartości tego udziału (zachowek). Sprawdź, co zrobić w przypadku niesprawiedliwego podziału majątku przez rodziców.
Zgodnie z art. 1007 § 1 Kodeksu cywilnego, roszczenia uprawnionego z tytułu zachowku oraz roszczenia spadkobierców o zmniejszenie zapisów zwykłych i poleceń przedawniają się z upływem 5 lat od ogłoszenia testamentu. Jak nie płacić zachowku?
Gdy uprawniony nie otrzymał należnego mu zachowku w postaci darowizny lub powołania do spadku czy zapisu, wówczas ma on możliwość wystąpienia przeciwko spadkobiercy o zapłatę sumy pieniężnej, która przypadłaby mu w przypadku dziedziczenia ustawowego.
Roszczenie o zachowek może zostać rozstrzygnięte polubownie lub na drodze sądowej. W pierwszej kolejności warto wystąpić chociażby z wezwaniem do zapłaty na piśmie i wysłać je pocztą ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru do spadkobiercy testamentowego. Jest to ważne, gdyż w razie konieczności skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, koniecznym będzie wykazać, że podjęte zostały próbę polubownego rozwiązania sporu. W sytuacji, jeżeli spadkobierca nie będzie respektować woli polubownego rozwiązania sprawy, wówczas należy wnieść pozew o zachowek, z zachowaniem ustawowego, wyżej określonego terminu.
Dowiedz się, jak wygląda przepisanie majątku za życia a zachowek.
Postępowanie rozwodowe w przypadku, gdy strony mają małoletnie dzieci, może budzić wiele emocji i tym samym sprawić, że każda ze stron może próbować utrudniać kontakty z dzieckiem po rozwodzie. W niniejszym wpisie omówimy, w jaki sposób można uregulować kontakty z dzieckiem po rozwodzie.
Oczywiście, najprostsza sytuacja jest wówczas, kiedy pomiędzy rodzicami w aspekcie wychowania dzieci panuje zgoda i porozumienie, a żadna ze stron nie utrudnia kontaktów z małoletnimi dziećmi. Wówczas już na etapie pozwu o rozwód, rodzice (strony) mogą wnieść o nieustalanie kontaktów z małoletnimi dziećmi i następnie samodzielnie ustalają kontakty na bieżąco, stosownie do potrzeb. W przypadku, gdy jednak nie ma owego porozumienia – już na etapie postępowania rozwodowego, a mianowicie w wyroku orzekającym rozwód, sąd ma obowiązek rozstrzygnąć o kontaktach z rodziców z dzieckiem. Stanowi o tym art. 58 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Poznaj obowiązki rodziców względem dziecka po rozwodzie.
Tym samym w przypadku braku porozumienia co do sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywania kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, sąd uwzględnia prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców i rozstrzyga o sposobie jej wykonywania i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie.
Przeczytaj również na temat wysokość alimentów na dziecko a zarobki.
W przypadku gdy jeden z rodziców utrudnia kontakty z dzieckiem po zakończonym postępowaniu rozwodowym bądź nie respektuje zawartego porozumienia w zakresie kontaktów, wówczas jest możliwość złożenia wniosku do sądu o ustalenie kontaktów z dzieckiem bądź o zmianę owych kontaktów.
Wniosek wnosi się do sądu rejonowego, wydziału rodzinnego, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka. Gdy dziecko nie ma miejsca zamieszkania – właściwy jest sąd miejsca jego pobytu. Opłata sądowa od wniosku wynosi 100 złotych. Warto pamiętać także o możliwości zawarcia we wniosku o ustalenie kontaktów z dzieckiem wniosku o zabezpieczenie kontaktów na czas postępowania. Wówczas do czasu wydania orzeczenia przez sąd, kontakty z dzieckiem zostaną ustalone.
Radca prawny Toruń również świadczy pomoc prawną z zakresu prawa rodzinnego, w tym także w toku postępowań związanych z ustalaniem kontaktów z dzieckiem. Warto pamiętać, że tego typu sprawy cechują się wysokim stopniem skomplikowania, nierzadko pojawia się konieczność powołania biegłych sądowych z zakresu psychologii. Wówczas taka opinia może stanowić dowód w toku postępowania. Dlatego warto już od momentu wszczęcia postępowania zdecydować się na profesjonalną pomoc pełnomocnika – radcy prawnego, który będzie czuwał nad prawidłowym i rzetelnym przebieg postępowania. Zapraszamy do kontaktu telefonicznego lub mailowego celem umówienia się na spotkanie.
