Osoby fizyczne, które rozważają ogłoszenie upadłości konsumenckiej, która ma na celu pomoc w oddłużeniu, najczęściej w pierwszej kolejności próbują ustalić podstawowe koszty związane z całym postępowaniem upadłościowym. Dlatego w niniejszym wpisie przybliżymy najważniejsze wydatki związane z całościową obsługą postępowania upadłościowego. Zapraszamy do lektury!
W przypadku samodzielnego działania strony, która rozważa ogłoszenie upadłości, z początkowych kosztów należy wskazać na opłatę podstawową w wysokości 30 zł od złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, stosownie do art. 14 ust. 3 w zw. z art. 76a pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Niemniej ze względu m.in. na skomplikowany charakter postępowania, liczne wymogi/obostrzenia co do sporządzenia wniosku, najlepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z pomocy doświadczonego radcy prawnego, który udziela kompleksowej pomocy prawnej w toku całego postępowania, zaczynając od analizy niewypłacalności danej osoby, po złożenie wniosku, czy bieżący kontakt z sądem tak, aby nie popełnić błędów formalnych. Dlatego oprócz wspomnianych wyżej 30 zł, najczęściej pojawia się w upadłości konsumenckiej koszt radcy prawnego – całościowej obsługi, co każdorazowo jest ustalane indywidualnie. Ponadto pojawia się także koszt ustanowienia pełnomocnika – aktualnie oplata skarbowa od pełnomocnictwa wynosi 17 zł.
W przypadku ogłoszenia upadłości – należy mieć na uwadze wynagrodzenie syndyka, które również jest ustalanie indywidualnie w zależności od wysokości funduszów masy upadłości, stopnia zaspokojenia wierzycieli czy nakładu pracy. Ponadto z innych kosztów należy także wskazać na koszty postępowania upadłościowego, które mogą zostać tymczasowo przez Skarb Państwa.
Aby skutecznie ogłosić upadłość konsumencką, tak jak wskazaliśmy wyżej, niezbędne jest złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, to sąd wydaje postanowienie o ogłoszeniu upadłości.
Ogłoszenie upadłości konsumenckiej może nastąpić względem każdej osoby fizycznej, która nie prowadziła działalności gospodarczej. Jedną z podstawowych przesłanek jest niewypłacalność dłużnika. Pod pojęciem niewypłacalności należy rozumieć stan utraty zdolności do wykonywania swoich zobowiązań.
Tym samym odpowiadając na pytanie postawione wyżej – radca prawny Toruń nie może ogłosić upadłości konsumenckiej, dokonuje tego sąd w drodze postanowienia.
Sąd obligatoryjnie oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów. Ponadto sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości (przesłanka fakultatywna) w przypadku stwierdzenia, że majątek dłużnika jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania.
Podstawową zasadą na gruncie polskich przepisów prawa spadkowego jest to, że w sytuacji, gdy nie mamy sporządzonego testamentu, wówczas stosuje się zasady dziedziczenia ustawowego. Dlatego niniejszy wpis poświęcimy zagadnieniom związanym z dziedziczeniem po teściach. Zapraszamy do lektury!
Na tak postawione pytanie możemy tylko odpowiedzieć znaną wszystkim formułą – to zależy! W przypadku dziedziczenia ustawowego – współmałżonek nie ma prawa do spadku po rodzicach, żaden z przepisów Kodeksu cywilnego nie przewiduje takowej możliwości. Natomiast w przypadku wyraźnej woli teściów co do dziedziczenia synowej/zięcia wyrażonej w testamencie – wówczas nie ma przeszkód, aby współmałżonek miał do niego prawo, oczywiście przy założeniu, że nie zajdą przesłanki do tego, aby wyłączyć od dziedziczenia daną osobą (w omawianej sytuacji – współmałżonka). Poniżej rozwijamy nieco szerzej wątek dziedziczenia po rodzicach.
Stosownie do treści art. 931 § 1 Kodeksu cywilnego, w przypadku dziedziczenia ustawowego – w pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Jednakże część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż jedna czwarta całości spadku. Co to oznacza w praktyce? Mianowicie to, że żona nie należy do kręgu ustawowych spadkobierców i nie ma możliwości, aby na podstawie samej ustawy dziedziczyła cokolwiek po rodzicach męża. Z treści przywołanego przepisu jasno wynika, że to dzieci są powołane jako pierwsze oraz małżonek i dziedziczą oni w częściach równych. Niemniej część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż 1/4 całości spadku. Tym samym oznacza to, że jedyną możliwością, aby żona dziedziczyła spadek po rodzicach pozostaje testament sporządzony przez rodziców męża, w którym to żona zostaje wprost wskazana jako spadkobierczyni.
Jednocześnie w kontekście omawianego wątku należy postawić pytanie co w sytuacji, jeśli między małżonkami panuje ustrój wspólności ustawowej – czy wówczas przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie stanowią niejako “automatycznie” część majątku wspólnego małżonków? Otóż nie do końca! Należy zwrócić szczególną uwagę na przepis art. 33 pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z którego wynika, że do majątku osobistego każdego z małżonków należą: przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił. Oznacza to, iż ustawodawca przyjął zasadę, iż wola darczyńcy, spadkodawcy bądź zapisodawcy może jedynie zadecydować o przynależności danego przedmiotu majątkowego do majątku wspólnego małżonków. W przypadku braku takowej woli – nie ma możliwości, aby nawet w ustroju wspólności ustawowej doszło do tego, aby dany przedmiot majątkowy nabyty w ramach dziedziczenia czy to ustawowego czy testamentowego stał się także własnością żony.
