Kolejny wpis z cyklu nadchodzących i jednocześnie znaczących nowelizacji w polskim porządku prawnym. Niniejszy wpis poświęcimy przede wszystkim zmianom w ustawie – Kodeks karny. Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółami tej nowelizacji poniżej!
Pomimo tego, że ustawa z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw została podpisana przez Prezydenta RP 2 grudnia 2022 r., to jednak wejście w życie większości przepisów zostało przesunięte na dzień 1 października 2023 r. (notabene warto wspomnieć, że pierwotnie wejście w życie przepisów miało nastąpić już w marcu 2023!). Dlatego na niewiele ponad miesiąc przed wejściem w życie nowych przepisów warto dokonać przypomnienia najistotniejszych zmian, jakie będą wkrótce obowiązywać.
Najistotniejszą zmianą jest zmiana katalogu kar. Celem krótkiego przypomnienia, Kodeks karny w aktualnym brzmieniu przewiduje w art. 32 następujący katalog kar:
Od 1 października 2023 r. w powyższym katalogu nastąpi zmiana - kara 25 lat pozbawienia wolności zostanie uchylona, natomiast kara pozbawienia wolności, zgodnie z art. 37 Kodeksu karnego, będzie wynosić od miesiąca do lat 30 i będzie wymierzana w miesiącach i latach.
Od października nastąpią także poważne modyfikacje w zakresie odpowiedzialności karnej nieletnich. Zostanie rozszerzony katalog przestępstw, za które nieletni po ukończeniu 15 lat może odpowiadać na podstawie Kodeksu karnego, mianowicie o typ podstawowy zgwałcenia (art. 197 § 1 Kodeksu karnego). Ponadto od 1 października br. na mocy przepisu art. 10 § 2a Kodeksu karnego - nieletni po ukończeniu 14 lat, a przed ukończeniem lat 15 – będzie mógł odpowiadać na podstawie art. 148 § 2 i 3 Kodeksu karnego za zabójstwa kwalifikowane, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają oraz zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że stosowanie środków wychowawczych lub poprawczych nie jest w stanie zapewnić resocjalizacji nieletniego.
Przepis art. 296 § 4a Kodeksu karnego przewiduje wnioskowy tryb ścigania przestępstwa w postaci wyrządzenia szkody w obrocie gospodarczym. Aktualnie wspomniany przepis zawiera unormowanie zgodnie z którym, jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie przestępstwa sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej następuje na wniosek pokrzywdzonego. Od 1 października 2023 r. katalog ten zostanie rozszerzony. Mianowicie oprócz pokrzywdzonego, z wnioskiem będą mogli wystąpić także:
W uzasadnieniu wskazano, że głównym założeniem jest to, aby takie postępowanie mógł inicjować każdy zainteresowany podmiot pod względem swojego interesu majątkowego w ramach danej struktury organizacyjnej.
Przepis art. 44b i art. 44c Kodeksu karnego również od 1 października 2023 r. ulega zmianie. Mianowicie wprowadzony zostanie środek w postaci przepadku pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ruchu lądowym lub przepadku jego równowartości, odwołując się regulacji wprowadzonych w części szczególnej Kodeksu karnego. Ponadto jego zastosowanie zostanie również rozszerzone na przestępstwa w ruchu lądowym, np. popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Podkreślenia wymaga, że przepadek pojazdu będzie można orzec przy zawartości alkoholu w organizmie sprawcy wyższej niż 1 promil we krwi lub 0,5 mg/dm3 w wydychanym powietrzu albo gdy prowadziła do takiego stężenia. Istotnym jest podkreślić, że od 1 października 2023 r. pojawi się również zmiana w przepisie art. 44b § 3 Kodeksu karnego. Mianowicie, jeżeli orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego z uwagi na jego zbycie, utratę, zniszczenie lub znaczne uszkodzenie jest niemożliwe lub niecelowe, wówczas orzeka się przepadek równowartości pojazdu.
W ramach niniejszego wpisu zostały przedstawione wybrane istotne zmiany w Kodeksie karnym. Bez wątpienia większość zmian, jakie zaszły w Kodeksie karnym - zaostrzają poziom sankcji karnej. Przebieg prac legislacyjnych wraz z uzasadnieniem dostępny jest TUTAJ (druk nr 2024).