W niniejszym wpisie przybliżamy Państwu kwestię wysokości alimentów na dziecko – co w praktyce jest brane pod uwagę przez sąd przy ustalaniu kwoty alimentów na dziecko. Czy pod pojęciem zarobkowych i majątkowych możliwości rodzica należy rozumieć wyłącznie dochody uzyskiwane z pracy, czy być może także są to dochody, które przy dołożeniu należytej staranności, rodzic również może i powinien uzyskiwać? Zapraszamy do dalszej lektury wpisu.
Tytułem wstępu wskazać należy, że aktualnie świadczenia alimentacyjne zasądzane są w formie pieniężnej, dlatego ich wysokość ustalana poprzez odniesienie się do:
Tym samym nie ma możliwości odpowiedzenia jednoznacznie na to, jaka część wynagrodzenia może zostać przeznaczona na alimenty, gdyż ww. dwa czynniki mają kluczowe znaczenie dla wysokości alimentów. Dowiedz się więcej na temat obowiązków rodziców względem dziecka po rozwodzie.
Tak jak zostało wspomniane wyżej, zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od:
W pierwszej kolejności, odnosząc się do usprawiedliwionych potrzeb dziecka, należy zwrócić uwagę na to, że ustawodawca w ramach obowiązku alimentacyjnego przewiduje zaspokajanie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, a nie wszystkich jego potrzeb. Zatem ustalenia wymaga, które z potrzeb uprawnionego mają charakter usprawiedliwiony. Zasadniczo, pod terminem „usprawiedliwionych” potrzeb należy co do zasady rozumieć potrzeby w postaci zapewnienia mieszkania, wyżywienia, ubrania, higieny, leczenia, edukacji. W przypadku, jeżeli dziecko wykazuje zainteresowanie, talent muzyczny tudzież sportowy – wówczas koszty zajęć również będą stanowiły jego usprawiedliwione potrzeby.
Odnośnie do zarobkowych i majątkowych możliwości rodzica - ustawodawca posługuje się pojęciem możliwości, a nie rzeczywistym stanem majątkowym i zarobkowym zobowiązanego. Tym samym w toku postępowania przed sądem będą badane faktyczne możliwości majątkowe i zarobkowe rodzica, a nie wyłącznie aktualnie uzyskiwane dochody. Aktualna wysokość zarobków stanowi jedynie punkt wyjścia do ustaleń w zakresie możliwości majątkowych i zarobkowych rodzica. Przykładowo, jeżeli rodzic ma wykształcenie wyższe i tym samym może on udać się do lepiej płatnej pracy z uwagi na to zdobyte wykształcenie – wówczas sąd przyzna wyższe alimenty, w szczególności, gdy zobowiązany rodzic celowo nie wykonuje pracy w zawodzie, bądź pracuje w niepełnym etacie.
Bez wątpienia rola sądu przy ustalaniu alimentów jest kluczowa – sąd bada sytuację materialną i finansową rodziców, szczegółowo analizuje potrzeby osoby uprawnionej, czyli koszty utrzymania, edukacji, leczenia, a także inne usprawiedliwione potrzeby życiowe. Co istotne, jedną z podstawowych zasad przy ustalaniu alimentów, jaką sąd bierze pod uwagę, jest tzw. zasada równej stopy życiowej, która oznacza, że dziecko powinno żyć na poziomie zbliżonym do poziomu życia rodziców.
Tak jak wskazaliśmy wyżej, zasadniczo nie ma w żadnym z aktualnie obowiązujących przepisów „minimalnych alimentów”. Co istotne, również w praktyce nie przyjęła się jakakolwiek minimalna kwota alimentów na dziecko, gdyż wszystko zależne jest od indywidualnej sytuacji zobowiązanego (rodzica) oraz uprawnionego (dziecka). Alimenty winny przede wszystkim zapewniać najważniejsze potrzeby małoletniego dziecka, tj. godną egzystencję.
Radca prawny Toruń również oferuje pomoc prawną w zakresie spraw alimentacyjnych, tj. o ustalenie, obniżenie oraz podwyższenie alimentów, jak i sprawami w zakresie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego. Zapraszamy do kontaktu.
Sprawdź również, na czym polega obowiązek alimentacyjny na byłego małżonka.
