Działalność gospodarczą można prowadzić w różnych formach. Tym samym w zależności od rozmiaru prowadzenia działalności wyróżnia się mikro-, małych-, średnich- oraz dużych przedsiębiorców. Przede wszystkim istotnym jest zwrócić uwagę na status dużego przedsiębiorcy. Podmiot, który uzyska ten status, winien pamiętać o dodatkowych obowiązkach w przypadku transakcji handlowych z drugim podmiotem, w szczególności tym, który jest mikro, małym albo średnim przedsiębiorcą. Dlatego w ramach niniejszego wpisu omówione zostaną najistotniejsze informacje związane ze statusem dużego przedsiębiorcy.
Na gruncie polskich regulacji definicja dużego przedsiębiorcy pojawia się w art. 4 pkt 6 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Za dużego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę niebędącego mikro przedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą ani średnim przedsiębiorcą. Przytoczona definicja nie dostarcza zbyt wielu informacji, w jaki sposób należy rozumieć status dużego przedsiębiorcy. Celem poznania definicji statusu dużego przedsiębiorcy należy sięgnąć do załącznika nr I do Rozporządzenia Komisji UE nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r.
Zgodnie z treścią przywołanego załącznika nr I, za dużych przedsiębiorców uznaje się tych, którzy:
Z powyższego wynika, że status ten ustalany jest przede wszystkim na podstawie liczby zatrudnianych przez przedsiębiorcę pracowników, czyli w przypadku dużego przedsiębiorcy – jeżeli osiągnie on poziom 250 pracowników.
Najłatwiejszym sposobem na sprawdzenie statusu dużego przedsiębiorcy jest moment samej transakcji handlowej, kiedy to druga strona, która jest dużym przedsiębiorcą i jednocześnie będąca dłużnikiem, ma obowiązek złożenia stosownego oświadczenia o posiadaniu statusu dużego przedsiębiorcy. Status można również sprawdzić na stronie internetowej danego podmiotu – zazwyczaj informacja dotycząca posiadania statusu dużego przedsiębiorcy zamieszczana jest tamże.
Tak jak już zostało wskazane, na dużego przedsiębiorcę został nałożony obowiązek składania oświadczenia o posiadaniu statusu dużego przedsiębiorcy przy zawieraniu każdej transakcji handlowej. Do innych obowiązków dużych przedsiębiorców wskazać należy:
W przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem jest duży przedsiębiorca, a wierzycielem jest mikro-, mały- albo średni przedsiębiorca – wówczas termin zapłaty nie może przekraczać 60 dni, liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi. Odmienne postanowienia umowne, które wydłużają termin zapłaty, stają się nieważne, a zamiast nich stosuje się termin wskazany w ustawie, czyli 60 dni.
Z kolei w przypadku transakcji pomiędzy podmiotami o podobnym statusie – termin płatności może być dłuższy niż 60 dni, pod warunkiem, że nie będzie to rażąco nieuczciwe względem wierzyciela.
Oświadczenie o posiadaniu, uzyskaniu albo o utracie statusu dużego przedsiębiorcy składa się drugiej stronie transakcji handlowej. Obowiązek ten wynika z art. 4c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.
Oświadczenie może przybrać jedną z 3 form, mianowicie może ono dotyczyć:
– jednokrotnie, w formie, w jakiej jest zawierana ta transakcja handlowa.
W przypadku niezłożenia przez dużego przedsiębiorcę oświadczenia o posiadaniu statusu dużego przedsiębiorcy albo złożenia oświadczenia niezgodnego ze stanem rzeczywistym, w art. 13za ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych ustawodawca przewidział karę grzywny.
W polskim porządku prawnym można wyróżnić dwie podstawowe kategorie spółek na gruncie Kodeksu spółek handlowych, a mianowicie: spółki osobowe oraz spółki kapitałowe. Do spółek osobowych zaliczamy spółkę: jawną, partnerską, komandytową oraz komandytowo-akcyjną. Do spółek kapitałowych należą: spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka akcyjna oraz prosta spółka akcyjna. Ponadto należy również wskazać, że na gruncie Kodeksu cywilnego można wyróżnić spółkę cywilną, która de facto jest umową. W przypadku podjęcia decyzji o formie prowadzenia działalności niemalże od razu pojawiają się liczne zapytania o to, w jaki sposób należy sporządzić umowę, aby móc w sposób sprawny i bezpieczny prowadzić działalność. W niniejszym artykule zostaną przybliżone poszczególne obowiązkowe elementy umów dla każdej z form, które powinny się pojawić, aby umowa spółki była kompletna.
Na to pytanie nie można odpowiedzieć w sposób jednoznaczny. W zależności od rodzaju spółki, ustawodawca w Kodeksie spółek handlowych ustanowił dla każdej z nich obowiązkowe elementy, jakie winny znaleźć się w umowie. Oczywiście – pewne elementy pojawiają się w przypadku każdej spółki osobowej, jak i kapitałowej. Do tych powtarzających się, obowiązkowych elementów w przypadku każdej z wyżej wymienionych form należą:
Ponadto w przypadku spółek osobowych, czyli spółki jawnej, partnerskiej, komandytowej oraz komandytowo-akcyjnej element obligatoryjne jest oznaczenie wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika czy też partnera i ich wartość.
Wyżej wskazany zakres jest kompletny dla spółki jawnej. Natomiast w przypadku pozostałych spółek, zostaną wskazane poniżej dodatkowe, obowiązkowe elementy, które powinny zostać ujęte w umowie czy też statucie danej spółki.
Dowiedz się również, komu potrzebny jest CRBR.
W przypadku umowy spółki partnerskiej do dodatkowych, obligatoryjnych elementów należą:
W spółce komandytowej ustawodawca wskazał, że obowiązkowym zapisem jest:
Odnośnie do statutu spółki komandytowo-akcyjnej, do dodatkowych elementów należą:
W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością będą to odpowiednio:
W spółce akcyjnej do koniecznych elementów statutu spółki akcyjnej należą:
W przypadku prostej spółki akcyjnej wymagane jest w statucie spółki wskazanie:
W przypadku wybranych form spółek ustawodawca wymaga, aby umowa spółki została sporządzona w formie aktu notarialnego. Wymóg ten musi być spełniony w przypadku spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki akcyjnej oraz prostej spółki akcyjnej. Odnośnie do pozostałych form uregulowanych na gruncie Kodeksu spółek handlowych, czyli spółki jawnej oraz partnerskiej – wymagana jest forma pisemna pod rygorem nieważności. Natomiast w przypadku umowy spółki cywilnej, ustawodawca w art. 860 § 2 Kodeksu cywilnego zawarł uregulowanie, że umowa powinna być stwierdzona pismem pod rygorem ad probationem, co oznacza formę ustanowioną dla celów dowodowych. Tym samym w przypadku niezachowania tego rygoru może spowodować utrudnienia w prowadzeniu dowodu na fakt dokonania czynności, której forma dotyczy.