18 sierpnia 2023 r. przekazano do podpisu Prezydentowi RP ustawę z dnia 17 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT) oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT). Nowelizacja wprowadza możliwość skrócenia okresu amortyzacji środków trwałych w postaci budynków i budowli niemieszkalnych z lat 40 odpowiednio do lat 5 lub 10. W niniejszym wpisie przedstawimy szczegóły dotyczące zmian.
Jak wynika już z samego uzasadnienia do ustawy, zmiany w postaci możliwości skrócenia okresu amortyzacji mają przede wszystkim na celu wsparcie mikro, małych i średnich przedsiębiorców w rozumieniu ustawy – Prawo przedsiębiorców, którzy prowadzą działalność w gminach o wysokim wskaźniku bezrobocia, będących jednocześnie gminami o niskim dochodzie w przeliczeniu na mieszkańca.
Wiemy już, kto może skorzystać z niniejszego udogodnienia. Naturalnie więc pojawia się zapytanie o warunki, w jakich można skorzystać ze skróconego okresu amortyzacji. Mianowicie zgodnie z treścią przepisów: art. 1 oraz art. 2 ustawy o zmianie ustawy o PIT oraz ustawy o CIT, wspomniani wyżej podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych będących budynkami (lokalami) niemieszkalnymi i budowlami, zaliczonymi do grupy 1 i 2 Klasyfikacji, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych danego podatnika, w przypadku, gdy ten środek trwały znajduje się na obszarze gminy:
Z kolei w przypadku, gdy dany środek trwały znajduje się na obszarze gminy zlokalizowanej w powiecie, w którym przeciętna stopa bezrobocia wynosi:
Spełnienie warunków ustala się na miesiąc, w którym wystąpiło jedno z następujących zdarzeń:
Większość zmian wynikających z ustawy o zmianie ustawy o PIT oraz ustawy o CIT wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r. Powyższych zmian w ustawie o PIT można szukać w art. 22j, w którym to dodaje się ust. 7-13. Natomiast w ustawie o CIT zmiany te będzie można odnaleźć w art. 16j, w którym to dodaje się ust. 7-13. Szczegółowy przebiegu procesu legislacyjnego oraz uzasadnienie do niniejszej ustawy znajdują się na stronie Sejmu RP pod tym linkiem (druk nr 3129).
Od 22 maja 2023 r. pojawiło się nowe rozwiązanie dla rodzinnych biznesów w postaci fundacji rodzinnej. Rozwiązanie to umożliwić ma sprawne przeprowadzanie procesów sukcesyjnych, pozwalające na zatrzymanie majątku w rodzinie i kontynuację rodzinnej działalności. W niniejszym wpisie zostaną omówione najważniejsze aspekty prawne i podatkowe nowej formy prawnej w porządku prawnym, czyli fundacji rodzinnej. Zapraszamy do lektury!
Fundacja rodzinna jest osobą prawną utworzoną na podstawie ustawy o fundacji rodzinnej. Posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych, a także może pozywać i być pozywana. Co istotne, fundacja rodzinna posiada odrębny majątek i ponosi samodzielną odpowiedzialność za swoje zobowiązania.
W kontekście instrumentu, jakim jest fundacja rodzinna należy mieć na uwadze to, że kluczowymi podmiotami są:
Fundacja rodzinna nie będzie mogła istnieć, jeżeli fundator nie wniesie mienia i nie wskaże beneficjentów.
Fundatorem może być wyłącznie osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych, która złożyła oświadczenie o ustanowieniu fundacji rodzinnej w akcie założycielskim albo w testamencie. To fundator powołuje fundację rodzinną, wnosi mienie na fundusz założycielski, ustanawia organy fundacji oraz jej statut. Oczywiście fundacja może mieć więcej niż jednego fundatora.