Zaliczanie poszczególnych wydatków do kosztów uzyskania przychodów (KUP) w prowadzonej działalności to każdorazowo trudny temat dla przedsiębiorców. Prawidłowe kwalifikowanie wydatków jest istotne zarówno z punktu optymalizacji podatkowej, jak i zgodności z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego. W niniejszym wpisie zastanowimy się nad możliwością zaliczenia do kosztów podatkowych smartwatcha w przypadku prowadzenia działalności artystycznej.
Z wnioskiem do Dyrektora KIS wystąpiła Pani prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą. Przeważająca część usług, jakie wykonywała wnioskodawczyni w ramach działalności gospodarczej, stanowiły usługi wykazane pod kodem PKD 90.03.Z - Artystyczna i literacka działalność twórcza, a także z zakresu stosunków międzyludzkich (public relations) i komunikacji oraz działalności agencji reklamowych. W związku z rozwojem działalności planowała ona zakup smartwatcha dedykowanego do posiadanego telefonu komórkowego, również zakupionego na potrzeby działalności gospodarczej. Cena smartwatcha miała oscylować w granicach kwoty 1.139 zł brutto. Niniejszy zakup miał pozwolić na ulepszenie komunikacji z klientami, co tym samym w sposób bezpośredni miało przełożyć się na wzrost zleceń, pogłębienie współpracy a tym samym miało mieć wpływ na wzrost obrotów. Wnioskodawczyni podkreślała, że smartwatch nie będzie wykorzystywany poza działaniami w ramach działalności gospodarczej, a po godzinach pracy będzie odkładany do stacji ładującej.
Wnioskodawczyni uważała, że poniesiony wydatek na zakup zegarka typu smartwatch będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ wszystkie przedstawione w opisie sprawy okoliczności wskazują, że zakupiony zegarek w wykonywanej pracy zarówno zabezpiecza źródło przychodu, jak i będzie pomagać osiągnąć przychody w przyszłości i zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT może stanowić koszt uzyskania przychodów. Wnioskodawczyni podkreślała, że używanie smartwatcha w codziennej pracy pozwoli jej zmaksymalizować działania, co przełoży się na skuteczniejsze prowadzenie biznesu, a w konsekwencji na zwiększenie dochodu.
Przeczytaj także PKD 2025 - co warto wiedzieć?
Dyrektor KIS uznał stanowisko za prawidłowe, wskazując, że okoliczności sprawy przedstawione we wniosku przemawiają za zaliczeniem wydatku na smartwatch do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Przypomnijmy, że zgodnie z przywołanym przepisem, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Sprawdź, co jeszcze można wrzucić w koszty firmy.
W najnowszej interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej rozważał podatkowe aspekty sprzedaży znaczków pocztowych z prywatnej kolekcji – mianowicie czy sprzedaż ta będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym (PIT). Zapraszamy do dalszej lektury.
Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpiła Pani, która wraz z mężem zaczęła zbierać znaczki pocztowe ponad 40 lat temu. Początkowo były to głównie znaczki polskie. Stopniowo wnioskodawczyni zaczęła uzupełniać kolekcję do lat wcześniejszych. Znaczki były zakupowane w sklepach filatelistycznych. Następnie po roku 1990, małżeństwo zaczęło zbierać także znaczki zagraniczne. Kolekcjonowanie znaczków trwało blisko 50 lat. Aktualnie wnioskodawczyni planuje sprzedać swoje zbiory na różnych portalach aukcyjnych. Ze względu na obszerność kolekcji, sprzedaż ma nie nastąpić jednorazowo, a raczej sukcesywnie na różnych portalach aukcyjnych. Wnioskodawczyni wskazała we wniosku, że ostatni zakup znaczków do zbiorów nastąpił w roku 2018, czyli 6 lat temu.
W związku z powyższym wnioskodawczyni zwróciła się z zapytaniem do KIS, jaki podatek musiałaby zapłacić i w jakiej wysokości od sprzedaży ww. znaczków pocztowych. W ocenie wnioskodawczyni po sprzedaży znaczków nie powinno być żadnego podatku do zapłaty, ponieważ znaczki były kupowane na poczcie i w sklepach filatelistycznych. Część z nich była do własnych zbiorów, a część była wysyłana za granicę na wymianę.
Przeczytaj również, czym jest zryczałtowany podatek dochodowy.
Fiskus uznał stanowisko wnioskodawczyni za prawidłowe. Wskazał, że sprzedaż znaczków pocztowych, o których mowa we wniosku, należy rozpatrywać przez pryzmat uregulowań zawartych w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o PIT. Zatem skoro odpłatne zbycie znaczków nastąpi po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło ich nabycie – nie będzie źródłem przychodu w rozumieniu tego przepisu. W konsekwencji kwota uzyskana ze sprzedaży znaczków pocztowych, o których mowa we wniosku, w ogóle nie będzie podlegała opodatkowaniu PIT.