Istnieje również możliwość zawarcia umowy spółki online, w tzw. systemie teleinformatycznym S24, który pozwala wspólnikom na zawiązanie i rejestrację w KRS spółki przy wykorzystaniu gotowego wzorca umowy. Obecnie w systemie S24 można założyć następujące spółki:
Jak wskazuje sama nazwa systemu, wniosek o rejestrację spółki powinien zostać rozpoznany w ciągu 24 godzin od daty jego wpływu. Niestety praktyka pokazuje, że najczęściej zajmuje to od kilku do kilkunastu dni. Niemniej wskazuje się, że rejestracja spółki przez ten system jest sprawniejsza aniżeli w sposób tradycyjny. Należy podkreślić, że system S24 jest odpowiednim rozwiązaniem dla spółek o prostych zasadach działania. Formularz w systemie S24 nie daje możliwości dostosowania treści umowy do indywidualnych potrzeb wspólników.
Postępowanie restrukturyzacyjne ma na celu uniknięcie ogłoszenia upadłości spółki. Oznacza to, że postępowanie restrukturyzacyjne może być prowadzone wobec dłużnika niewypłacalnego lub zagrożonego niewypłacalnością. Istotnym jest również wskazać na to, że ustawa – prawo restrukturyzacyjne wyraźnie wskazuje, że zawarcie układu jest lepszym rozwiązaniem dla dłużnika, aniżeli likwidacja w ramach procedur upadłościowych.
Wyszczególnia się następujące 4 rodzaje postępowań restrukturyzacyjnych:
Wskazuje się, że wspólnym elementem tych postępowań jest układ, czyli restrukturyzacja zobowiązań dłużnika za zgodą odpowiedniej większości wierzycieli. Elementem różniącym te postępowania dotyczą chociażby zakresu ochrony dłużnika przed wierzycielami. Każde z wyżej wymienionych postępowań zostanie krótko scharakteryzowane poniżej, ze szczególnym uwzględnieniem odmienności.
Przeczytaj więcej na temat co to jest restrukturyzacja firmy.
Jest to najprostsze postępowanie spośród wszystkich postępowań restrukturyzacyjnych. Postępowanie o zatwierdzenie układu daje możliwość zawarcia układu w wyniku samodzielnego zebrania głosów wierzycieli przez dłużnika. Odbywa się ono bez udziału sądu – w trakcie postępowania obecny jest doradcy restrukturyzacyjny. Istotne jest to, że może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nad układem nie przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem.
Postępowanie to zawiera element sądowy na etapie wnioskowania. Mianowicie wskazać należy na dwa segmenty:
W ramach przyspieszonego postępowania układowego dłużnik ma możliwość zawarcia układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu wierzytelności w uproszczonym trybie. Może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nad układem nie przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem.
W przypadku tego postępowania dłużnik ma możliwość zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu wierzytelności. Postępowanie układowe może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem.
Jest to postępowanie przewidziane dla dłużników, którzy wymagają wnikliwej restrukturyzacji. Postępowanie to daje możliwość dłużnikowi zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu wierzytelności, podobnie jak ma to miejsce w postępowaniu układowym. Ponadto umożliwia ono przeprowadzenie tzw. działań sanacyjnych. Pod pojęciem działań sanacyjnych należy rozumieć czynności prawne i faktyczne, które dążą do poprawy sytuacji ekonomicznej dłużnika i mają na celu przywrócenie dłużnikowi zdolności do wykonywania zobowiązań, przy jednoczesnej ochronie przed egzekucją. Do czynności sanacyjnych zalicza się m.in.:
Sprawdź, kiedy jest możliwa restrukturyzacja zobowiązań dłużnika.
Na tak postawione pytanie nie można odpowiedzieć w sposób jednoznaczny. W momencie podejmowania decyzji o przekształceniu swojej jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę czy też w sytuacji zarejestrowania nowej spółki, przede wszystkim należy wziąć pod uwagę to, czy nasza działalność jest obarczona ryzykiem. Ponadto ważnymi aspektami do przeanalizowania w trakcie podejmowania decyzji co do rodzaju spółki są także metody wypłaty zysku ze spółki, obciążenia podatkowo-składkowe czy kwestia prowadzenia księgowości. Dlatego należy przeanalizować wyżej wskazane czynniki, które to pozwolą na dopasowanie odpowiedniego rodzaju spółki do profilu naszej działalności. W niniejszym artykule zostaną przeanalizowane wybrane rodzaje spółek, ich główne wady i zalety, z uwzględnieniem wyżej wskazanych kryteriów.
W pierwszej kolejności przeanalizowana zostanie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: spółka z o.o.), która jest jedną ze spółek kapitałowych. W przypadku założenia spółki z o.o. należy mieć na uwadze sformalizowaną procedurę – Kodeks spółek handlowych wymaga zawarcia spółki w formie aktu notarialnego. Oczywiście można też skorzystać z systemu S24, który umożliwia rejestrację bez wizyty u notariusza, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, w ciągu 24 godzin. W tym punkcie należy także zwrócić uwagę, że kapitał zakładowy musi zostać określony w umowie spółki, a jego wartość minimalna wynosi 5 000 zł. Główną zaletą spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest to, że za zobowiązania spółki odpowiedzialność ponosi wyłącznie spółka, która jest odrębnym podmiotem prawa od wspólników spółki. Oznacza to, że w przypadku, gdy nasza działalność jest obarczona znacznym ryzykiem, winniśmy rozważyć przede wszystkim ten rodzaj spółki. Wspólnicy spółki z o.o. nie ponoszą odpowiedzialności względem wierzycieli spółki. W przypadku gdy wspólnik spółki z o.o. jest jednocześnie członkiem zarządu – wówczas ponosi on solidarną odpowiedzialność wraz z innymi członkami zarządu, gdy egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna. Oczywiście wspólnik będący członkiem zarządu może uwolnić się od tej odpowiedzialności poprzez złożenie we właściwym momencie wniosku o upadłość.
Odnośnie do opodatkowania, spółka z o.o. podlega opodatkowaniu CIT-em w stawce 9% (tzw. mały CIT) lub 19% (tzw. duży CIT). Podatnikami małego CIT-u mogą być spółki po spełnieniu ustawowych warunków. Do tych warunków należą m.in.:
W kontekście wypłaty zysku ze spółki z o.o. wskazać należy, że podstawową metodą wypłaty zysku ze spółki z o.o. jest dywidenda. Jednocześnie jest to najdroższy sposób wypłaty zysku ze spółki i nie może ona stanowić kosztu uzyskania przychodu dla spółki. W przypadku małego podatnika CIT – efektywne opodatkowanie dywidendy wynosi 26,3%. Z kolei w przypadku dużego podatnika CIT – efektywne opodatkowanie wynosi 35,49%. Pozostałe metody wypłaty zysku, takie jak:
- mogą stanowić koszt uzyskania przychodów dla spółki i nie są opodatkowanie „podwójnie” tak jak dywidenda.