Beneficjentem, a więc podmiotem odnoszącym korzyści (świadczenia) zgodnie z wolą fundatora, będzie mogła być:
Ustawa o fundacji rodzinnej w obecnym brzmieniu nie przewiduje wymogu pokrewieństwa między fundatorem a beneficjentem. Istotnym jest również podkreślić, że beneficjentem może być tylko osoba, która zostanie umieszczona na liście beneficjentów.
Przeczytaj również na temat fundacja rodzinna na celowniku KAS.
W kontekście opodatkowania poruszone zostaną następujące podatki:
PIT
Zgodnie z art. 20 ust. 1g ustawy o PIT – wypłata świadczenia dla beneficjenta podlega pod opodatkowanie PIT-em według stawki 10% lub 15%. Dotyczy to:
Stawka podatku (10% lub 15%) zależy od relacji beneficjenta z fundatorem, a mianowicie:
Po zapoznaniu się z powyższymi informacjami naturalnie nasuwa się zapytanie o opodatkowanie beneficjentów z tzw. „zerowej” grupy podatkowej. Mianowicie otrzymanie przez nich świadczenia wolne są od opodatkowania PIT-em - dane świadczenie wypłacone beneficjentowi z ,,zerowej” grupy podlega tylko opodatkowaniu CIT-em na poziomie fundacji rodzinnej. W ramach przypomnienia osobami, które należą do „zerowej” grupy podatkowej zgodnie z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, są:
CIT
Fundacja rodzinna jako osoba prawna podlega pod podatek dochodowy od osób prawnych, w tym również w okresie działania jako „fundacja rodzinna w organizacji”. Niemniej zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT – dla fundacji rodzinnej wprowadzono zwolnienie podmiotowe z CIT-u.
Istotnym jest podkreślić, że zwolnienie to nie jest całkowite. Mianowicie nie ma ono zastosowania do podatku od przychodów z budynków.
Jednak należy podkreślić, że jeżeli fundacja rodzinna nie będzie wypłacać żadnych świadczeń na rzecz beneficjentów – wówczas nie będzie opodatkowana CIT-em. Dopiero w sytuacji wypłaty świadczeń na rzecz beneficjentów powstanie konieczność uiszczenia CIT-u przez fundację rodzinną w wysokości 15%.
VAT
Nie zostały przewidziane szczególne reguły dotyczące podatku od towarów i usług. Oznacza to, że fundacja rodzinna może być podatnikiem podatku od towarów i usług w przypadku spełniania warunków z ustawy o VAT. Tym samym transakcje takie jak chociażby wnoszenie mienia do fundacji rodzinnej czy kwestia wynajmowania majątku – powinny być analizowane pod kątem VAT-u także.
17 sierpnia 2023 r. przekazano do podpisu Prezydentowi RP ustawę o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw. W ramach tej zmiany dojdzie do wdrożenia tzw. pakietu prawa spółek celem implementacji Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2121 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniającej dyrektywę (UE) 2017/1132. W ramach niniejszego wpisu omówimy przede wszystkim najważniejsze zmiany w Kodeksie spółek handlowych (dalej: KSH). Zapraszamy do lektury!
Zmiany w KSH będą dotyczyć przede wszystkim uregulowań w zakresie przekształcenia, łączenia i podziału spółek. Mają one na celu wykonanie prawa Unii Europejskiej. Wskazuje się, że będą to zmiany w większości pozytywne i upraszczające reorganizacje na poziomie krajowym, jak i transgranicznym. Należą do nich:
W Ordynacji podatkowej pojawi się nowy Dział IIIc - Przeciwdziałanie nadużyciom w zakresie operacji transgranicznych (art. 119zzl – art. 119zzs). Tym samym pojawi się nowość, a mianowicie:
Szef KAS będzie wydawać opinię na wniosek złożony przez zarząd spółki. Celem przedstawienia stanowiska (wydania opinii o zgodności operacji z przepisami prawa podatkowego lub odmowy jej wydania), Szef KAS będzie przeprowadzał ocenę, czy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że dokonanie transgranicznego przekształcenia, połączenia albo podziału spółki może:
Wniosek o wydanie opinii przez Szefa KAS będzie podlegał opłacie w wysokości 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w dniu złożenia wniosku, ustalonego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Celem krótkiego przypomnienia, aktualnie minimalne wynagrodzenie o pracę wynosi 3 600 zł brutto, czyli opłata za wniosek, zgodnie z obowiązującą stawką wyniesie 1 800 zł. Opłatę będzie trzeba uiszczać w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku, na rachunek organu właściwego w sprawach opinii.