Zatem sprzedaż znaczków pocztowych po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło ich nabycie, nie będzie stanowić dla wnioskodawczyni przychodów podatkowych.
(interpretacja indywidualna z dnia 17 lipca 2024 r., sygn.: 0112-KDIL2-2.4011.311.2024.3.KP)
W ramach podatkowego cyklu wpisów, w niniejszym pochylamy się nad zagadnieniem wystąpienia wspólnika spółki jawnej bez wynagrodzenia a kwestią opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, które pojawiło się w najnowszej interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS. Zapraszamy do dalszej lektury.
Z wnioskiem wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej zwrócili się wspólnicy spółki jawnej. Głównym przedmiotem działalności spółki jest m.in. sprzedaż detaliczna mebli, sprzętu oświetleniowego. Na podstawie umowy wszyscy wspólnicy wnieśli wkłady pieniężne. Jeden ze wspólników postanowił wystąpić ze spółki, jednocześnie nie otrzymując w związku z tym wynagrodzenia.
Zarówno spółka, jak i występujący wspólnik nie będą mieli wobec siebie żadnych roszczeń z tytułu jego wystąpienia ze spółki, w tym zwrotu wniesionego przez niego wkładu do spółki lub jego równowartości. W związku z powyższym występujący wspólnik oraz spółka nie będą zawierać postanowienia o niewystępowaniu wobec siebie z żadnymi roszczeniami z tytułu jego wystąpienia ze spółki. Sprawdź, czy darowizna jest opodatkowana.
Na kanwie opisanego stanu faktycznego zainteresowani zwrócili się z zapytaniem, czy wystąpienie wspólnika ze spółki bez wynagrodzenia będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn?
W ocenie wspólników, wystąpienie wspólnika ze spółki bez wynagrodzenia nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Powołano się na art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, zgodnie z którym podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:
Mając na uwadze powyższe, zainteresowani argumentowali, że ustawa o podatku od spadków i darowizn ściśle określa granice przedmiotu opodatkowania, tj. nabycie według określonych tytułów, wyczerpująco wymieniając tytuły, na podstawie których nabycie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Wskazali, że katalog ten jest zamknięty. A zatem skoro wystąpienie wspólnika nie jest wymienione w tym katalogu, nie powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Innymi słowy, pozostawienie udziałów w spółce jawnej przez występującego wspólnika będzie istotnie neutralne na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Dowiedz się, co musisz wiedzieć o rozwiązaniu spółki cywilnej.
Dyrektor KIS zgodził się ze stanowiskiem zainteresowanych wspólników. Wskazał, że w analizowanym przypadku nie będzie miała miejsca bowiem żadna z czynności określonych w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn; w szczególności nie dojdzie do nabycia tytułem umowy darowizny. Fiskus wywiódł, że z treści wniosku nie wynikało, aby miało dojść do zawarcia umowy darowizny z tytułu wystąpienia wspólnika ze spółki bez wynagrodzenia. Zatem skoro opisana we wniosku czynność nie będzie stanowiła umowy darowizny, należy wywieść, że czynność ta nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn (interpretacja indywidualna z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn.: 0111-KDIB2-3.4015.80.2024.2.BD).
Radca prawny Toruń również świadczy pomoc prawną z zakresu prawa handlowego, w tym także doradztwa podatkowego. W razie dodatkowych pytań – serdecznie zapraszamy do kontaktu.
Trwa sezon wakacyjno-urlopowy, a tym samym znaczna część pracowników korzysta ze swojego wydłużonego urlopu. Urlop wypoczynkowy jest czasem przeznaczonym na odpoczynek i regenerację, dlatego każda ingerencja w ten okres może być źródłem stresu i niezadowolenia – zarówno dla pracownika, jak i pracodawcy. Niemniej w niektórych sytuacjach, szczególnie w przypadku nagłych, pracodawca może być zmuszony do odwołania pracownika z urlopu. W niniejszym wpisie zastanowimy się nad okolicznościami, w jakich to może nastąpić oraz procedurą.