Istotną wadą w przypadku prowadzenia spółki z o.o. jest kwestia prowadzenia pełnej księgowości. W przypadku zlecenia prowadzenia księgowości do zewnętrznego biura rachunkowego należy mieć na uwadze, że będzie to kosztowne.
W kontekście obciążeń składkowych istotnym plusem w przypadku prowadzenia spółki z o.o. ze wspólnikiem czy też wspólnikami nie ma konieczności uiszczania ZUS-u. Obowiązek uiszczania ZUS-u w pełnej wysokości pojawia się w przypadku prowadzenia jednoosobowej spółki z o.o.
W przypadku gdy nasza działalność nie jest obarczona ryzykiem, warto rozważyć spółkę komandytową. Odnośnie do kwestii związanych z odpowiedzialnością, wskazać należy, że w pierwszej kolejności za zobowiązania spółki odpowiada sama spółka z własnego majątku. W dalszej kolejności odpowiedzialność ponoszą wspólnicy spółki. Co najmniej jeden wspólnik – komplementariusz – odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia. Natomiast komandytariusz – odpowiada do wysokości sumy komandytowej. Istotnym plusem jest również to, że przepisy nie przewidują minimalnej wartości wkładów, jakie muszą wnieść wspólnicy do spółki komandytowej.
Odnośnie do opodatkowania, spółka komandytowa od 2021 r. jest również podatnikiem CIT-u – w zależności od uzyskiwanych dochodów stawka wynosi 9% lub 19%. Zyski wypłacone przez spółkę jej wspólnikom podlegają opodatkowaniu 19% stawką. Wypłata zysku odbywa się w ramach dywidendy. Możliwa jest także wypłata zaliczek na poczet dywidendy z danego roku obrotowego. Zobacz, jak sprawić, by spółka z o.o. komandytowa była opłacalna.
W przypadku komplementariuszy – możliwe jest zastosowanie odliczenia od należnego podatku kwoty CIT zapłaconego przez spółkę – w wysokości odpowiadającej stosunkowi udziału komplementariusza w spółce. Kwota pomniejszenia nie może przekroczyć kwoty zryczałtowanego podatku. Dzięki temu odliczeniu nie ma podwójnego opodatkowania, tak jak ma to miejsce w przypadku spółki z o.o.
Natomiast w przypadku komandytariuszy nie zostało przewidziane powyższe odliczenie. Komandytariusz może jednak odliczyć od należnego podatku kwotę stanowiącą 50% przychodów uzyskanych przez niego z tytułu udziału w zyskach w spółce od podstawy opodatkowania, jednakże nie więcej niż 60 000 zł w danym roku podatkowym.
Odnośnie do obciążeń składkowych, w spółce komandytowej – ZUS płacony jest w pełnej wysokości. Natomiast co ciekawe, składka zdrowotna jest zryczałtowana – wynosi ok. 559 zł.
Odnośnie do istotnych zalet spółki komandytowej podkreślić należy brak obowiązku uiszczania daniny solidarnościowej, gdyż to osoby fizyczne zobligowane są do jej zapłaty w wysokości 4% podstawy obliczenia tej daniny. Przykładowo, w przypadku spółki jawnej czy jednoosobowej działalności gospodarczej – uiszczenie daniny solidarnościowej jest obligatoryjne po osiągnięciu dochodu przekraczającego kwotę 1 000 000 zł.
Również w przypadku spółki komandytowej wadą jest obowiązek prowadzenia pełnej księgowości.
W przypadku spółek – podatników CIT-u, czyli m.in. dla spółki z o.o., spółki komandytowej czy komandytowo-akcyjnej – istnieje możliwość wyboru estońskiego CIT-u (tzw. ryczałt od dochodów spółek). Polega on na tym, że tak długo, jak cały dochód jest reinwestowany w spółce, tak długo nie ma podatku dochodowego. W przypadku wyboru spółki, która jest podatnikiem CIT-u i braku konieczności częstej wypłaty zysku ze spółki – warto rozważyć przejście w reżim estońskiego CIT-u.
Odrzucenie spadku skutkuje rezygnacją ze spadku i wówczas nabywający nie przejmuje żadnych aktywów ani pasywów składających się na spadek. Zasadniczo oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku może być złożone w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym jako spadkobierca dowiedziałeś się o tytule powołania. Nadmienić należy, że jest to termin zawity. Jednocześnie brak oświadczenia spadkobiercy w tym terminie jest jednoznaczny z przyjęciem spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Czy jednak istnieje jakakolwiek możliwość odrzucenia spadku po wskazanym wyżej terminie? Na powyższe pytanie spróbujemy odpowiedzieć w ramach niniejszego wpisu!
Tak, istnieje możliwość odrzucenia spadku po terminie (tj. po 6 miesiącach). Zgodnie z art. 1019 § 1 Kodeksu cywilnego, może to nastąpić w przypadku, gdy oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku było spowodowane wadami oświadczenia woli takimi jak:
Również w sytuacji, gdy spadkobierca, który pod wpływem błędu lub groźby nie złożył żadnego oświadczenia w terminie, może w powyższy sposób uchylić się od skutków prawnych niezachowania terminu (art. 1019 § 2 Kodeksu cywilnego).
Pod pojęciem błędu należy rozumieć mylne wyobrażenie o rzeczywistości. W kontekście możliwości odrzucenia spadku po terminie błąd może dotyczyć braku wiedzy o rzeczywistym stanie majątku spadkowego, który nie jest wynikiem braku staranności po stronie spadkobiercy, np. istnienia lub nieistnienia w tej masie majątkowej określonych aktywów i pasywów. Powyższe potwierdza także Sąd Najwyższy w swoich Postanowieniach: Postanowienie SN z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn.: I CSK 85/11 czy Postanowienie SN z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn..: IV CK 799/04. Najczęściej błąd dotyczy wartości obciążających go długów spadkowych. Ponadto błąd może dotyczyć także mylnej kalkulacji wartości aktywów czy pasywów. Błąd na gruncie art. 1019 Kodeksu cywilnego powinien być błędem istotnym, a więc uzasadniającym przypuszczenie, że gdyby składający oświadczenie (czy też zaniechujący złożenia tego oświadczenia) nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie, wówczas nie złożyłby oświadczenia woli o takiej treści (czy też nie zaniechałby tego obowiązku).
Groźba ma miejsce wówczas, kiedy złożenie (bądź niezłożenie) oświadczenia woli następuje pod wpływem bezprawnej groźby drugiej strony lub osoby trzeciej. Wówczas osoba składająca oświadczenie woli składa je (bądź nie składa) w obawie przed zrealizowaniem negatywnych następstw osobistych lub majątkowych. Celem przykładu – spadkobierca nie odrzucił spadku z dochowaniem terminu, ponieważ grożono mu czy też osobom bliskim podjęciem działań sprzecznych z obowiązującym prawem, np. pobiciem, zniszczeniem mienia, jeżeli spadkobierca złożyłby oświadczenie o odrzuceniu spadku. Wskazuje się, że groźba musi stanowić kluczową przyczynę podjęcia decyzji o złożeniu (niezłożenia) oświadczenia.