Zmianę dotyczącą konieczności uzyskania opinii należy ocenić niekorzystnie – może to wpłynąć na procesy reorganizacji – przede wszystkim ich przedłużenie.
Omawiane zmiany wchodzą w życie z dniem 15 września 2023 r., z wyjątkiem:
W związku z tym, że zmiany dotyczą procesów reorganizacyjnych spółek i wchodzą w życie już za niecały miesiąc, warto mieć je na uwadze w kontekście podejmowanych działań na poziomie krajowym, jak i transgranicznym.
Tutaj można zapoznać się z informacjami zamieszczonymi na stronie Sejmu (druk nr 3242).
Sierpień 2023 roku wydaje się pracowity dla władzy ustawodawczej. 18 sierpnia 2023 r. ustawę o zmianie Kodeksu karnego oraz niektórych innych ustaw przekazano do podpisu Prezydentowi RP. Tym razem zmiany dotyczą przepisów związanych z przestępstwem szpiegostwa, które zostało uregulowane w art. 130 Kodeksu karnego. Dlatego niniejszy wpis poświęcony zostanie tym zmianom. Zapraszamy do lektury!
Ze względu na szeroki zakres zmian w kontekście przestępstwa szpiegostwa – omówione zostaną stosowne zmiany w każdy akcie z osobna poniżej.
Najistotniejszą zmianą w zakresie nowej regulacji przestępstwa szpiegostwa z art. 130 Kodeksu karnego jest zaostrzenie karalności typu podstawowego przestępstwa (górna granica wymiaru kary będzie wynosić 30 lat pozbawienia wolności). Ponadto ustawodawca zdecydował się na objęcie karalnością również samego przygotowania do szpiegostwa – górna granica wymiaru kary wynosić będzie 8 lat pozbawienia wolności.
Istotnym jest również wskazać, że zostanie wprowadzona nieumyślna odmiana przestępstwa szpiegostwa. Przewidziana została kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
W kontekście powyższego i omawianych kolejnych zmian w Kodeksie karnym w ramach niniejszego wpisu wymaga podkreślenia to, że ustawodawca zdaje się bez zmian dążyć w kierunku surowości, a nie nieuchronności kary.
Na mocy nowelizacji prawo do zaopatrzenia emerytalnego nie będzie przysługiwało żołnierzowi, który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo szpiegostwa, wobec którego orzeczono środek karny pozbawienia praw publicznych lub degradacji za przestępstwo popełnione przed zwolnieniem ze służby.
Nowelizacja przewiduje także dodanie przepisu art. 616a do ustawy o obronie Ojczyzny. Na mocy wspomnianego przepisu uregulowany zostanie zakaz fotografowania, filmowania lub utrwalania w inny sposób obrazu lub wizerunku bez zezwolenia:
Z kolei w art. 683a ustawy o obronie Ojczyzny uregulowana została sankcja za fotografowanie czy filmowanie bez zezwolenia obiektów wspomnianych wyżej, a mianowicie kara aresztu albo grzywny.
Wskazane zostało, że ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,
z wyjątkiem m.in.:
Wyżej wskazane wyjątki wchodzą w życie z dniem 1 października 2023 r.
Cały przebieg procesu legislacyjnego dostępny na stronie Sejmu pod tym linkiem (druk nr 3232).
W poprzednim wpisie dotyczącym potencjalnych pierwszych trudności związanych z dzierżawą gruntu pod instalację fotowoltaiczną wskazane zostały najważniejsze aspekty, zagrożenia, na które rolnicy powinni zwrócić uwagę przed podjęciem ostatecznej decyzji o zawarciu umowy z inwestorem. W ramach niniejszego wpisu przeanalizowane zostaną postanowienia umowne, które obligatoryjnie powinny pojawić się we wspomnianej umowie dzierżawy gruntu, a także sprawdzimy, przy jakich konkretnych postanowieniach powinna zapalić się przysłowiowa „czerwona lampka”.
