Restrukturyzacja kredytu to proces, który pozwala na zmianę warunków spłaty zobowiązań, dostosowując je do aktualnych możliwości finansowych kredytobiorcy. Może być skutecznym sposobem na uniknięcie zaległości i problemów z windykacją. Jak wygląda proces restrukturyzacji, jakie są koszty i czy zawsze jest to opłacalne – na te pytania spróbujemy odpowiedzieć w niniejszym wpisie blogowym. Zapraszamy do dalszej lektury!
Restrukturyzacja kredytu polega na zmianie warunków umowy kredytowej za zgodą banku i kredytobiorcy. Może obejmować m.in.:
Restrukturyzacja ma na celu ułatwienie spłaty zobowiązań i zapobieganie opóźnieniom, co jest korzystne zarówno dla kredytobiorcy, jak i banku. Proces rozpoczyna się od złożenia wniosku przez kredytobiorcę, który powinien zawierać uzasadnienie trudnej sytuacji finansowej oraz ewentualne dowody w postaci zaświadczeń o aktualnej sytuacji finansowej czy innych dokumentów. Jak uzasadnić wniosek o restrukturyzację kredytu?
Restrukturyzacja kredytu może być opłacalna, jeśli kredytobiorca rzeczywiście ma trudności w spłacie zobowiązań. Niewątpliwie restrukturyzacja kredytu może być korzystnym i opłacalnym procesem, który pozwoli na uniknięcie zaległości i windykacji, co uchroni przed wpisem do rejestrów dłużników, a także może pozwolić na zmniejszenie comiesięcznych obciążeń.
Jednocześnie należy pamiętać o możliwych negatywnych konsekwencjach restrukturyzacji, Mianowicie, jeżeli restrukturyzacja będzie polegać na wydłużeniu okresu kredytowania, wówczas należy mieć na uwadze wyższe koszty odsetek. Ponadto restrukturyzacja kredytu może wpłynąć negatywnie na zdolność kredytową, i tym samym utrudnienie zaciągnięcie nowych zobowiązań w przyszłości.
Przed podjęciem decyzji warto skonsultować się z radcą prawnym Toruń, który również specjalizuje się w postępowaniach restrukturyzacyjnych.
Owszem, bank może odmówić restrukturyzacji kredytu, w szczególności, jeżeli uzna na podstawie przedłożonej dokumentacji, że kredytobiorca nie jest w stanie regulować zobowiązań nawet na zmienionych warunkach. Ponadto banki odmawiają restrukturyzacji kredytu z uwagi na chociażby brak wystarczającego uzasadnienia trudnej sytuacji finansowej czy brak porozumienia co do nowych warunków.
Dlatego każdorazowo warto skorzystać z konsultacji prawnej ze specjalistą – radcą prawnym, który również może pomóc znaleźć inne sposoby na poprawę sytuacji finansowej lub podejmie się negocjacji warunków z bankiem.
Niestety nie ma możliwości udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na niniejsze pytanie – wszystko jest zależne od danego banku, sytuacji danego kredytobiorcy, warunków zmienianej umowy kredytowej. Niemniej pokrótce możemy wskazać jakie koszty mogą pojawić się w przypadku restrukturyzacji kredytu. Należą do nich chociażby opłata za sporządzenie aneksu do umowy, a wysokość owej opłaty wynosi zazwyczaj od 100 do 500 złotych. Ponadto mogą pojawić się koszty dodatkowego zabezpieczenia z uwagi na konieczność aktualizacji wpisu hipotecznego w księdze wieczystej. Co więcej, w przypadku zgody banku na restrukturyzację kredytu należy mieć na uwadze możliwą zmianę oprocentowania i tym samym wzrost kosztów kredytu.
Niektóre banki oferują bezpłatną restrukturyzację w trudnych sytuacjach życiowych, takich jak utrata pracy czy problemy zdrowotne, jednak wymaga to szczegółowego udokumentowania.