Konkludując, z powyższego wynika, iż w pierwszej kolejności do dziedziczenia po rodzicach powołani są zstępni, tj. dzieci. W przypadku, gdyby zmarł jeden rodzic – w pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Jednakże część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż jedna czwarta całości spadku. Z kolei w przypadku dziedziczenia testamentowego – w pewnym uproszczeniu – decyduje wola spadkodawcy.
Jeśli przepisy prawa spadkowego są dla Ciebie niejasne, skontaktuj się z radcą prawnym Toruń, który indywidualnie rozpatrzy Twoją sprawę.
Prosta spółka akcyjna to najmłodsza spółka kapitałowa, funkcjonuje w Polsce dopiero od dwóch lat. Spółka ta miała ułatwić prowadzenie działalności start-upom. Dlatego po dwóch latach jej funkcjonowania warto zebrać najważniejsze informacje na temat tej formy działalności. W niniejszym wpisie przedstawimy podstawowe kwestie na temat konstrukcji prostej spółki akcyjnej oraz jej najistotniejszych aspektów składkowo-podatkowych z uwzględnieniem wad i zalet.
Prosta spółka akcyjna jest to spółka kapitałowa i ma osobowość prawną. Niemniej zgodnie wskazuje się w literaturze, że prosta spółka akcyjna stanowi pewne połączenie, tj., hybrydę: spółki akcyjnej, spółki z o.o. i spółki osobowej, np. jawnej ze względu na pewne charakterystyczne elementy zaczerpnięte z tych właśnie spółek. Zaczynając od początku – umowa prostej spółki akcyjnej powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Niemniej ustawodawca dopuścił także możliwość zawarcia umowy prostej spółki akcyjnej przy wykorzystaniu wzorca umowy w systemie s24. Prosta spółka akcyjna może być utworzona przez jedną albo więcej osób, niemniej nie może być zawiązana wyłącznie przez jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.
Odnośnie do organów spółki – każda prosta spółka akcyjna posiada walne zgromadzenie, w skład którego wchodzą wszyscy akcjonariusze. Jest to najwyższy organ w spółce. W spółce jednoosobowej jedyny akcjonariusz wykonuje uprawnienia walnego zgromadzenia. Ponadto należy pamiętać, iż w prostej spółce akcyjnej ustanawia się zarząd albo radę dyrektorów. Jest to swoiste novum, gdyż mamy tutaj możliwość wyboru między dwoma modelami struktury organów. Umowa spółki może przewidywać, że oprócz ustanowienia zarządu w spółce należy również ustanowić radę nadzorczą – jest to organ w pełni fakultatywny.
Akcjonariusze są zobowiązani jedynie do świadczeń określonych w umowie spółki i nie odpowiadają za zobowiązania spółki.
Kapitał założycielski (akcyjny) w prostej spółce akcyjnej jest niski – to tylko symboliczna 1 zł, gdzie przykładowo – dla porównania – w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością jest to 5.000 zł.
Co ciekawe w przypadku prostej spółki akcyjnej, akcje są obejmowane w zamian za wkłady pieniężne lub niepieniężne. Wkładem niepieniężnym na pokrycie akcji może być wszelki wkład mający wartość majątkową, w szczególności świadczenie pracy lub usług.
W założeniu prosta spółka akcyjna ma ułatwić, odformalizować i unowocześnić zakładanie spółek Toruń, ale również funkcjonowanie w formule organizacyjno-prawnej spółki kapitałowej.
Przeczytaj również, jaki rodzaj spółki jest najlepszy i dlaczego.
Prosta spółka akcyjna jest podatnikiem CIT, płaci 9-procentowy albo 19-procentowy podatek. Odnośnie 9% podatku – prosta spółka akcyjna musi spełnić dokładnie takie same warunki jak każdy inny podatnik CIT. Innymi słowy, prosta spółka akcyjna, aby mogła płacić 9% CIT musi być nowym podmiotem lub małym podatnikiem. Ponadto w trakcie roku przychody nie mogą przekroczyć równowartość 2.000.000 euro.
Ponadto uprawniona jest także do korzystania z ulg przewidzianych w ustawie o CIT, tj.:
Co ważne, na gruncie obowiązujących regulacji, prosta spółka akcyjna może także skorzystać z estońskiego CIT-u. Prosta spółka akcyjna może także korzystać ze zwolnienia dywidendowego – oznacza to zatem, że może być elementem holdingu i z tego zwolnienia korzystać.
Wniesienie wkładu do prostej spółki akcyjnej nie będzie podlegało opodatkowaniu PCC. Czynności jak zawiązanie czy zmiana umowy prostej spółki akcyjnej również nie podlegają opodatkowaniu PCC. W przypadku innych spółek kapitałowych np. spółki z o.o., spółki akcyjnej – PCC jest pobierany w wysokości 0,5%, o którą podnosimy kapitał zakładowy lub akcyjny spółki.