Kluczowymi punktami, jakie powinny obowiązkowo znaleźć się w przypadku umowy o dzierżawę gruntu pod farmę fotowoltaiczną, są:
Po pierwsze, maksymalny czas trwania umowa dzierżawy gruntu nie powinien przekraczać 29 lat! Tym samym w przypadku dojrzenia zapisu, że umowa dzierżawy gruntu instalacji fotowoltaicznej będzie zawarta na okres 30 lat i więcej – natychmiast należy wyrazić sprzeciw wobec inwestora na taki zapis. A dlaczego? Już spieszymy z wyjaśnieniem! Mianowicie przepis art. 172 Kodeksu cywilnego reguluje, że zasiedzenie nieruchomości w złej wierze uprawomocnia się po 30 latach od zasiedzenia. Tym samym polecamy podpisać umowę na 25-29 lat, a w razie, gdyby dobiegła końca – najlepiej podpisać kolejną, na krótszy okres, np. 5 lat, jednocześnie nie dłuższy niż okres 29 lat.
Po drugie, jakie opłaty będzie ponosił inwestor – spółka wydzierżawiająca? Chodzi tu zarówno o czynsz, jak i kwestię podatków.
Odnośnie samego czynszu warto zwrócić uwagę na to, aby zapłata następowała także w okresie uzyskiwania przez kontrahenta niezbędnych zezwoleń na postawienie instalacji fotowoltaicznej. Należy mieć na uwadze, że instalacja ta nie powstanie od razu, dany kontrahent musi uzyskać niezbędne pozwolenia, co może zająć około roku. Niemniej już wtedy grunt ten będzie wyłączony z użytkowania, wobec czego warto mieć na uwadze tę kwestię finansową w umowie przedwstępnej o dzierżawę gruntu pod instalację fotowoltaiczną. W kontekście oficjalnej umowy o dzierżawę gruntów pod instalację fotowoltaiczną warto zwrócić uwagę na zapis dotyczący waloryzacji kwoty czynszu. Tak jak już zostało wspomniane, umowy o dzierżawę gruntów pod instalację fotowoltaiczną zawierane są przeważnie na 25-29 lat, wobec czego po kilkunastu latach od zawarcia umowy kwota wskazana w umowie nie będzie rynkowa. Dlatego warto zadbać o stosowną klauzulę waloryzacyjną. W kontekście czynszu powinien zostać również wskazany dokładny termin regulowania czynszu.
Odnośnie do opłat i podatków należy zwrócić uwagę na regulowanie podatku od nieruchomości czy podatku rolnego. W umowie powinien znaleźć się wyraźny zapis, że to dzierżawca ponosi wszelkie obciążenia publicznoprawnej, w tym opłaty związane z przekształceniem gruntu, a nie rolnik. Zapis powinien także obejmować potencjalnie przyszłe opłaty.
Po trzecie, w kontekście przyszłego zakończenia umowy, warto również dodać zapis o usunięciu przez inwestora paneli fotowoltaicznych z gruntu po okresie oznaczonym w umowie. Warto zadbać już na etapie podpisania umowy o to, aby to dany kontrahent ponosił koszty związane z usunięciem całego sprzętu, a nie rolnik.
Ostatnią istotną kwestią jest możliwość rozwiązania umowy. Mianowicie rolnik, który podpisuje taką umowę, powinien wskazać na możliwość jej rozwiązania w następujących przypadkach:
Oczywiście każdorazowo przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy dzierżawy gruntu pod instalację farmy fotowoltaicznej polecamy wcześniejszy kontakt z Kancelarią specjalizującą się w tym zakresie, która przeanalizuje umowę wraz z załącznikami zaproponowaną przez inwestora i sprawdzi, czy wśród postanowień umownych nie ma niekorzystnych zapisów dla rolnika. Należy pamiętać, że sam proces powstania farmy fotowoltaicznej, uzyskania wszelkich pozwoleń przez inwestora – jest czasochłonny i kosztowny, a umowy o dzierżawę gruntu pod fotowoltaikę zazwyczaj zawierane są na okres 29 lat. Niemniej istotne jest to, że samo zawarcie umowy dzierżawy najczęściej poprzedzone jest umową przedwstępną, więc sumarycznie czas trwania takiej umowy to 30 lat. W związku z tym warto zabezpieczyć swoje interesy w taki sposób, aby przez okres trwania umowy nie pozostać stratnym pod względem finansowym. Tym samym zachęcamy przede wszystkim, aby zwrócić uwagę na wyżej wskazane kwestie w przypadku samodzielnego działania w tym zakresie.