Choć restrukturyzacja kredytu może pomóc w uporaniu się z trudnościami finansowymi, ma również swoje wady, które warto wziąć pod uwagę przed podjęciem decyzji o przeprowadzenie restrukturyzacji kredytu.
Restrukturyzacja kredytu to rozwiązanie, które powinno być dokładnie przemyślane i omówione z doradcą finansowym. Decyzja powinna uwzględniać zarówno krótkoterminowe korzyści, jak i długoterminowe konsekwencje.
Niepowodzenie w restrukturyzacji kredytu może prowadzić do poważnych konsekwencji finansowych. Jeśli kredytobiorca nie jest w stanie sprostać nowym warunkom umowy, zadłużenie może zacząć narastać, co dodatkowo pogłębi problemy finansowe. W skrajnych przypadkach bank może wypowiedzieć umowę kredytową, co oznacza, że cała pozostała kwota zadłużenia stanie się natychmiast wymagalna. Taki scenariusz często prowadzi do działań windykacyjnych, a ostatecznie do egzekucji komorniczej, która wiąże się z zajęciem majątku, wynagrodzenia czy środków na koncie bankowym.
Dodatkowo, brak skutecznej restrukturyzacji ma negatywny wpływ na historię kredytową, co utrudnia w przyszłości uzyskanie nowych zobowiązań finansowych. W obliczu takich trudności warto ponownie skontaktować się z bankiem i spróbować negocjować warunki lub poszukać pomocy u doradcy finansowego. W niektórych sytuacjach rozwiązaniem może być sprzedaż zabezpieczenia kredytu, konsolidacja zadłużenia, a w ostateczności nawet ogłoszenie upadłości konsumenckiej.
Kluczowe jest szybkie działanie i poszukiwanie alternatywnych rozwiązań. Im wcześniej zostaną podjęte kroki w celu opanowania sytuacji, tym większe są szanse na zminimalizowanie jej negatywnych skutków. Warto pamiętać, że każda sytuacja jest inna, dlatego pomoc radcy prawnego może okazać się nieoceniona.
Czas trwania procesu restrukturyzacji kredytu zależy od kilku czynników, takich jak polityka banku, stopień skomplikowania sytuacji finansowej kredytobiorcy oraz dostępność niezbędnych dokumentów. W praktyce cały proces może trwać od kilku dni do kilku tygodni.
Pierwszym etapem jest złożenie wniosku o restrukturyzację, który należy dokładnie wypełnić i załączyć wymagane dokumenty, takie jak zaświadczenia o dochodach, zestawienie wydatków czy inne informacje wskazujące na trudności finansowe. Bank po otrzymaniu wniosku przeprowadza analizę sytuacji finansowej klienta, co może zająć od kilku dni do kilku tygodni, w zależności od złożoności sprawy i obciążenia instytucji.
Po zatwierdzeniu wniosku i ustaleniu nowych warunków kredytowych, konieczne jest podpisanie aneksu do umowy kredytowej. W tym momencie restrukturyzacja zostaje sfinalizowana, a nowe warunki spłaty zaczynają obowiązywać.
Koszt przeprowadzenia restrukturyzacji kredytu zależy od polityki banku oraz rodzaju zmian wprowadzanych do umowy. W większości przypadków banki pobierają opłatę za przygotowanie aneksu do umowy kredytowej, która może wynosić od 50 do 100 złotych. Wysokość tej opłaty zależy od rodzaju kredytu, jego kwoty oraz indywidualnych warunków instytucji finansowej.
Dodatkowe koszty mogą pojawić się, jeśli restrukturyzacja wymaga skorzystania z usług zewnętrznych, takich jak doradcy finansowi lub prawnicy. Ich wynagrodzenie zależy od zakresu świadczonych usług oraz stopnia skomplikowania sytuacji finansowej klienta.
Warto również pamiętać, że choć sama restrukturyzacja może wiązać się z relatywnie niskimi kosztami jednorazowymi, jej długoterminowe konsekwencje mogą oznaczać wyższe koszty całkowite kredytu. Wydłużenie okresu spłaty czy zmiana struktury odsetek może zwiększyć kwotę, którą ostatecznie zapłaci kredytobiorca.