W jednoosobowej prostej spółce akcyjnej akcjonariusz co do zasady nie zapłaci składek na ubezpieczenia społeczne (ZUS), ani na ubezpieczenie zdrowotne, chyba, że wniesione do prostej spółki akcyjnej zostały praca bądź usługi. Jest to istotny plus, gdyż przykładowo w jednoosobowej spółce z o.o. wspólnik podlega składkom społecznym i składce zdrowotnej.
W związku z brakiem istotnych wad w zakresie oskładkowania, przejdziemy od razu do omówienia największych podatkowych wad tej formy prowadzenia działalności.
W przypadku prostej spółki akcyjnej został wprowadzony zakaz wprowadzania jej akcji do obrotu zorganizowanego. Innymi słowy – prosta spółka akcyjna nie ma możliwości wejścia na giełdę.
Ustawodawca przewidział obowiązkową rezerwę na pokrycie strat. Mianowicie jeżeli kapitał akcyjny w prostej spółce akcyjnej nie osiągnie 5% sumy zobowiązań spółki wynikającej z zatwierdzonego sprawozdania finansowego za ostatni rok obrotowy, 8% zysku spółki za dany rok obrotowy należy przekazywać na kapitał akcyjny.
Aktualnie mamy lukę w przepisach, która powoduje trzykrotne opodatkowanie zysku. Na czym to polega? Mianowicie pierwszy raz spółka płaci CIT – od dochodu – osiąga go i płaci podatek. Natomiast tak jak wskazaliśmy wyżej – konieczne jest przeznaczanie 8% zysku za dany rok obrotowy na kapitał akcyjny, aż do momentu, w którym kapitał ten osiągnie pułap 5% sumy zobowiązań spółki wynikającej z zatwierdzonego sprawozdania finansowego za ostatni rok obrotowy. W konsekwencji ten sam zysk będzie podlegał opodatkowaniu po stronie akcjonariuszy, w tej części, w której zostanie przeznaczony na kapitał akcyjny – tu mamy drugie opodatkowanie. Jednakże! Jeżeli w przyszłości akcjonariusze podejmą decyzję o wypłacie środków przekazanych na wspomniany kapitał akcyjny – wówczas środki te zostaną po raz trzeci opodatkowane.
Wskazuje się, że rozwiązaniem tego „potrójnego opodatkowania” może być ustalenie kapitału akcyjnego na nieco wyższym poziomie i jego ewentualne odpowiednie zwiększanie.
W razie wątpliwości w temacie zakładania spółek, zapraszamy do kontaktu z radcą prawnym Toruń.
17 listopada 2023 r. weszło w życie rozporządzenie ministra rodziny i polityki społecznej z 18 października 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe. Jakie nowe obowiązki spoczywają na pracodawcach? W niniejszym wpisie przedstawimy najważniejsze zmiany. Zapraszamy do dalszej lektury!
Zgodnie z § 2 pkt 2 zmienionego rozporządzenia, przez stanowisko pracy należy rozumieć przestrzeń pracy wraz z:
Zmiany zakładają także m.in. konieczność wyposażenia stanowiska pracy przez pracodawcę w monitor stacjonarny lub podstawkę zapewniającą ustawienie ekranu tak, aby jego górna krawędź znajdowała się na wysokości oczu, oraz w dodatkową klawiaturę i mysz. Na życzenie pracownika pracodawca winien zapewnić mu podnóżek. Ponadto pojawia się nowe wymogi względem klawiatur komputerowych, które mogą być wykorzystywane w pracy, mianowicie:
Ponadto zmieniły się także wymagania co do stołu, powierzchni roboczej oraz krzesła. Z załącznika do rozporządzenia wynika, iż konstrukcja stołu powinna umożliwiać ergonomiczne ustawienie elementów wyposażenia stanowiska pracy, w tym zróżnicowaną wysokość ustawienia monitora ekranowego i klawiatury, w szczególności powinna zapewniać:
Co istotne – wszystkie wyżej opisane zmiany dotyczą także stanowiska pracy pracownika w przypadku pracy zdalnej.
To nie koniec zmian. Od 17 listopada br. pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom okulary lub szkła kontaktowe korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego. Niniejsza zmiana, tj. dodanie szkieł kontaktowych budzi sporo wątpliwości wśród pracodawców, gdyż nie jest klarowne, w jaki sposób zostanie podjęta decyzja względem pracownika, czy pracownik ma prawo do okularów, czy szkieł kontaktowych.
Przeczytaj także nasz wpis na temat likwidacji stanowiska pracy a zwolnienia pracownika.
Względem stanowisk pracy przed 17 listopada br. pracodawcy mają obowiązek w ciągu 6 miesięcy od daty wejścia w życie rozporządzenia weryfikacji wyposażenia posiadanych stanowisk pracy w biurze, a następnie dostosowanie ich do nowych wymogów. Natomiast względem nowych stanowisk po dacie 17 listopada 2023 r. – dany pracodawca powinien mieć na uwadze w trakcie tworzenia nowego stanowiska pracy, uregulowania w zakresie BHP i od razu posiadać dostosowane do nowych przepisów stanowiska pracy. Istotnym jest wspomnieć, iż pracodawca będzie zobowiązany do poinformowania pracownika o nowych wymaganiach względem jego stanowiska pracy, a następnie będzie obowiązany odebrać oświadczenie od pracownika o tym, że miejsce pracy zdalnej spełnia wymagania BHP.