Od kilku lat wśród rolników sporą popularnością cieszy się możliwość wydzierżawienia gruntu pod farmy fotowoltaiczne. Bez wątpienia może okazać się to trafionym i dochodowym pomysłem, niemniej tak jak w przypadku takich początkujących przedsięwzięć – należy mieć na uwadze potencjalnie czyhające pułapki. Dlatego niniejszy wpis zostanie poświęcony istotnym problemom, jakie mogą potencjalnie pojawić się w przypadku podjęcia przez rolnika decyzji o wydzierżawieniu gruntu pod instalację fotowoltaiczną. Zapraszamy do lektury!
W pierwszej kolejności, gdy do rolnika zgłosi się z taką propozycją dana spółka, należy dokładnie ją sprawdzić za pomocą dostępnych baz w Internecie. Oczywiście bardzo pomocne mogą okazać się także najzwyklejsze opinie na sprawdzonych forach, ale warto także za pomocą numeru NIP, REGON czy KRS sprawdzić spółkę w Krajowym Rejestrze Sądowym (tzw. KRS). Dzięki temu można wyszukać dany podmiot, odczytać informacje na temat kapitału zakładowego danej spółki czy osób uprawnionych do reprezentacji. W tym punkcie podkreślenia wymaga, że jeżeli kapitał zakładowy danego podmiotu – spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – będzie wynosił 5 000 zł, czyli minimalną kwotę – powinniśmy dokładniej sprawdzić dany podmiot. Ponadto warto odczytać także zapisy dotyczące osób uprawnionych do reprezentacji spółki. Podpisując umowę, należy zweryfikować czy osoba, z którą podpisujemy umowę, faktycznie jest osobą uprawnioną do reprezentacji, np. uprawnionym członkiem zarządu czy prokurentem.
Ważnym aspektem jest również sprawdzenie, czy dany podmiot nie ogłosił upadłości. Dane te również mogą zostać umieszczone w KRS, ale najbezpieczniejszym sposobem będzie sprawdzić informacje o potencjalnie prowadzonym postępowaniu upadłościowym czy restrukturyzacyjnym w Krajowym Rejestrze Zadłużonych (tzw. KRZ).
W przypadku gdy kontrahentem, który zgłosił się do nas z propozycją wydzierżawienia gruntów pod instalację fotowoltaiczną, jest osoba prowadząca działalność gospodarczą, wówczas należy wszystkie wyżej wspomniane informacje pozyskać z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (tzw. CEIDG).
Dane dostępne w KRS, CEIDG czy KRZ dostępne o spółkach, czy danych działalnościach, które zajmują się wydzierżawianiem od rolników gruntów pod farmy fotowoltaiczne, są dostępne nieodpłatnie dla wszystkich.
W trakcie rozmów z osobą reprezentującą daną spółkę warto dopytać o jej wiedzę dotyczącą możliwości podejmowania inwestycji na terenie danej gminy, strefach wyłączonych, o powinność stworzenia planu zagospodarowania terenu, konieczności pozyskiwania pozwoleń na taką inwestycję, np. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku gdy brak jest wiedzy na powyżej wskazane tematy osobie reprezentującej spółkę – wówczas powinno to stanowić dla rolnika ostrzeżenie o kontrahencie.
Ponadto warto także zapisywać najważniejsze informacje dotyczące samej umowy, długości jej trwania, czynszu i innych opłat z tym związanych czy możliwości wypowiedzenia umowy. Po więcej informacji na temat samej umowy o dzierżawę gruntów pod instalację fotowoltaiczną – zapraszamy do kolejnego wpisu!