Nierzadko jednoosobowi przedsiębiorcy posiadają dodatkową nieruchomość, np. lokal mieszkalny, który chcą wynajmować prywatnie. Jednak takie połączenie budzi wiele niepewności na gruncie obowiązujących przepisów podatkowych, w szczególności w zakresie podatku od towarów i usług. W niniejszym artykule omawiamy najważniejsze zagadnienia związane z najmem prywatnym u przedsiębiorców.
Najem prywatny i działalność gospodarcza są odrębnymi formami uzyskiwania przychodów. Zgodnie z przepisami ustawy o PIT, przychody z najmu mogą być zaliczane do źródła „najem” lub „działalność gospodarcza”, w zależności od charakteru najmu. W sytuacji, jeżeli najem ma charakter profesjonalny, ciągły i jest prowadzony w celach zarobkowych, może być uznany za działalność gospodarczą.
Dla osób prowadzących działalność gospodarczą kluczowe jest rozróżnienie tych dwóch źródeł przychodów, ponieważ błędna kwalifikacja może prowadzić do problemów z fiskusem. Warto upewnić się, że umowy najmu i inne dokumenty jasno wskazują, że najem ma charakter prywatny i nie jest związany z prowadzoną działalnością.
Przeczytaj również na temat działalność na ryczałcie a najem prywatny.
Przedsiębiorca wynajmujący nieruchomości prywatnie nie musi ujmować przychodów z tego tytułu w ewidencji działalności gospodarczej. Przychody te powinny być rozliczane oddzielnie. W zakresie podatku od towarów i usług sytuacja jest nieco bardziej skomplikowana.
Zgodnie z przepisami ustawy o VAT, przedsiębiorca, który wynajmuje nieruchomość, teoretycznie może być uznany za podatnika VAT, nawet jeśli najem jest prowadzony prywatnie. Jeśli jednak najem nie ma związku z działalnością gospodarczą, a umowa najmu dotyczy nieruchomości mieszkalnych, przedsiębiorca nie musi ujmować tych transakcji w deklaracjach VAT. Kluczowe jest odpowiednie udokumentowanie najmu jako niezwiązanego z działalnością gospodarczą.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, najem nieruchomości mieszkalnych na cele mieszkaniowe jest zwolniony z VAT. Zwolnienie to dotyczy zarówno osób fizycznych, jak i przedsiębiorców wynajmujących nieruchomości prywatnie. Ważne jest jednak, aby umowa jasno wskazywała na charakter najmu i cel mieszkaniowy. Jeżeli najem dotyczy nieruchomości użytkowych, zwolnienie nie ma zastosowania, a przedsiębiorca powinien rozliczać VAT od przychodów z tego tytułu. Warto również pamiętać, że przekroczenie limitu obrotu 200 tys. zł rocznie z najmu może zobowiązać przedsiębiorcę do rejestracji jako czynnego podatnika VAT.
Podsumowując, najem prywatny przez jednoosobowego przedsiębiorcę nie zawsze łączy się z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kluczowe jest prawidłowe rozgraniczenie tych źródeł przychodów i właściwa interpretacja przepisów podatkowych. W razie wątpliwości warto skonsultować się z radcą prawnym Toruń, który również specjalizuje się w zakresie doradztwa podatkowego. Zapraszamy do kontaktu telefonicznego, mailowego lub za pośrednictwem formularza kontaktowego.
Rozliczanie podatku dochodowego kwartalnie to korzystna opcja dla niektórych podatników, która umożliwia wpłacanie zaliczek na podatek dochodowy cztery razy w roku zamiast co miesiąc. W artykule wyjaśniamy, kto może skorzystać z tej formy rozliczeń, jakie warunki należy spełnić i kiedy można dokonać zmiany na rozliczenie kwartalne.
Tak, jak najbardziej, na gruncie obowiązujących przepisów istnieje możliwość rozliczania podatku dochodowego kwartalnie zarówno w przypadku podatników PIT, jak i CIT. Zasada ta dotyczy głównie przedsiębiorców, którzy prowadzą działalność gospodarczą.