Zasadniczo urlop wypoczynkowy powinien być wykorzystany przez pracownika w całości w sposób nieprzerwany. Niemniej tak jak zostało wskazane wyżej, owszem – pracodawca może przerwać urlop wypoczynkowy. Stosownie do treści art. 167 § 1 Kodeksu pracy, pracodawca może odwołać pracownika z urlopu tylko wówczas, gdy jego obecności w zakładzie wymagają okoliczności nieprzewidziane w chwili rozpoczynania urlopu. Jednocześnie stosownie do § 2, pracodawca jest obowiązany pokryć koszty poniesione przez pracownika w bezpośrednim związku z odwołaniem go z urlopu. Koszty te to wydatki, których pracownik nie poniósłby, gdyby nie został odwołany z urlopu. Przykładowo, może być to chociażby koszt biletu lotniczego. Wysokość poniesionych kosztów powinien udowodnić pracownik. Może to czynić za pomocą wszelkich środków dowodowych.
Nadmienić należy, że odwołanie z urlopu jest poleceniem. Tym samym, jeżeli jest ono zgodne z prawem, to za jego niewykonanie grożą pracownikowi sankcje przewidziane w Kodeksie pracy aż do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.
Sprawdź, jak obliczyć ekwiwalent za urlop.
W związku z tym, że ustawodawca w przywołanym wyżej przepisie nie wskazał konkretnych przyczyn (katalogu przyczyn), które to mogą spowodować konieczność odwołania pracownika z urlopu, warto zastanowić się nad przesłankami takiej decyzji. Mianowicie do tych przyczyn zaliczyć możemy:
Przepisy w obowiązującym brzmieniu nie wskazują formy, w jakiej powinno nastąpić odwołanie pracownika z urlopu wypoczynkowego ani innej szczegółowej procedury. Zatem możemy przyjąć, że pracodawca może to zrobić zarówno drogą telefoniczną, mailową, jak i za pomocą innych środków łączności.
Każdy z nas pewnie niejednokrotnie słyszał pojęcie, jakim jest „pranie brudnych pieniędzy”. Jednak co to dokładnie oznacza? Co za to grozi? A także kto może być sprawcą tego typu przestępstwa? Na te pytania odpowiemy w dzisiejszym wpisie.
Obecnie pranie brudnych pieniędzy jest wielkim zagrożeniem na całym świecie. Nie ma legalnej definicji tego pojęcia. Jednak w doktrynie przyjmuje się, iż jest to nic innego, jak pewien sposób, w którym pewne osoby wprowadzają do obrotu gospodarczego pieniądze z nielegalnych źródeł. Sprawcy podejmują pewne czynności, które zmierzają do wprowadzenia takich środków. Na pozór takie transakcje wydają się legalne, lecz w rzeczywistości takie nie są. Co ciekawe, termin „pranie brudnych pieniędzy” wziął się od tego, iż w czasach prohibicji przestępcy zakładali na pozór legalne pralnie, aby wprowadzić do obrotu gospodarczego środki ze sprzedaży alkoholu.
Według k.k. sprawcą tego przestępstwa jest każdy „kto środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne mienie ruchome lub nieruchomości, pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, przyjmuje, posiada, używa, przekazuje lub wywozi za granicę, ukrywa, dokonuje ich transferu lub konwersji, pomaga do przenoszenia ich własności lub posiadania albo podejmuje inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku”. Ponadto, są to również pracownicy lub działając w imieniu lub na rzecz banku, instytucji finansowej lub kredytowej lub innego podmiotu.
Przestępstwo to można popełnić na wiele sposób. Przyjmuje się kilka etapów tego procesu, są nimi: lokowanie, maskowanie i integracja. Nierzadko sprawcy popełniają to przestępstwo np. poprzez metodę na tzw. słupa. Oznacza to, że przestępcy namawiają osobę (często) w trudnej sytuacji finansowej, aby ta założyła firmę i rachunek bankowy. Wszelkie transakcje dokonują oni, natomiast „słup” nie ma zupełnie kontroli nad tym, co się dzieje, jednak dostaje za to wynagrodzenie. Kolejnym ze sposób jest dokonywanie pustych transakcji, które poparte są fałszywymi dokumentami np. umowami, fakturami. Pranie brudnych pieniędzy może dotyczyć np. cen transferowych. Występuje, gdy dwie działalności współpracujące ze sobą wystawiają faktury po znacznie zawyżonej lub obniżonej cenie.
Dowiedz się również, czym jest grupa zorganizowana i co grozi za udział w niej.