W funkcjonowaniu przedsiębiorcy amortyzacja stanowi podstawowy mechanizm. Oznacza rozłożenie w czasie kosztów związanych z wprowadzeniem do przedsiębiorstwa określonych składników majątku. W ramach niniejszego wpisu zostaną szerzej omówione amortyzacja bilansowa oraz amortyzacja podatkowa. Zapraszamy do lektury!
Amortyzację bilansową winno utożsamiać się z ustawą o rachunkowości, a dokładniej z art. 31, a także z art. 33 wspomnianej ustawy. Amortyzacja bilansowa zgodnie z ustawą o rachunkowości ma odzwierciedlać systematyczny, planowany okres użytkowania środka trwałego. Wskazuje się, że celem amortyzacji bilansowej jest rzetelne i klarowne przedstawienie sytuacji finansowej i majątkowej przedsiębiorcy, jego wyniku finansowego. Dokonywana jest w sposób ciągły, a przedsiębiorca samodzielnie kształtuje wielkość odpisów amortyzacyjnych.
Przedmiotem amortyzacji bilansowej są:
W kontekście środków trwałych należy wziąć pod uwagę art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości. Przez pojęcie środków trwałych rozumie się rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności:
Natomiast pod pojęciem wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o rachunkowości, rozumie się nabyte przez jednostkę, zaliczane do aktywów trwałych, prawa majątkowe nadające się do gospodarczego wykorzystania, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, przeznaczone do używania na potrzeby jednostki, a w szczególności:
Rozpoczęcie amortyzacji nie następuje wcześniej niż po przyjęciu środka trwałego do używania.
Z kolei amortyzację podatkową winno się utożsamiać z ustawami o podatkach dochodowych. Zarówno podatnicy PIT, jak i CIT mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych od nowych i używanych środków trwałych. Odpisy mogą być dokonywane na zasadach ogólnych (tzn. metodą liniową) przy zastosowaniu stawek z Wykazu Rocznych Stawek Amortyzacyjnych. W przypadku używanych środków trwałych istnieje możliwość zastosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych. Natomiast przy niektórych środkach trwałych (grupy 3-6 oraz 8) – istnieje sposobność jednorazowego odpisu amortyzacyjnego.
Amortyzację podatkową dokonuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dany środek trwały wprowadzono do ewidencji.
Wymaga podkreślenia, że główną różnicą między amortyzacją bilansową a podatkową jest okres, na jaki amortyzacja jest zaplanowana. Mają one różne okresy odpisów.
Wskazuje się, że amortyzacja bilansowa ma na celu wskazanie w sprawozdaniu finansowym wartość majątku trwałego na dany moment, pełni również funkcję kosztotwórczą, obniża ona osiągnięty wynik finansowy jednostki. Amortyzacja bilansowa zapewnia także wiarygodność oceny sytuacji majątkowej i gospodarczej spółki inwestorom.
Natomiast amortyzacja dla celów podatkowych służy do obniżania podstawy opodatkowania, a więc do ustalania prawidłowej wysokości zobowiązania z tytułu podatku dochodowego.
W niniejszym artykule przybliżymy kolejne metody amortyzacji, a mianowicie: amortyzację progresywną oraz amortyzację degresywną. Ponadto zostaną wskazane przykłady, w których to dany składnik majątku może zostać zamortyzowany za pomocą konkretnej metody.
Metoda progresywna polega na tym, że wartość odpisów amortyzacyjnych wzrasta w miarę upływu czasu, ich kwoty są coraz wyższe w miarę utraty wartości początkowej i ekonomicznej zdatności do użytku amortyzowanych elementów majątku danej jednostki gospodarczej. Jest to metoda niestosowana w praktyce ze względu na to, że opiera się na założeniu, że zużycie w wąskim znaczeniu danego składnika majątku jest coraz większe w miarę upływu czasu, np. dany obiekt wymaga większych nakładów na naprawy czy też inne remonty. Istotnym jest również zwrócić uwagę na to, że przepisy prawa bilansowego nie zawierają żadnych postanowień odnoszących się do sposobu, w jaki wartość odpisów amortyzacyjnych ma wzrastać przy zastosowaniu tej metody.