Rozliczenie kwartalne oznacza, że zamiast comiesięcznego regulowania zaliczek na podatek dochodowy, przedsiębiorca dokonuje tej czynności co trzy miesiące, dzięki czemu zredukowane zostają formalności. Wybór tej formy rozliczenia może przynieść korzyści w postaci mniejszej liczby formalności i większej elastyczności finansowej. Ważne jest jednak, aby przedsiębiorca spełniał określone kryteria, np. dotyczące przychodów lub statusu podatnika.
Zgodnie z art. 44 ust. 3g ustawy o PIT, kwartalne rozliczenie podatku przysługuje małym podatnikom oraz podatnikom rozpoczynającym prowadzenie działalności gospodarczej. Przypomnijmy, że małym podatnikiem jest podatnik, którego przychód ze sprzedaży w poprzednim roku (wraz z kwotą VAT należnego w przypadku czynnego podatnika VAT) nie przekroczył wartość 2 000 000 euro. Przysługuje to podatnikom opodatkowanym liniowo oraz na zasadach ogólnych.
O dokonanym wyborze tej formy wpłacania zaliczek informują naczelnika urzędu skarbowego dopiero w zeznaniu rocznym składanym za rok podatkowy.
Sprawdź, kto może uzyskać zwolnienie z podatku dochodowego.
Podatnik, który spełnia wymogi małego podatnika PIT albo rozpoczyna w danym roku działalność, może skorzystać z opłacania raz na kwartał zaliczek na podatek dochodowy PIT. W przypadku osób fizycznych, które wybrały kwartalny sposób wpłacania zaliczek, składają zawiadomienie do dnia 20 lutego roku podatkowego, w którym chcą opłacać kwartalnie zaliczki.
Z kolei podatnicy, którzy rozpoczynają prowadzenie działalności w trakcie roku podatkowego, składają zawiadomienie w terminie do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności, nie później niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu.
W razie dodatkowych zapytań w zakresie optymalizacji podatkowej czy doradztwa podatkowego, zapraszamy do kontaktu z radcą prawnym Toruń. W ramach porady prawnej z przyjemnością odpowie na wszelkie zapytania czy wątpliwości związane z zagadnieniem uiszczania zaliczek kwartalnie lub comiesięcznie.
Deklaracja PIT-8AR jest to deklaracja roczna sporządzana przez płatnika. Następnie przekazywana jest do właściwego urzędu skarbowego. Deklaracja dotyczy zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. W niniejszym wpisie wyjaśniamy kto i kiedy powinien ową deklarację złożyć. Zapraszamy do dalszej lektury.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że składanie deklaracji PIT 8-AR dotyczy płatników pobierających zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych, w szczególności od: należności osób zagranicznych, dywidend, odsetek, wygranych w konkursach i grach, świadczeń otrzymanych przez emerytów i rencistów – wypłacanych na rzecz osób fizycznych.
Deklarację PIT-8AR należy złożyć w formie elektronicznej w terminie do dnia 31 stycznia następującego po roku podatkowym.
Tak jak wspomnieliśmy, deklaracja PIT-8AR nie dotyczy podatnika – składana jest wyłącznie w urzędzie skarbowym właściwym dla płatnika. Stanowi ona potwierdzenie odprowadzenia zryczałtowanego podatku przez płatnika. Osoba fizyczna, której dochód został objęty tym podatkiem, nie musi go rozliczać w swoim rocznym zeznaniu podatkowym, ponieważ obowiązek rozliczenia spoczywa w całości na płatniku. Dzięki temu podatnik nie ma dodatkowych formalności.
Wpłaty z tytułu zryczałtowanego podatku, do których odnosi się PIT-8AR, powinny być kierowane na odpowiedni mikrorachunek urzędu skarbowego. Numer rachunku można znaleźć na stronie internetowej danego urzędu skarbowego. Warto zwrócić szczególną uwagę na prawidłowe oznaczenie przelewu, aby uniknąć problemów z zaksięgowaniem wpłaty.