Masz pytania dotyczące nowych przepisów prawa pracy? Skontaktuj się z radcą prawnym Toruń, który rozwieje wszelkie wątpliwości.
Przez umowę spółki cywilnej wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Niemniej w toku prowadzenia działalności ten wspólny cel gospodarczy może odpaść i tym samym może pojawić się konieczność rozwiązania spółki. W niniejszym wpisie przybliżymy najistotniejsze informacje związane z rozwiązaniem spółki cywilnej. Zapraszamy do lektury!
Stosownie do treści art. 874 § 1 Kodeksu cywilnego, rozwiązania spółki cywilnej przez sąd może żądać z ważnych powodów każdy wspólnik. W tym punkcie należy wskazać, co rozumie się pod pojęciem „ważnych powodów”. W literaturze oraz w orzecznictwie wskazuje się na chociażby:
W przypadku wystąpienia jednego „ważnych powodów” – powództwo w sądzie należy złożyć przeciwko wszystkim pozostałym wspólnikom. Jak zamknąć spółkę cywilną?
Z kolei § 2 stanowi, że spółka cywilna ulega także rozwiązaniu z dniem ogłoszenia upadłości wspólnika. Innymi słowy – momentem rozwiązania spółki jest dzień ogłoszenia upadłości wspólnika. Wskazuje się w literaturze, że przesłanka ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że pozostali wspólnicy nie mogą postanowić o dalszym trwaniu spółki cywilnej.
Co istotne, spółka cywilna ulegnie również rozwiązaniu na skutek wypowiedzenia udziału w spółce, gdy jest ona dwustronnym stosunkiem prawnym, tj. w spółce jest tylko dwóch wspólników, chyba, że równocześnie z wystąpieniem jednego wspólnika przystąpi do niej nowy wspólnik.
Istotnym jest także pamiętać, iż spółka cywilna to de facto umowa. Tym samym zgodnie z zasadą swobody umów na gruncie Kodeksu cywilnego, strony stosunku mogą dowolnie zadecydować o rozpoczęciu stosunku, jak i o jego zakończeniu. W przypadku spółki cywilnej, jeśli wspólnicy postanowią o zakończeniu działalności, wówczas mogą podjąć uchwałę o rozwiązaniu spółki.
W przypadku zaistnienia jednej z przyczyn rozwiązania spółki cywilnej należy to zgłosić do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy, w przypadku zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę kapitałową, przedsiębiorca jest zobligowany do złożenia wniosku o jego wykreślenie z CEIDG. Kto reprezentuje spółkę w likwidacji?
Ponadto wspólnicy powinni wyrejestrować spółkę cywilną z:
Oprócz wyżej wymienionych wspólnicy powinni wyrejestrować się z ZUS (ZUS ZWPA i ZUS ZWUA). W przypadku, gdy spółka podlegała także wpisowi do innych rejestrów – wspólnicy powinni również ją wyrejestrować z nich.
Następnym krokiem będzie remanent końcowy i wykaz składników majątku na dzień likwidacji działalności gospodarczej.
Jednocześnie należy pamiętać, że rozwiązanie spółki powoduje konieczność dokonania rozliczeń pomiędzy wspólnikami.
Tak jak wskazaliśmy wyżej, z rozwiązaniem spółki cywilnej wiąże się szereg formalności, których należy dopełnić. Tym samym, aby nic nie umknęło w toku procesu rozwiązywania spółki cywilnej, warto skonsultować się z doświadczonym radcą prawnym Toruń, który dopilnuje urzędowo-podatkowych kwestii. W przypadku gdy między wspólnikami spółki cywilnej dojdzie do sporów, a rozwiązanie spółki miałoby nastąpić w sądzie, wówczas również warto skonsultować się z doświadczonym radcą prawnym w zakresie rozwiązywania spółek cywilnych. Zapraszamy do kontaktu!
Przeczytaj również - podatek od spadków i darowizn a wystąpienie wspólnika ze spółki jawnej.
W przypadku dobrze prosperującej działalności, tj. spółki cywilnej, wysokich dochodów i wrastającego ryzyka prowadzonej działalności może pojawić się konieczność ograniczenia wspomnianego ryzyka, odpowiedzialności wspólników. Najprościej jest tego dokonać poprzez zmianę formy prowadzenia działalności na taką, która faktycznie ograniczy odpowiedzialność za zobowiązania. W niniejszym wpisie przybliżymy proces przekształcania spółki cywilnej w spółkę z o.o. Zapraszamy do lektury!
Tak jak wskazaliśmy, potrzeba przekształcenia spółki cywilnej w spółkę z o.o. może pojawić się w sytuacji dobrego prosperowania spółki cywilnej, tj. wysokich dochodów i chęci ograniczenia ryzyka za zobowiązania. W przypadku spółki cywilnej wspólnicy spółki odpowiadają za zobowiązania solidarnie i bez ograniczeń. Z całą pewnością w przypadku wzrastających zysków warto zabezpieczyć prywatny majątek wspólników. Ponadto warto rozważyć przekształcenie w przypadku zoptymalizowania obciążeń podatkowo-składkowych. Spółka z o.o. może skorzystać z estońskiego CIT-u, nie płaci daniny solidarnościowej, a wspólnicy nie podlegają obowiązkowi płacenia składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Co więcej, również w przypadku rozszerzenia ofert współpracy z kontrahentami warto dokonać zmiany formy prowadzenia działalności. Potencjalni kontrahenci mają dostęp do szerszego zakresu danych finansowych o spółce z o.o., jej kondycji aniżeli w przypadku spółki cywilnej. Tym samym większe grono przedsiębiorców może chętniej podejmować decyzję o zawiązaniu współpracy gospodarczej.