Ma zastosowanie do konkretnych obiektów czy też środków trwałych, które to stopniowo osiągają założoną w projekcie możność produkcyjną. Na gruncie obowiązujących przepisów nie ma innych szczegółowych wskazań, kiedy i w stosunku do czego należy zastosować tę metodę amortyzacji.
Metoda amortyzacji degresywnej została uregulowana w przepisie art. 22k ustawy o PIT, natomiast w ustawie o CIT – w przepisie art. 16k. Zasadniczo jest to metoda korzystniejsza dla podatnika kosztowo. Polega ona na tym, że w początkowym okresie użytkowania środka trwałego odpisy amortyzacyjne są największe, następnie maleją, a pod koniec ich wysokość odpowiada wysokości odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu metody liniowej.
Amortyzacja degresywna dotyczy tylko niektórych środków trwałych, które zaliczone są do następujących grup:
Z zastosowaniem metody amortyzacji degresywnej nie mogą być amortyzowane:
Przeczytaj na temat amortyzacji samochodu.
W niniejszym wpisie spróbujemy w przystępnej formie objaśnić, na czym polega amortyzacja przyspieszona, jakie są przesłanki do jej stosowania, a także wskażemy na współczynniki, które są stosowane do poszczególnych środków trwałych. W ramach uwag wstępnych wskazać należy na samo pojęcie amortyzacji. Mianowicie jest to termin odzwierciedlający systematyczne zużywanie się określonych składników, polegający na systematycznym rozłożeniu w czasie obciążeń wyniku finansowego wartością aktywów trwałych przez ich ekonomicznie uzasadniony okres używania. Środki trwałe nie zużywają się w sposób jednorazowy, a jednak generują one przychód przez cały okres gospodarczego wykorzystania.
Polega ona na zwiększeniu wysokości odpisów amortyzacyjnych zaliczanych w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Stawki amortyzacji określone w wykazie stanowiącym załącznik do ustaw o podatku dochodowym ulegają podwyższeniu poprzez pomnożenie ich przez współczynnik nie wyższy niż 2,0. Zastosowanie amortyzacji przyspieszonej skutkuje skróceniem okresu amortyzacji.
W przypadku gdy zużycie środków trwałych wiąże się z większym od standardowego zużyciem, wówczas można zastosować przyspieszoną amortyzację. Mianowicie można zastosować ją do poszczególnych obiektów inwentarzowych środków trwałych, użytkowanych w warunkach gorszych od przeciętnych albo narażonych na szybkie zużycie. Wówczas mogą zostać podwyższone poszczególne stawki amortyzacyjne za pomocą współczynników zwiększających stawkę. W przypadku przyspieszonej amortyzacji przemnaża się stawkę podstawową przez wartość współczynnika.
Istotnym jest również wskazać, że w sytuacji wystąpienia bądź ustania okoliczności uzasadniających podwyższenie stawki amortyzacyjnej – zmiany można zastosować od następnego miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.
Dla poszczególnych kategorii środków trwałych ustawodawca zróżnicował współczynniki. Zasadniczo w przypadku amortyzacji przyspieszonej mamy do czynienia z trzema współczynnikami:
Podwyższenie następuje za pomocą wyżej wymienionych współczynników, nie wyższych niż:
- 1,2 - używanych w warunkach pogorszonych, to jest pod ciągłym oddziaływaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia;
- 1,4 - używanych w warunkach złych, to jest pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza gdy służą one do produkcji, wytwarzania, żrących środków chemicznych – dotyczy to również silnego działania na obiekt niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu;
- 1,4 - wymagające szczególnej sprawności technicznej, używane w pracy na trzy zmiany, mimo że nie działają one ze swej istoty w ruchu ciągłym, używane w warunkach terenowych, leśnych, pod ziemią lub innych wskazujących na bardziej intensywne zużycie;
- 2,0 - poddane szybkiemu postępowi technicznemu, to jest takie, w których zastosowane są układy mikroprocesorowe lub systemy komputerowe, spełniające założone funkcje dzięki zastosowaniu w nich najnowszych zdobyczy techniki, a także pozostała aparatura naukowo – badawcza i doświadczalno – produkcyjna.