W przypadku odrzucenia spadku po 6 miesiącach od dnia, w którym dowiedziałeś się jako spadkobierca o tytule powołania – należy złożyć wniosek do sądu o zatwierdzenie uchylenia się od skutków prawnych niezłożenia w terminie oświadczenia o odrzuceniu spadku i o przyjęcie oświadczenia o odrzuceniu spadku. Oczywiście wniosek należy odpowiednio uzasadnić, powołując się na przyczynę uchybienia terminowi, czyli wskazane wyżej wady oświadczenia woli w postaci błędu lub groźby. Zgodnie z art. 1019 § 3 Kodeksu cywilnego, uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku wymaga zatwierdzenia przez sąd. Zgodnie z art. 88 § 2 Kodeksu cywilnego, uprawnienie do uchylenia się wygasa: w razie błędu – z upływem roku od jego wykrycia, a w razie groźby – z upływem roku od chwili, kiedy stan obawy ustał.
Zobacz również, jak uniknąć dziedziczenia długów.
Nierzadko zdarzają się sytuacje, w których dochodzi do transakcji handlowej, a klient, pomimo spełnienia świadczenia, usługi oraz licznych wezwań, nie opłaca faktury. Wówczas pojawia się możliwość rozwiązania tego problemu poprzez drogę sądową. Przedsiębiorcą wówczas oprócz należności głównej należy się rekompensata. W jaki sposób można ją uzyskać oraz w jakiej wysokości?
Należy rozpocząć od samej definicji transakcji handlowej. Dyrektywa 2011/7 pojęcie „transakcji handlowych” definiuje w art. 2 pkt, jako „transakcje między przedsiębiorstwami lub między przedsiębiorstwami a organami publicznymi, które prowadzą do dostawy towarów lub świadczenia usług za wynagrodzeniem”.
Uprawnionymi do ubiegania się o rekompensatę za koszty odzyskiwania należności mają podmioty wymienione w art. 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Są to głównie przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 Prawa przedsiębiorców, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą oraz wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.
Art. 10 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych reguluje zwrot kosztów odzyskiwania należności. Wskazuje on, iż wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 w tejże ustawie, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności. Rekompensata ta stanowi równowartość kwoty:
• 40 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych;
• 70 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych;
• 100 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest równa lub wyższa od 50 000 złotych.
Jak obliczyć te wartości? Równowartość kwot rekompensaty, podanych powyżej, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Oprócz powyższych kwot wierzycielowi przysługuje zwrot, w uzasadnionej wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających równowartość 40 euro, jeśli rzeczywiście poniesione koszty odzyskiwania należności przekraczają tę kwotę.
W jaki sposób ubiegać się o nią? Rekompensatę można uzyskać w drodze postępowania. Najlepiej, aby ubiegać się o nią już w samym pozwie o należność główną. Przesłanką do nabycia przez wierzyciela uprawnienia do domagania się rekompensaty za koszty odzyskiwania należności jest popadnięcie przez dłużnika w opóźnienia w zapłacie. Rekompensata należy się z samego faktu opóźnienia, nawet jeśli wierzyciel nie poniósł kosztów odzyskiwania należności. Roszczenie o zapłatę należności z tytułu stałej rekompensaty powstaje i staje się wymagalne bez konieczności wezwania do jego zapłaty.
Nabycie prawa do rekompensaty nie jest uzależnione od poniesienia przez wierzyciela jakichkolwiek kosztów związanych z odzyskiwaniem należności. Brak takich kosztów nie będzie też automatycznie wyłączał uprawnienia wierzyciela do uzyskania należności z tytułu stałej rekompensaty. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 grudnia 2015 r., III CZP 94/15, podkreślił, że wierzycielowi zawsze należy się stała rekompensata za koszty odzyskiwania należności, gdy nabył uprawnienie do odsetek. W tej samej uchwale sąd uznał, iż rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 euro, przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Ustawodawca przyjął regułę, że w związku z opóźnieniem w zapłacie należności z tytułu jednej transakcji handlowej przysługuje jedno roszczenie o zapłatę rekompensaty za koszty odzyskiwania należności. Oznacza to, iż w przypadku, gdy strony łączyły cztery transakcje handlowe, wówczas należy naliczyć cztery rekompensaty. Jak podkreślił Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 4 maja 2023 r., C 78/22,: „zgodnie z artykułem 6 ust. 1 dyrektywy nr 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych w związku z art. 3 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy w jednej i tej samej umowie przewidziano płatności mające charakter okresowy, przy czym zapłata każdej z tych płatności powinna nastąpić w określonym terminie, minimalna stała kwota 40 EUR, określona w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, stanowiąca przysługującą wierzycielowi rekompensatę z tytułu kosztów odzyskiwania należności jest należna za każde opóźnienie w płatności”.
W przypadku nieuregulowanych przez klienta faktur warto mieć na uwadze instrument walki z opóźnieniami w transakcjach handlowych, jakim jest rekompensata za koszty odzyskiwania należności. Jej głównym celem jest nie tylko zniechęcanie do opóźnień w płatnościach, ale także ochrona wierzyciela przed opóźnieniami w transakcjach handlowych, poprzez zapewnienie mu możliwie najpełniejszej rekompensaty za poniesione przez niego koszty odzyskiwania należności.
Co zrobić w sytuacji, gdy rodzic nie płaci alimentów na dziecko w terminie? Dowiesz się tego z poniższego artykułu. Zapraszamy do lektury!
W kodeksie rodzinnym i opiekuńczym znajdziemy liczne przepisy dotyczące obowiązku alimentacyjnego. Alimentacja oznacza obowiązek dostarczania środków utrzymania, wychowania. Najczęściej spotykany model, to gdy rodzic ma nałożone przez sąd alimenty na dziecko. Zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Obowiązek alimentacyjny może powstać z chwilą urodzenia się dziecka, a wygasa, gdy dziecko się usamodzielni. Co ważne, usamodzielnienie nie oznacza osiągnięcia pełnoletności. Nierzadko, jednak są sytuację, w których rodzice uchylają się od alimentów lub płacą nieterminowo. Co zatem robić w takiej sytuacji? Poznaj prawa i obowiązki ojca płacącego alimenty.
Tytułowi egzekucyjnemu, zasądzającemu alimenty, sąd nadaje klauzulę wykonalności z urzędu. Oznacza to, że w każdym czasie można wnieść pisemny wniosek o wszczęcie egzekucji alimentów, jeżeli jeden z rodziców uchyla się od płacenia lub płaci nieterminowo, drugi z nich może udać się do komornika. Ale po jakim czasie? Otóż wystarczy jeden dzień opóźnienia w płatności, żeby móc złożyć wniosek o wszczęcie egzekucji alimentów.