Przeczytaj również o zakładaniu spółek i firm Toruń.
Na gruncie obowiązujących regulacji mamy następujące, trzy możliwości/sposoby przejścia ze spółki cywilnej na spółkę z o.o.
Miej na uwadze, że zyski wypracowane w ramach spółki cywilnej nie przechodzą na spółkę z o. o.
Na to pytanie nie można udzielić precyzyjnej odpowiedzi. W dużej mierze wszystko jest zależne od tego, na jaką formę przekształcenia się zdecydujemy. Przykładowo, wybierając przekształcenie kodeksowe „uproszczone” – procedura przebiegnie sprawniej aniżeli w przypadku „standardowego” przekształcenia kodeksowego, które wymaga dwukrotnego zawiadomienia wspólników o planowanym przekształceniu.
Ponadto pozostaje kwestia zaangażowania poszczególnych osób, ich działania – np. notariusza, księgowej czy radcy prawnego obsługującego proces przekształcenia.
I ostatnia kwestia – czas rozpatrywania wniosku przez sąd rejestrowy (KRS). Co do zasady powinno nastąpić to w przeciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku, niemniej należy wziąć pod uwagę obłożenie pracą danego sądu rejestrowego, zaplanowane tam urlopy czy ewentualne braki formalne wniosku i konieczność ich uzupełnienia. W praktyce – całościowy czas procedury przekształceniowej szacuje się od miesiąca – „wzwyż”.
Oczywiście, kwestia kosztów zależy od indywidualnej sytuacji, czy np. ktoś zdecydował się na powierzenie spraw związanych z przekształceniem np. radcy prawnemu, zaznajomionemu z procedurą przekształceń, niemniej w ramach niniejszego punktu wskażemy te „pewne” koszty, wynikające z obsługi notariusza oraz należności publicznoprawnych, które pojawiają się niemalże każdorazowo przy przekształceniu.
Uchwała o przekształceniu spółki musi być umieszczona w protokole sporządzonym przez notariusza. Ponadto, zgodnie z k.s.h. – umowa spółki z o.o. wymaga zachowania formy aktu notarialnego. Tym samym już na wstępie należy policzyć kwotę 500 zł + 23% VAT za sporządzenie protokołu ze zgromadzenia wspólników spółki cywilnej. Ponadto należy policzyć koszty sporządzenia wypisów – maksymalna stawka wynosi 6 zł za każdą rozpoczętą stronę.
Z kolei wysokość taksy notarialnej od umowy spółki z o.o. zależy od wielkości kapitału zakładowego.
Ponadto należy mieć na uwadze koszty wpisu przekształcenia w KRS. Wniosek o wpis do KRS opiewa na sumę 600 zł:
Przy przekształceniu może pojawić się także obowiązek podatkowy w PCC. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. f ustawy o PCC przy przekształceniu lub łączeniu spółek podstawę opodatkowania PCC stanowi wartość wkładów do spółki osobowej (tj. cywilnej) powstałej w wyniku przekształcenia albo wartość kapitału zakładowego spółki kapitałowej powstałej w wyniku przekształcenia lub połączenia. Należy także zwrócić uwagę na art. 9 pkt 11 lit. a ustawy o PCC, który stanowi, iż zwalnia się od PCC zmiany umowy spółki związane z przekształceniem lub łączeniem spółek w części wkładów do spółki albo kapitału zakładowego, których wartość była uprzednio opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych lub podatkiem od wkładów kapitałowych do spółek kapitałowych na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska albo od których zgodnie z prawem państwa członkowskiego podatek nie był naliczany.
Zgodnie z powyższym, przekształcenie spółki cywilnej na spółkę z o.o. ma wiele zalet. Oczywiście, należy mieć na uwadze negatywne aspekty przejścia na spółkę z o.o., takie jak prowadzenie pełnej księgowości i związane z nią koszty, dodatkowe wydatki na notariusza w przypadku potrzeby zmiany umowy (np. zmiana siedziby, zwiększenie kapitału zakładowego), czy same formalności związane z procedurą przekształcenia. Niemniej decyzja o przekształceniu powinna zostać poprzedzona konsultacją z radcą prawnym Toruń czy nawet doradcą podatkowym celem przeanalizowania wszystkich okoliczności prawno-podatkowych.
Na dniach pojawił się ważny wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawie umowy kredytu konsumenckiego zawartego z Provident Polska. TSUE uznał, że zobowiązanie konsumenta do zapłaty nadmiernych pozaodsetkowych kosztów kredytu może stanowić nieuczciwy warunek umowny. W niniejszym wpisie przybliżymy wyrok TSUE o sygn. C-321/22 z dnia 23 listopada 2023 r.