Wynajem garażu wiąże się z koniecznością rozliczenia dochodu z tego tytułu, niezależnie od tego, czy mówimy o jednoosobowym przedsiębiorcy, czy też o osobie fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. W niniejszym wpisie omówimy kwestię opodatkowania dochodów z wynajmu garażu. Zapraszamy do dalszej lektury!
Choć nowelizacja przepisów nie zmienia zasad opodatkowania dochodu z najmu garażu
w podatku PIT, to waloryzacja stawek podatku od nieruchomości w 2026 r. realnie wpływa
na opłacalność takiego najmu. W przypadku garaży w budynkach mieszkalnych stawka podatku wzrasta z 1,19 zł do 1,25 zł za 1 m² rocznie, natomiast dla garaży wolnostojących
z 11,48 zł do 12,00 zł za 1 m², a dla garaży wykorzystywanych w działalności gospodarczej
aż z 34,00 zł do 35,53 zł za 1 m². Oznacza to, że przykładowy garaż wolnostojący
o powierzchni ok. 21 m² (3,5 × 6 m) będzie generował podatek rzędu ponad 250 zł rocznie, niezależnie od podatku dochodowego od najmu.
Nadal obowiązuje zasada, że prywatny najem garażu podlega wyłącznie opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych (8,5% do 100 000 zł przychodu rocznie i 12,5% powyżej tej kwoty), natomiast garaże wynajmowane w ramach działalności gospodarczej rozliczane są według wybranej formy opodatkowania. W praktyce w 2026 r. kluczowe znaczenie ma więc nie tylko wysokość czynszu, ale także rosnące koszty podatku
od nieruchomości oraz prawidłowa kwalifikacja garażu, które łącznie wpływają na rzeczywistą rentowność najmu.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, źródłami przychodów są najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
Zatem wynajem garażu czy też miejsc postojowych traktowany jest tak samo, jak wynajem nieruchomości, np. lokalu mieszkalnego. Mianowicie w sytuacji, jeżeli wynajem garaży jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, wówczas jest on opodatkowany zgodnie z wybraną formą opodatkowania. Natomiast jeżeli wynajem garażu ma charakter prywatny, świadczony poza działalnością gospodarczą, może być opodatkowany wyłącznie według ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
Przeczytaj również, czym jest zryczałtowany podatek dochodowy.
Na gruncie obowiązujących przepisów, nie ma obowiązku dokonania zgłoszenia umowy najmu (czy to garażu czy lokalu mieszkalnego). Obowiązek ten występuje tylko w przypadku tzw. umowy najmu okazjonalnego. Zatem w przypadku najmu prywatnego – wystarczy zacząć uiszczać podatek na swój mikrorachunek podatkowy.
Podsumowując, w sytuacji, jeżeli najem garażu jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, wówczas jest on opodatkowany zgodnie z wybraną formą opodatkowania. Prowadząc działalność gospodarczą, przedsiębiorca może wybrać jedną z trzech form opodatkowania, tj.:
Najem garażu prywatny, świadczony poza działalnością gospodarczą, może być opodatkowany wyłącznie według ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Aktualnie stawki podatku zryczałtowanego przedstawiają się następująco:
Podatek należy wpłacać co miesiąc, tj. do 20. dnia następnego miesiąca lub co kwartał na swój mikrorachunek podatkowy.
Trudna sytuacja życiowa uniemożliwia regularne spłaty zobowiązań – nierzadko osobom fizycznym, jak i osobom prawnym. Wówczas optymalnym rozwiązaniem może być restrukturyzacja zadłużenia. Restrukturyzacja zadłużenia to proces dostosowywania warunków spłaty zobowiązań do możliwości finansowych dłużnika. W niniejszym wpisie omawiamy, na czym polega restrukturyzacja, jej korzyści i potencjalne ryzyka.