Do wniosku należy dołączyć oryginał tytułu egzekucyjnego, czyli wyrok wraz z klauzulą wykonalności, bądź ugoda sądowa czy akt notarialny. Jeśli natomiast alimenty zostały zasądzone w drodze pozasądowej ugody alimentacyjnej, wówczas należy uzyskać sądowe potwierdzenie. Wniosek o egzekucję alimentów składa się do komornika sądu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wierzyciela. Nie może w nim zabraknąć takich elementów, jak:
• strony postępowania
• kwota, która ma być egzekwowana
• numer rachunku wierzyciela
• sposób prowadzenia egzekucji
W pierwszej kolejności komornik zazwyczaj zajmuje wynagrodzenie dłużnika w wysokości do 60% wynagrodzenia. W przypadku należności alimentacyjnych nie ma ustalonej kwoty wolnej od potrąceń. Komornik ma prawo również zająć rachunek bankowy, ruchomości czy nieruchomości dłużnika. To komornik ustala źródło dochodów oraz majątek. Wierzyciel tym nie musi się martwić. Warto, aby wniosek zawierał jak najwięcej informacji o dłużniku np. jego PESEL, adres zamieszkania.
W sytuacji, gdy egzekucja komornicza okaże się bezskuteczna, można wystąpić wnioskiem o ściganie przestępstwa. Niewykonywanie swojego obowiązku może prowadzić do odpowiedzialności karnej. Artykuł 209 kodeksu karnego przewiduje liczne kary w przypadku uchylania się od obowiązku alimentacyjnego. Konsekwencje, jakie mogą spotkać osobę, która nie płaci alimentów to:
• grzywna,
• kara ograniczenia wolności,
• kara pozbawienia wolności do roku,
• najsurowsza kara to pozbawienie wolności do 2 lat, grozi ona w przypadku, gdy zobowiązany naraża osobę uprawnioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
Postępowanie w sprawie tego przestępstwa ścigane jest na wniosek, a nie z urzędu. Wniosek taki może złożyć pokrzywdzony (najczęściej jest to dziecko, które nie otrzymuje przyznanych alimentów), organ pomocy społecznej lub organ podejmujący działania wobec dłużnika alimentacyjnego. Dotyczy to sytuacji, w której:
• łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych lub
• jeżeli opóźnienie zaległego świadczenia innego niż okresowe wynosi, co najmniej 3 miesiące
Co warto podkreślić, to jeśli egzekucja komornicza nie przyniosłaby oczekiwanych efektów, a świadczenie z funduszu alimentacyjnego nie może być wypłacone, jest możliwość, aby starać się o alimenty od innych członków rodziny np. alimenty od dziadków. Osoba, która nie płaci alimentów, może znaleźć się w Krajowym Rejestrze Zadłużonych. Wpis ten znacznie utrudni zobowiązanemu zaciąganie kredytów, pożyczek czy rat.
Dodatkowo, można zastosować sankcje administracyjne wobec dłużnika takie jak zatrzymanie prawa jazdy, zobowiązanie dłużnika alimentacyjnego do zarejestrowania się jako bezrobotny (w przypadku, gdy dłużnik alimentacyjny nie może wywiązać się ze swoich zobowiązań z powodu braku zatrudnienia). Sankcje te wynikają z ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.
Podsumowując, sytuacje, kiedy rodzic nie płaci alimentów na dziecko, zdarzają się bardzo często. Warto wiedzieć, kiedy i jak zareagować w przypadku nieterminowych wpłat, bądź braku płatności. Przeczytaj również o obowiązkach rodziców po rozwodzie względem dziecka.
Już w samej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest mowa na temat prawa do urlopu. Każdemu pracownikowi przysługuje nieprzerwany, płatny, coroczny urlop wypoczynkowy. Pracownik nie ma prawa się go zrzec. W przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Powstaje on niezależnie od przyczyny rozwiązania umowy.
U każdego z pracowników kwota ekwiwalentu za urlop będzie się różnić, gdyż uzależniona jest ona od wysokości wynagrodzenia oraz wymiaru czasu pracy. Aby otrzymać ekwiwalent za urlop, należy w pierwszej kolejności posiadać niewykorzystany urlop, dodatkowo musi dojść do rozwiązania umowy o pracę.
Zgodnie z art. 172 Kodeksu pracy: „Za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował. Zmienne składniki wynagrodzenia mogą być obliczane na podstawie przeciętnego wynagrodzenia z okresu 3 miesięcy poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu; w przypadkach znacznego wahania wysokości wynagrodzenia okres ten może być przedłużony do 12 miesięcy”. Współczynnik urlopowy w 2023 roku wynosi 20,83. Należy miesięczne wynagrodzenie podzielić przez współczynnik ekwiwalentu. Wówczas otrzymujemy ekwiwalent za jeden dzień urlopu. Mnożymy to następnie przez liczbę dni niewykorzystanego urlopu.
Przykład:
Pani Kasia otrzymuje wynagrodzenie stałe w kwocie 4000,00 zł brutto. Dnia 30.06.2023 r. została rozwiązana jej umowa o pracę z BULTEX Jan Kowalski. Pani Kasi przysługuje ekwiwalent za 4 dni urlopu. Jej dobowa norma czasu pracy wynosi 8 h.
Podstawa obliczenia ekwiwalentu: 4000,00 zł
4000: 20,83 (współczynnik)= 192,03 zł
192,03 zł : 8 h= 24,00 zł/h
4 dni * 8 h= 32 h
24,00 zł/h*32 h= 768,00 zł -> kwota ekwiwalentu za urlop
Sprawa jednak komplikuje się w momencie, gdy pracownik przebywał na zwolnieniu lekarskim. Jak wówczas obliczyć ekwiwalent za urlop? Czy jako podstawę obliczenia ekwiwalentu uznajemy wynagrodzenie sprzed choroby czy za ostatnie 3 miesiące, kiedy pracownik chorował?
Należy wówczas zastosować § 11 Rozporządzenia Ministra Pracy i Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop. W myśl tego przepisu, jeżeli przez cały okres przyjęty do ustalenia podstawy wymiaru, poprzedzający miesiąc wykorzystywania urlopu wypoczynkowego, lub przez okres krótszy, lecz obejmujący pełny miesiąc lub miesiące kalendarzowe, pracownikowi nie przysługiwało wynagrodzenie określone w § 8 (zmienne), przy ustalaniu podstawy wymiaru uwzględnia się najbliższe miesiące, za które pracownikowi przysługiwało takie wynagrodzenie. W §7 tego rozporządzenia wskazano, iż składniki wynagrodzenia określone w stawce miesięcznej w stałej wysokości uwzględnia się w wynagrodzeniu urlopowym w wysokości należnej pracownikowi w miesiącu wykorzystywania urlopu. Sprawdź, jakie uprawnienia przysługują świeżo upieczonemu tacie - urlop ojcowski.