Sprawa dotyczyła kredytobiorczyń, które zawarły 3 umowy o kredyt konsumencki w 2021 r. z Provident Polska. Stosownie do treści zawartych umów, miały one zapłacić dodatkowe opłaty i prowizje obok pożyczonej kwoty powiększonej o odsetki. Wystąpiły one do sądu polskiego z żądaniem, iż warunki umowy zawartej z Provident Polska dotyczące pozaodsetkowych kosztów kredytu są wobec nich bezskuteczne ze względu na swój nieuczciwy charakter, wynikający z oczywiście zawyżonego i przekraczającego rozsądne granice charakteru tych opłat i prowizji. Zdaniem kredytobiorczyń, były one nieproporcjonalne w stosunku do kwoty kredytu i stanowiły w rzeczywistości główne źródło dochodów kredytodawcy.
Następnie Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia zwrócił się z następującymi pytaniami do TSUE:
TSUE udzielił na dwa pierwsze pytania odpowiedzi twierdzącej, natomiast przeczącej na pytanie nr 3.
Co to oznacza w praktyce? Mianowicie to, że sąd krajowy może uznać za nieuczciwy warunek umowny, który przyznaje przedsiębiorcy opłatę/prowizję w kwocie rażąco wysokiej w stosunku do oferowanej przez niego usługi. TSUE odwołał się do Dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a dokładnie do art. 3 ust. 1, z którego wynika, iż warunki umowy, ustalające opłaty lub prowizje należne przedsiębiorcy można uznać za nieuczciwe z tego tylko powodu, że owe opłaty lub prowizje są rażąco nadmierne w stosunku do świadczenia przedsiębiorcy. Ponadto TSUE wskazał, że tym samym zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sąd krajowy powinien, na mocy art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG, wyciągnąć wszystkie konsekwencje, jakie zgodnie z prawem krajowym wynikają ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru danego warunku umownego, w celu zapewnienia, że konsument nie będzie nim związany. Obowiązek taki oznacza, że do sądu krajowego należy wyłączenie stosowania warunku uznanego za nieuczciwy, aby warunek ten nie wywierał wiążących skutków wobec konsumenta. W ocenie Trybunału taki warunek należy uznać za nigdy nieistniejący, tak by nie wywoływał on skutków wobec konsumenta.
Rozstrzygnięcie TSUE oznacza w praktyce, iż wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego podlega ocenie nie tylko w odniesieniu do limitów określonych przez ustawodawcę, ale też w odniesieniu do oferowanych w zamian usług instytucji finansowej.
Jeśli masz wątpliwości co do swojej umowy kredytowej, skontaktuj się z naszym radcą prawnym Toruń.
Krajowy Rejestr Długów Biuro Informacji Gospodarczej (KRD BIG) działa na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych. W przypadku „trafienia” do rejestru KRD BIG – może pojawić się problem z uzyskaniem pożyczki czy kredytu, gdyż każdorazowo przed uzyskaniem pozytywnej decyzji kredytowej dochodzi do weryfikacji potencjalnego kredytobiorcy w BIG. Dlatego niniejszy wpis poświęcony zostanie szczegółowym informacjom dotyczącym KRD BIG oraz kwestiom związanym z usunięciem wpisu w rejestrze dłużników.
Oprócz wyżej wskazanych celów weryfikacji w KRD BIG również w przypadku różnych transakcji gospodarczych poszczególne podmioty często weryfikują w KRD BIG danego kontrahenta przed zawarciem współpracy. Wówczas negatywny wpis w KRD BIG może zniweczyć szansę na współpracę. Niemniej warto w tym punkcie wyjaśnić, kiedy to właściwie możemy trafić do takiego rejestru, jakie są warunki wpisu. Zobacz również, jak dokonać wpisu do KRD.
W przypadku dłużników niebędących konsumentami (tj. osobami prowadzącymi działalności gospodarcze, spółek), wierzyciel może przekazać informacje gospodarcze do biura gdy:
Z kolei w przypadku dłużników – osób fizycznych będących konsumentów, do przekazania przez wierzyciela informacji gospodarczych o zobowiązaniu dłużnika do biura może nastąpić, gdy:
Z powyższego wynika, iż zgłoszenia do KRD BIG może dokonać wierzyciel danego dłużnika. Wyżej opisane warunki w przypadku dłużników konsumentów, jak i dłużników niebędących konsumentami – muszą zostać spełnione łącznie, aby wierzyciel mógł przekazać informacje na temat dłużnika do Biura.
Dłużnik, tj. osoba wpisana do KRD BIG – nie ma możliwości samodzielnego usunięcia swoich danych z rejestru. Może tego dokonać wierzyciel lub Biuro Informacji Gospodarczej, w przypadku ziszczenia się jednej z przesłanek określonej w art. 31 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych. Z przywołanego przepisu wynika, iż Biuro usuwa informacje gospodarcze m.in. w następujących przypadkach:
W przypadku, gdy faktycznie dłużnik zalega wierzycielowi – najprostszym rozwiązaniem jest spłata zadłużenia. Wówczas wierzyciel w terminie 14 dni powinien przekazać do KRD BIG informacje o wywiązaniu się z zobowiązania, a następnie informacja ta powinna zostać usunięta przez Biuro nie później niż w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.