Kodeks karny przewiduje sankcje, jakie spotkają sprawcę tego przestępstwa. Według niego, kto popełnia tego typu przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Tej samej karze podlega również pracownik lub działający w imieniu lub na rzecz banku, instytucji finansowej. Jeśli popełniając dane przestępstwo, osoba działała w porozumieniu z innymi, wówczas kara wynosi od roku do 10 lat pozbawienia wolności. Ten, kto czynił przygotowania do tego przestępstwa, podlega karze pozbawienia wolności do 3 lat. Natomiast osoba, która, w sposób dobrowolny ujawniła informacje dotyczące osób, jak i okoliczności jego popełnienia, jeżeli zapobiegło to popełnieniu innego przestępstwa nie podlega karze. A w sytuacji, gdy sprawca czynił też starania zmierzające do ujawnienia tych informacji i okoliczności, sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary.
Jednym z najistotniejszych dowodów w postępowaniu cywilnym jest dowód z zeznań świadków. Dzięki niemu sąd jest w stanie dokładnie ustalić stan faktyczny, jak i prawny danej sprawy. Co do zasady, nikt nie może odmówić składania zeznań. Jednak od tego istnieją pewne wyjątki, które przybliżone zostaną w niniejszym wpisie.
Przepisy kodeksu postępowania cywilnego jasno określają, kto może odmówić składania zeznań. Według niego odmówić składania zeznań mogą:
Jednak są to wyjątki od ogólnie przyjętej zasady, że nikt nie może odmówić składania zeznań. Taka możliwość nie przysługuje jednak osobom żyjącym w tzw. konkubinacie. Kodeks postępowania cywilnego stanowi również, iż odmowa zeznań nie jest dopuszczalna w sprawach o prawa stanu. Wyjątkiem są tu sprawy o rozwód. Co ciekawe, prawo do odmowy składania zeznań trwa również po ustaniu małżeństwa lub rozwiązaniu stosunku przysposobienia.
K.p.c. przewiduje również, że każdy ze świadków ma możliwość odmowy odpowiedzi na zadane pytanie, jeśli odpowiedź na pytanie mogłaby narazić tę osobę, bądź jej bliskich na odpowiedzialność karną hańbę lub dotkliwą i bezpośrednią szkodę majątkową albo jeżeli zeznanie miałoby być połączone z pogwałceniem istotnej tajemnicy zawodowej. Ustawodawca również uregulował sytuację, gdy duchowny otrzyma pewne informacje w trakcie spowiedzi. Wówczas, może on odmówić zeznań, ale tylko co do faktów, które zostały mu powierzone w trakcie tejże spowiedzi. Odmowa składania zeznań, a odmowa odpowiedzi na zadane pytanie są dwiema odrębnymi instytucjami. Jak przygotować się na przesłuchanie?
Bardzo racjonalna wydaje się możliwość, jaką zaproponował ustawodawca tj. odmowa składania zeznań tylko przez ściśle określone podmioty. Gdyby istniała taka możliwość w ogóle, wówczas wiele osób by z niej korzystało. Przez co materiał dowodowy w wielu sprawach byłby zdecydowanie mniej precyzyjny. Prawo odmowy składania zeznań jest dowolną decyzją każdego z podmiotów wymienionych w k.p.c. Odmówić składania zeznań można zarówno w formie pisemnej, jak i ustnie do protokołu. Jak bronić się przed fałszywymi zeznaniami?
Jeśli ktoś odmówi składnia zeznań, a odmowa ta będzie nieuzasadniona, wówczas sąd, po wysłuchaniu obecnych stron co do zasadności odmowy, skaże świadka na grzywnę. Środek ten jest obligatoryjny, jeśli wystąpi przyczyna wyżej podana.Sąd bada, czy okoliczności podane przez świadka i w ten sposób ocenia, czy jest to powód nieuzasadniony. Ponadto, aby zastosować tę sankcję, najpierw muszą zostać przesłuchane obecne strony.Grzywna wynosi wówczas do trzech tysięcy złotych, a ściąga się ją w drodze egzekucji sądowej. Wymierzona jest ona na rzecz Skarbu Państwa.
Drugą z konsekwencji odmowy składania zeznań jest areszt. Sąd ma prawo nakazać aresztowania danego świadka, jednak ma to charakter fakultatywny, a nie obowiązkowy. Czas aresztu nie może przekraczać 7 dni. Areszt może być uchylony w przypadku, gdy świadek jednak złoży zeznania bądź, jeśli sprawa została zakończona w instancji, w której dowód z tego świadka został dopuszczony. Sankcja ta może być zastosowana niezależnie od kary grzywny.
Dowiedz się, czym jest procedura przesłuchania świadka w drodze pomocy prawnej.