Co, jeśli pracownik przed chorobą otrzymywał zmienne składniki wynagrodzenia? Jak obliczyć wówczas ekwiwalent?
Jest to bardziej skomplikowana sytuacja. Bowiem nie tylko pracownik przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, ale również oprócz wynagrodzenia zasadniczego otrzymywał składniki zmienne, takie jak premie, dodatki. Uregulowane zostało to w § 8 Rozporządzenia Ministra Pracy i Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop. Wskazuje on, iż składniki wynagrodzenia przysługujące za okresy nie dłuższe niż jeden miesiąc, z wyjątkiem określonych w § 7 (czyli składników stałych), uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia urlopowego w łącznej wysokości wypłaconej pracownikowi w okresie 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu, a w przypadkach znacznego wahania wysokości zmiennych składników wynagrodzenia, składniki te mogą być uwzględnione przy ustalaniu wynagrodzenia urlopowego w łącznej wysokości wypłaconej pracownikowi w okresie nieprzekraczającym 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu. Oznacza to, iż w przypadku długotrwałej choroby pracownika należy uwzględnić dodatki oraz premie, które zostały wypłacone pracownikowi trzy miesiące przed jego chorobą, a w niektórych przypadkach nawet i 12 miesięcy. To ważne, aby uwzględniać składniki wypłacone, a nie te, do których pracownik nabył prawo. Czym jest urlop z powodu siły wyższej? Nowości w Kodeksie Pracy.
Dnia 31 lipca 2023 r. została rozwiązania umowa o pracę z panem Kamilem. Miał on 5 dni niewykorzystanego urlopu. Otrzymywał wynagrodzenia w kwocie 5000,00 zł. Chorował on nieprzerwanie od 1 maja 2023 r. do 31 lipca 2023 r. Pan Kamil otrzymywał również dodatek za godziny nocne w wysokościach: kwiecień 2023 r.- 100,00 zł, marzec 2023 r.- 150,00 zł, luty 2023 r.- 200,00 zł. Dodatki za godziny nocne przysługiwały Pan Kamilowi w miesiącach, w których zostały wypłacone.
Wynagrodzenie: 5000,00 zł
Średnia wysokość dodatku za godziny nocne: 100 zł + 150 zł + 200 zł= 450 zł : 3 miesiące= 150,00 zł
Podstawa ekwiwalentu: 5000,00 zł +150,00 zł= 5150,00 zł
5150,00 zł : 20,83= 247,24 zł
247,42 zł : 8 h= 30,90 zł/h
5 dni * 8 godzin= 40 godzin (niewykorzystany urlop)
30,90 zł * 40 godzin= 1236,00 zł -> kwota ekwiwalentu za urlop
Podsumowując, sposób obliczania ekwiwalentu po długotrwałej chorobie jest identyczny, jak przy zwykłym wypłacaniu ekwiwalentu za urlop. Jednak, co ważne należy pamiętać, do jakiego okresu się cofnąć przy obliczaniu zmiennych składników wynagrodzenia.
Przeczytaj również, czy możliwe jest odwołanie pracownika z urlopu wypoczynkowego.
Przedsiębiorca ma prawo podjąć decyzję o przerwaniu prowadzenia działalności gospodarczej poprzez złożenie odpowiedniego wniosku o zawieszenie działalności. Zawieszenie działalności jest narzędziem przedsiębiorcy pomiędzy aktywnym prowadzeniem a całkowitym zamknięciem działalności. Nie trzeba wykazywać powodu swojej decyzji, gdyż każdy przedsiębiorca korzysta z wolności prowadzenia działalności. Dlatego każdy przedsiębiorca może w każdym czasie podjąć decyzję o tymczasowym zawieszeniu swojej działalności, m.in. z zachowaniem nadziei, że w przyszłości będzie mógł kontynuować tę samą działalność. Przed podjęciem decyzji należy dokładnie przeanalizować tryb i zasady postępowania w celu wstrzymania prowadzonej działalności.
Zawieszenie działalności gospodarczej jest prawem przedsiębiorcy uregulowanym w ustawie z dnia 06 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy i ustawie z dnia 06 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców.
Zawieszenie działalności gospodarczej chroni przedsiębiorcę przed negatywnymi konsekwencjami związanymi z niemożnością wykonywania działalności przez zaistniałe przeszkody, np. długotrwała choroba, brak płynności finansowej, przerwa w dostawach towaru itp.
Zawieszona działalność to działalność, którą można zlikwidować lub wznowić w każdym momencie, nawet przed ustalonym terminem okresu zawieszenia i nie oznacza to, że działalność jest zamknięta lub zlikwidowana. Zawieszenie działalności wiąże się z wieloma korzyściami, tj. zwolnienie z niektórych zobowiązań publicznoprawnych, np. opłacenia składek ZUS, opłacania zaliczek na podatek dochodowy, braku obowiązku składania deklaracji w zakresie podatku VAT. Jedyną wadą zawieszenia działalności to zakaz prowadzenia działalności, tzn. brak możliwości osiągania z tego tytułu bieżących przychodów.
Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą może ją zawiesić po spełnieniu określonych przesłanek z art. 22 Prawo przedsiębiorców. W myśl obowiązujących przepisów przedsiębiorca może zawiesić działalność, jeżeli nie zatrudnia pracowników lub zatrudnia wyłącznie pracowników przebywających na urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie wychowawczym, urlopie opiekuńczym lub urlopie rodzicielskim, niełączących korzystania z urlopu rodzicielskiego z wykonywaniem pracy u pracodawcy udzielającego tego urlopu. Nie dotyczy to umów cywilnoprawnych, np. umów zleceń, umów o dzieło, umów agencyjnych.
Działalność gospodarczą można zawiesić z datą wsteczną.
W przypadku przedsiębiorcy wpisanego do CEIDG okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej i trwa do dnia wskazanego w tym wniosku albo we wniosku o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej albo do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego.
Zgodnie z systemem ubezpieczeń społecznych zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej powoduje ustanie obowiązku ubezpieczeń społecznych od dnia, w którym rozpoczyna się zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, do dnia poprzedzającego dzień wznowienia wykonywania działalności gospodarczej.
Data rozpoczęcia zawieszenia (podobnie jak i wznowienia) działalności gospodarczej może być wcześniejsza (jednakże w przypadku daty zawieszenia nie wcześniejsza niż data rozpoczęcia prowadzenia działalności, a w przypadku daty wznowienia nie wcześniejsza niż data rozpoczęcia zawieszenia prowadzenia działalności), taka sama bądź przyszła niż data złożenia wniosku do CEIDG.
Wobec tego można uznać, że w przypadku przedsiębiorcy wpisanego do CEIDG początek zawieszenia biegnie od daty wskazanej we wniosku o zawieszenie i data ta może być wcześniejsza niż dzień złożenia wniosku. Oznacza to, że można zawiesić działalność gospodarczą z datą wsteczną.