Niemniej co w sytuacji, gdy informacje gospodarcze zamieszczone w KRD BIG na temat dłużnika są nieprawdziwe czy nieaktualne, a wierzyciel nie zgłosił informacji o wywiązaniu się z zobowiązania przez dłużnika bądź wierzytelność między stronami jest sporna? Wówczas dłużnik może wnieść do biura sprzeciw dotyczący nieaktualności, nieprawdziwości, niekompletności lub przekazania lub przechowywania niezgodnie z ustawą informacji gospodarczych mających status informacji aktualnych. Dłużnik powinien udokumentować okoliczności uzasadniające sprzeciw, np. potwierdzenie zapłaty zobowiązania. Wówczas w razie wniesienia przez dłużnika sprzeciwu – BIG może zwrócić się do wierzyciela lub dłużnika o dodatkowe wyjaśnienia. Po rozpatrzeniu sprzeciwu na korzyść dłużnika biuro usuwa informację gospodarczą w razie, gdy dłużnik wykaże np. nieistnienie bądź wygaśnięcie zobowiązania. Z kolei w przypadku uznania przez Biuro sprzeciwu za bezzasadny i powiadomieniu o tym dłużnika – ponowne złożenie sprzeciwu w oparciu o te same okoliczności faktyczne i prawne może skutkować pozostawieniem sprzeciwu bez rozpatrzenia.
Dowiedz się także, czym jest Sankcja Kredytu Darmowego.
W przypadku gdy Twoje dane zostały umieszczone przez wierzyciela w rejestrze dłużników, niemniej nie są one prawdziwe bądź pozostają już nieaktualne – wówczas warto podjąć działania celem usunięcia tych informacji, tj. wniesienie sprzeciwu. Oczywiście, można także zdać się na upływ czasu i oczekiwać na usunięcie negatywnego wpisu przez KRD BIG, gdyż zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych – informacje o dłużnikach powinny być usuwane z bazy po upływie 3 lat od ostatniej aktualizacji, jednak nie później niż po upływie 10 lat od dnia ich przekazania przez wierzyciela. Jednakże należy pamiętać, że brak negatywnego wpisu w KRD BIG podnosi wiarygodność kredytową, a także zwiększa szansę na współpracę gospodarczą z kontrahentami. Przed podjęciem samodzielnych działań warto skonsultować się z radcą prawnym, który może pomóc w skonstruowaniu sprzeciwu czy wniosku o usunięcie kwestionowanych informacji gospodarczych, a nawet wniosek ten złożyć. Zapraszamy do kontaktu z radcą prawnym Toruń!
Estoński CIT (czy inaczej – ryczałt od dochodów spółek) – to rozwiązanie względnie nowe, które pojawiło się w Polsce w 2021 roku. W pierwotnej wersji estoński CIT nie cieszył się zbyt dużą popularnością wśród przedsiębiorców ze względu na mocno ograniczony krąg podmiotów uprawnionych do wyboru tej formy, a także przez wzgląd na liczne warunki i ryzyka postawione przez ustawodawcę. Następnie, w ramach Nowego Ładu w 2022 roku, estoński CIT uległ pozytywnym przemianom i dzisiaj coraz częściej rozważany jest przez przedsiębiorców. W niniejszym wpisie przybliżymy najważniejsze aspekty związane z ryczałtem od dochodów spółek.
Jest to rozwiązanie dedykowane przede wszystkim tym podmiotom, które zainteresowane są reinwestowaniem zysków. Istotą ryczałtu od dochodów spółek jest brak podatku dochodowego od zysków zatrzymanych w spółce. Opodatkowanie podatkiem dochodowym pojawi się dopiero w razie wypłaty zysku ze spółki np. wypłata dywidendy. Opodatkowanie estońskim CIT obejmuje cztery, bezpośrednio po sobie następujące lata podatkowe wskazane przez dany podmiot (podatnika) w zawiadomieniu ZAW-RD o wyborze preferencji.
Podmioty, które wybrały estoński CIT, nie muszą co miesiąc / kwartał odprowadzać zaliczek na podatek. Nie ma także konieczności w przypadku estońskiego CIT-u konieczności prowadzenia odrębnej rachunkowości, gdyż wszystkie rozliczenia czy dokumentowanie operacji odbywa się na zasadach wynikających z ustawy o rachunkowości. Poznaj inne metody optymalizacji podatkowej.
Aktualnie przewidziane są dwie stawki estońskiego CIT-u:
Podatek w przypadku wyboru estońskiego CIT-u, tak jak wspomnieliśmy, płacimy tylko w momencie wypłaty zysku. W przypadku wypłaty dywidendy wspólnik może odliczyć od podatku dywidendowego:
Efektywne opodatkowanie w przypadku estońskiego CIT-u wynosi 20% dla małych i rozpoczynających działalność podatników oraz 25% dla pozostałych. W przypadku spółki opodatkowanej na zasadach ogólnych efektywne opodatkowanie dla małych i rozpoczynających działalność wynosi 26%, a około 34% dla pozostałych.
Jednocześnie na uwadze należy mieć to, że oprócz dywidendy, przepisy w obecnym kształcie uwzględniają także opodatkowanie estońskim CIT-em inne kategorie dochodu, takie jak chociażby ukryte zyski. Są to wszelkie świadczenia spółki wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk; o charakterze pieniężnym, niepieniężnym, odpłatnym, nieodpłatnym lub częściowo odpłatnym; bezpośrednio lub pośrednio na rzecz wspólnika lub podmiotu powiązanego bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym wspólnikiem. Ustawodawca wymienił w art. 28m ust. 3 ustawy o CIT przykładowy katalog ukrytych zysków. Należą do nich:
Wypłata ukrytych zysków oznacza powstanie dla spółki odpowiadającego im dochodu, podlegającego opodatkowaniu estońskim CIT. Przeczytaj również, nieujawnione źródła przychodów jak się bronić.