W przypadku przedsiębiorcy wpisanego do rejestru przedsiębiorców KRS okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej (formularz KRS-Z62), nie wcześniej niż w dniu złożenia wniosku, i trwa do dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej (formularz KRS-Z62), który nie może być wcześniejszy niż dzień złożenia wniosku.
Podkreślić należy, iż inaczej niż w przypadku CEIDG data zawieszenia nie może być wcześniejsza niż dzień złożenia wniosku o wpis informacji o zawieszeniu do rejestru przedsiębiorców KRS. Podobnie data wznowienia wykonywania działalności gospodarczej nie może być wcześniejsza niż dzień złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu działalności do rejestru przedsiębiorców KRS.
Wniosek o zawieszenie działalności gospodarczej może być złożony na 3 sposoby, tj. internetowo (online), przez osobiste złożenie wniosku w urzędzie lub przez wysłanie wniosku pocztą.
Forma elektroniczna jest najszybszą formą załatwienia sprawy. Wystarczy wejść na stronę internetową „Biznes.gov.pl” i kliknąć przycisk "Załatw online" lub wybierając usługę "Zmień dane w CEIDG". Oczywiście należy się zalogować przez Login.gov.pl, wykorzystując profil zaufany lub e-dowód.
Tak jak w przypadku pozostałych form, wniosek o zawieszenie działalności przez Internet może złożyć pełnomocnik, który widnieje we wpisie przedsiębiorcy, z tym że umocowanie musi obejmować zakres czynności zawieszenia działalności gospodarczej. W takiej sytuacji nie trzeba uiszczać opłaty skarbowej za pełnomocnictwo, chyba że pełnomocnik nie został ujawniony w CEIDG. Pełnomocnictwo jest widoczne w rejestrze publicznym i nie musi być dodatkowo potwierdzane dokumentem pełnomocnictwa.
Jeżeli wniosek złożony drogą elektroniczną jest niepoprawny, system teleinformatyczny CEIDG niezwłocznie poinformuje o tym wnioskodawcę.
Zmiana w CEIDG pojawi się w ciągu jednego dnia roboczego od dnia poprawnego złożenia wniosku.
Zawieszenie oraz wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następuje na wniosek przedsiębiorcy, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej.
W przypadku przedsiębiorców podlegających obowiązkowi wpisu do CEIDG wpis następuje na podstawie przepisów ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy. Wniosek o wpis składa się na formularzu CEIDG-1, a w przypadku spółki cywilnej również przy wykorzystaniu formularza CEIDG-SC. Wniosek nie podlega opłacie, chyba że za przedsiębiorcę działa pełnomocnik, w takiej bowiem sytuacji konieczne jest uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł, chyba że pełnomocnik ujawniony jest w CEIDG. Wniosek o wpis przekazywany jest do CEIDG z wykorzystaniem formularza elektronicznego zamieszczonego na stronie internetowej CEIDG.
W przypadku przedsiębiorców podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS wpis następuje na podstawie przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Do zgłoszenia zawieszenia oraz wznowienia wykonywania działalności gospodarczej służy formularz KRS-Z62. Wniosek o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej oraz wniosek o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej jest zwolniony z opłat sądowych. Wpisy dokonane w wyniku rozpoznania takich wniosków nie podlegają ogłoszeniu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.
CEIDG przekazuje drogą elektroniczną informację o podjętej czynności niezwłocznie, nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu dopisania w CEIDG informacji do Centralnego Rejestru Podmiotów – Krajowej Ewidencji Podatników, Głównego Urzędu Statystycznego, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz innych organów.
Zasady dotyczące zawieszenia działalności gospodarczej różnią się w przypadku zawieszenia w CEIDG a w KRS. Jedną z różnic jest okres, na jaki działalność można zawiesić. Długość tego okresu wynika z art. 23 ustawy – Prawo przedsiębiorców. Zgodnie z ust. 1 przedsiębiorca wpisany do CEIDG może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na czas nieokreślony albo określony, nie krótszy jednak niż 30 dni, natomiast wedle ust. 2 przedsiębiorca wpisany do rejestru przedsiębiorców KRS może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy.
Co więcej, różnią się wyznaczeniem początku okresu zawieszenia.
W przypadku przedsiębiorcy wpisanego do CEIDG okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej i trwa do dnia wskazanego w tym wniosku albo we wniosku o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej albo do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego.
W przypadku przedsiębiorcy wpisanego do rejestru przedsiębiorców KRS okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej, nie wcześniej niż w dniu złożenia wniosku, i trwa do dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, który nie może być wcześniejszy niż dzień złożenia wniosku. W związku z tym, jeśli chodzi o przedsiębiorcę wpisanego do rejestru przedsiębiorców KRS, nie może on zawiesić działalności gospodarczej z datą wsteczną.
Reasumując, zawieszenie działalności nie należy do skomplikowanych czynności, ale niewłaściwe postępowanie może skutkować rezultatem odwrotnym do zamierzonego. Jak w każdej czynności prawnej trzeba uważać i dokładnie przeanalizować stan faktyczny sprawy, gdyż nie ma spraw identycznych, a są sprawy o podobnym skutku a różniącym się sposobem jego uzyskania.
Zawieszenie działalności gospodarczej nie musi oznaczać końca Twojej pracy zarobkowej. Coraz więcej twórców i freelancerów decyduje się na ten krok, szukając prostszych, elastycznych form działania - bez biurokracji i stałych kosztów. Co możesz robić w czasie zawieszenia? Jak dalej zarabiać legalnie? Sprawdź, co warto wiedzieć.
Zawieszenie działalności gospodarczej oznacza czasowe wstrzymanie prowadzenia firmy - bez jej całkowitego zamykania. To rozwiązanie pozwala przedsiębiorcy „zatrzymać” firmę na pewien czas, gdy np.:
Myślisz o przerwie w prowadzeniu firmy? Zobacz, co daje zawieszenie działalności i dlaczego to może być dobra decyzja:
1. Zwolnienie z obowiązkowych opłat
– Nie musisz płacić składek ZUS ani zaliczek na podatek dochodowy (PIT lub CIT),
– Nie płacisz VAT, jeśli nie prowadzisz sprzedaży.
2. Zachowanie firmy bez jej zamykania
– Możesz ją „zamrozić” na jakiś czas – nie tracisz NIP-u, konta firmowego, historii działalności.
– Masz możliwość łatwego odwieszenia i powrotu do działania w dowolnym momencie.
3. Czas na reorganizację lub odpoczynek
– Możesz przemyśleć nowy kierunek, zmienić branżę lub po prostu zrobić sobie przerwę bez formalności związanych z likwidacją firmy.
4. Możliwość ograniczonych działań
– Możesz nadal:
• odbierać płatności za wcześniejsze usługi,
• regulować zobowiązania,
• uczestniczyć w postępowaniach urzędowych,
• wykonywać działania zachowawcze (np. naprawa sprzętu firmowego, przedłużenie licencji itp.).
Zawieszenie działalności gospodarczej zgłaszasz w CEIDG, czyli Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej - to rejestr dla jednoosobowych działalności gospodarczych w Polsce.
Zawieszenie działalności gospodarczej możesz zgłosić na 3 sposoby:
Z możliwości zawieszenia działalności gospodarczej mogą skorzystać przedsiębiorcy, którzy nie zatrudniają pracowników na podstawie umowy o pracę. Wyjątek stanowią osoby prowadzące firmę, które zatrudniają wyłącznie pracowników przebywających na urlopach rodzicielskich - np. macierzyńskim czy wychowawczym - i którzy nie wykonują w tym czasie pracy. Taka sytuacja nie blokuje zawieszenia działalności.
Jeśli chodzi o spółki cywilne, jawne lub partnerskie, to zawieszenie działalności przez jednego wspólnika jest skuteczne tylko wtedy, gdy zdecydują się na to również pozostali wspólnicy.
Działalność można zawiesić zarówno na czas określony, jak i nieokreślony, ale nie krótszy niż 30 dni. W większości przypadków zawieszenie może być zgłoszone nawet z datą wsteczną, choć przedsiębiorcy wpisani do KRS (np. spółki z o.o.) muszą pamiętać, że ich maksymalny okres zawieszenia wynosi 24 miesiące.
Warto też wiedzieć, że jeśli zawieszenie dotyczy jedynie miesiąca lutego, to minimalny okres zawieszenia równa się liczbie dni tego miesiąca w danym roku (czyli 28 lub 29 dni – zależnie od roku przestępnego).
W czasie zawieszenia działalności przedsiębiorca nie może prowadzić działalności ani czerpać z niej przychodów. To oznacza, że nie wolno Ci wykonywać usług czy sprzedaży, które normalnie byłyby objęte zakresem Twojej firmy.
Nie można też „obchodzić” zawieszenia np. przez podpisanie umowy zlecenia lub o dzieło, jeśli ich przedmiotem są dokładnie te same usługi, które świadczyłeś w ramach działalności. To nadal uznawane byłoby za kontynuację działalności – mimo formalnego zawieszenia.
Dodatkowo, zawieszenie oznacza konieczność wstrzymania odpisów amortyzacyjnych. Jeśli nie używasz składników majątku firmy w okresie zawieszenia (np. sprzętu czy samochodu), nie możesz ich amortyzować. Odpisy przestają być naliczane od miesiąca następującego po miesiącu zawieszenia i wracają dopiero po odwieszeniu działalności.
Zawieszenie działalności gospodarczej w CEIDG (Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) jest proste i nie wymaga wizyty w urzędzie. Wystarczy, że zalogujesz się na www.biznes.gov.pl za pomocą profilu zaufanego lub e-dowodu i złożysz wniosek CEIDG-1, wybierając opcję zawieszenia działalności. Możesz też zrobić to osobiście w urzędzie miasta lub gminy. W formularzu podajesz datę rozpoczęcia zawieszenia (może być z datą wsteczną) oraz - jeśli chcesz - planowany termin wznowienia. Po złożeniu wniosku dane są automatycznie przekazywane do ZUS, US i GUS, więc nie musisz składać dodatkowych zgłoszeń.
Jeśli zawieszasz działalność gospodarczą, możesz odetchnąć - nie musisz składać deklaracji VAT (JPK_V7M lub JPK_V7K), pod warunkiem że naprawdę nic nie sprzedajesz i nie prowadzisz żadnych transakcji.
To zwolnienie dotyczy również firm zarejestrowanych jako podatnicy VAT UE - o ile nie dokonują wewnątrzwspólnotowych transakcji (np. zakupu z Niemiec).
Co jeśli zapomnisz zgłosić? Jeśli urząd skarbowy nie wie, że działasz, a mimo to wystawiasz faktury – może wykreślić Cię z rejestru VAT po 6 miesiącach zawieszenia. Na szczęście po odwieszeniu działalności nie trzeba rejestrować się od nowa – status VAT zostanie automatycznie przywrócony (jeśli nie zostałeś wcześniej wykreślony z rejestru). Kiedy urząd wykreśli Cię z rejestru czynnych podatników VAT?
Dobra wiadomość: w czasie zawieszenia działalności nie musisz płacić składek ZUS. To oznacza, że nie podlegasz ubezpieczeniom społecznym ani zdrowotnemu - i nic nie zgłaszasz do ZUS samodzielnie. Wystarczy, że złożysz wniosek o zawieszenie firmy przez CEIDG - urząd miasta zrobi resztę za Ciebie.
To, od którego dnia zawiesisz działalność, ma wpływ na to, czy musisz zapłacić składki za dany miesiąc:
Pan Jan zawiesza działalność od 10 lipca do 10 października. Co to oznacza?
A co ze świadczeniami zdrowotnymi? Masz prawo do świadczeń NFZ jeszcze przez 30 dni po wygaśnięciu ubezpieczenia zdrowotnego. Po tym czasie:
Gdy zawieszasz działalność, nie musisz płacić zaliczek na PIT ani ryczałtu za okres zawieszenia. To jedna z głównych ulg, dzięki której możesz odciążyć swój budżet, jeśli chwilowo nie prowadzisz firmy.
Co dokładnie oznacza zwolnienie?
Dobra wiadomość: zawieszenie działalności nie oznacza, że musisz likwidować kasę fiskalną. Co to oznacza w praktyce?
Co po odwieszeniu działalności? Po wznowieniu działalności możesz normalnie dalej korzystać z tej samej kasy fiskalnej - bez żadnych dodatkowych formalności.
Zawieszasz działalność? Nie musisz robić nic z kasą fiskalną - dopóki nie sprzedajesz, po prostu „odpoczywa” razem z Twoją firmą.
Nie każdy przedsiębiorca może po prostu zawiesić działalność. Jeśli zatrudniasz pracowników na etacie – najpierw musisz zakończyć z nimi współpracę. Kogo to dotyczy? Zawieszenie działalności jest możliwe tylko wtedy, gdy nie zatrudniasz nikogo na:
Nie dotyczy to umów cywilnoprawnych (np. zlecenie, o dzieło) - ich nie trzeba rozwiązywać.
Pamiętaj, że rozwiązanie umowy musi być zgodne z przepisami Kodeksu pracy.
Jeśli masz pracownika, który w dniu zawieszenia działalności:
Możesz zawiesić działalność, mimo że formalnie pozostaje zatrudniony.
Nie wiesz, jak zawiesić działalność gospodarczą? Skorzystaj z pomocy naszej Kancelarii - nasi specjaliści zadbają, aby proces przebiegł zgodnie z przepisami i zapewnił Ci pełne bezpieczeństwo prawne.