Estoński CIT jest rozwiązaniem przeznaczonym wyłącznie dla spółek, mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i tym samym podlegających w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów. Mogą go wybrać:
Oczywiście należy wziąć pod uwagę także wyłączenia. Z estońskiego CIT nie skorzystają m.in. przedsiębiorstwa finansowe, podatnicy działający w specjalnych strefach ekonomicznych czy podatnicy postawieni w stan upadłości lub likwidacji.
Warunki opodatkowania estońskim CIT zostały sformułowane w art. 28j ustawy o CIT. Oczywiście, pierwszym warunkiem jest jedna z wyżej wymienionych form spółki. Niemniej wśród warunków/ograniczeń wskazać należy:
Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, wówczas można skorzystać z estońskiego CIT.
Wprowadzona instytucja z pewnością stanowi atrakcyjne rozwiązanie dla podatników, którzy chcą zatrzymać zyski i przeznaczyć je na finansowanie inwestycji. Brak zapłaty podatku z pewnością może pozytywnie wpłynąć na poprawę płynności finansowej danego podmiotu.Tak jak wskazaliśmy wyżej, efektywne opodatkowanie jest niższe w przypadku estońskiego CIT-u, aniżeli w przypadku spółki opodatkowanej na zwykłych zasadach. Dlatego w przypadku podmiotów nastawionych na reinwestowanie ryczałt od dochodów spółek może okazać się wartościowym rozwiązaniem.
Jeśli zainteresował Państwa ten temat optymalizacji podatkowej, jednak mają Państwo pewne wątpliwości, zapraszamy do kontaktu z radcą prawnym Toruń, który odpowie na wszelkie pytania.
Na temat różnych zagadnień związanych z kredytami frankowymi rozpisywaliśmy się w ramach wcześniejszych wpisów na bloga, do których lektury serdecznie zachęcamy m.in.:
W ramach niniejszego artykułu zwięźle omówimy najnowszą, a zarazem bardzo ważną uchwałę Sądu Najwyższego w kontekście procesu przeciwko bankowi o ustalenie nieważności umowy kredytu a konieczności udziału wszystkich kredytobiorców po stronie powodowej. Zapraszamy do dalszej lektury!
Kredyty frankowe były udzielane przede wszystkim w latach 2006-2008. Co do zasady na kredyt we frankach szwajcarskich decydowały się małżeństwa – przeważnie celem zakupu wspólnej nieruchomości. Przez ponad dekadę nierzadko dochodziło do sytuacji, w której to stosunki między małżonkami – współkredytobiorcami – Frankowiczami ulegały zmianie, tj. dochodziło do rozwodu, podziału majątku, a tym samym prawo własności do nieruchomości przejęte zostało przez jednego z kredytobiorców wraz z obowiązkiem dalszej spłaty rat do banku. Niestety na skutek braku zdolności kredytowej małżonka przejmującego nieruchomość, umowa kredytowa pozostawała po rozwodzie w niezmienionym kształcie, gdyż nie było możliwości zwolnienia drugiego kredytobiorcy. Wówczas w przypadku chęci unieważnienia kredytu przez jednego z byłych małżonków, pojawiały się w wielu sytuacjach napięcia pomiędzy rozwiedzionymi stronami, które uniemożliwiały wytoczenie powództwa wspólnie. Jednocześnie istotnym jest wspomnieć, że niektóre sądy i banki powoływały się na „współuczestnictwo konieczne wszystkich kredytobiorców”. Najczęściej było to wynikiem tego, że pozwane banki uciekały się do podniesienia zarzutu braku legitymacji czynnej po stronie powodowej, wskazując, że wszyscy współkredytobiorcy powinni pozwać banki o unieważnienie kredytu. Linia orzecznicza sądów była niejednolita i prezentowały one różne stanowiska w tym zakresie.
Przeczytaj również pomoc frankowiczom Toruń.
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt III CZP 12/23 rozwiał wątpliwości co do tego, czy byli małżonkowie są zobowiązani do wystąpienia w sądzie razem w sprawie o unieważnienie umowy frankowej, czy wystarczy, że tylko jeden z nich wystąpi z tym powództwem. W odpowiedzi na skierowane do Sądu Najwyższego zapytanie "Czy w procesie przeciwko bankowi o ustalenie nieważności umowy kredytu konieczne jest po stronie powodowej udział wszystkich kredytobiorców?", SN stwierdził, że "W sprawie przeciwko bankowi o ustalenie nieważności umowy kredytu nie zachodzi po stronie powodowej współuczestnictwo konieczne wszystkich kredytobiorców".
Uchwała ta ma niebagatelne znaczenie dla skłóconych i rozwiedzionych małżonków, którzy wspólnie zaciągali kredyt we frankach szwajcarskich. Małżonek, który kontynuował spłatę kredytu i chciał pozwać bank bez współkredytobiorcy, nie będzie miał zablokowanej takowej możliwości. Podsumowując, uchwała ta otworzyła drogę wszystkim tym, którzy nie mogli porozumieć się co do pozwu o unieważnienie umowy.