Restrukturyzacja to proces, który ma na celu poprawę sytuacji finansowej przedsiębiorstwa lub osoby fizycznej, borykającej się z problemami w spłacie zobowiązań. W kontekście restrukturyzacji zadłużenia oznacza to wprowadzenie zmian w warunkach spłaty istniejących długów, takich jak harmonogram płatności, wysokość rat czy oprocentowanie.
Dzięki restrukturyzacji możliwe jest dostosowanie zobowiązań do aktualnych możliwości finansowych dłużnika, co pozwala uniknąć bardziej radykalnych kroków, takich jak ogłoszenie upadłości konsumenckiej. W przypadku firm, restrukturyzacja może obejmować także zmiany organizacyjne, redukcję kosztów czy negocjacje z wierzycielami, aby zapewnić dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa.
Celem restrukturyzacji zadłużenia jest znalezienie kompromisu, który umożliwi spłatę długów w sposób bardziej dogodny dla obu stron – dłużnika i wierzyciela – oraz przywrócenie stabilności finansowej.
Proces restrukturyzacji długu może przybrać kilka form w zależności od indywidualnej sytuacji osoby znajdującej się w trudnej sytuacji finansowej. Restrukturyzację długu można przeprowadzić chociażby poprzez renegocjację warunków spłaty zadłużenia z wierzycielem z prośbą o zmianę wysokości rat czy wydłużenie okresu spłaty bądź obniżenie oprocentowania. Ponadto można także rozważyć konsolidację zadłużenia, tj. połączenie kilku zobowiązań w jedno.
Ostatecznym rozwiązaniem na rozwiązanie trudności w regulowaniu zobowiązań jest jedna formalna procedura przewidziana w ustawie – Prawo restrukturyzacyjne. W obecnym brzmieniu ustawa – prawo restrukturyzacyjne przewiduje cztery różne tryby postępowań restrukturyzacyjnych. Zaliczamy do nich:
Wszystkie z czterech wskazanych trybów pozwalają na zawarcie układu z wierzycielami, który będzie dostosowany do możliwości dłużnika pod nadzorem sądu. Przeczytaj także, jak odzyskać pieniądze od firmy, która ogłosiła upadłość.
Rozpoczęcie restrukturyzacji zadłużenia to proces, który wymaga dokładnego zrozumienia swojej sytuacji finansowej oraz starannego planowania. Kluczowym krokiem jest analiza wszystkich zobowiązań – wysokości długów, terminów płatności oraz dostępnych środków finansowych. Zrozumienie tych danych pozwala ocenić, jakie rozwiązania mogą być możliwe.
Ważnym etapem jest także nawiązanie dialogu z wierzycielami. Otwartość i gotowość do negocjacji mogą pomóc wypracować korzystne warunki, takie jak wydłużenie terminu spłaty, obniżenie oprocentowania czy rozłożenie zadłużenia na dogodne raty. Wierzyciele często wolą współpracę niż podejmowanie kroków prawnych, które mogą być czasochłonne i kosztowne. Dobrym pomysłem jest również skorzystanie z pomocy specjalistów, takich jak radca prawny, który pomoże znaleźć najlepsze rozwiązania i uniknąć potencjalnych błędów, które mogłyby utrudnić proces.
Decydując się na restrukturyzację, warto pamiętać, że celem tego procesu jest nie tylko poprawa sytuacji finansowej, ale także odzyskanie stabilności i uniknięcie bardziej radykalnych konsekwencji, takich jak upadłość czy windykacja. Dobrze zaplanowane działania mogą przynieść wymierne korzyści i dać szansę na nowy początek.
Restrukturyzacja kredytu to rozwiązanie, które pozwala na dostosowanie warunków spłaty zobowiązań do aktualnej sytuacji finansowej kredytobiorcy. Jedną z najważniejszych zalet tego procesu jest możliwość obniżenia miesięcznych rat, co odciąża domowy budżet i pomaga uniknąć problemów z regulowaniem bieżących zobowiązań. Wydłużenie okresu spłaty lub renegocjacja oprocentowania często prowadzi do większej elastyczności finansowej, pozwalając skupić się na stabilizowaniu swojej sytuacji. Przewalutowanie pozwala przeliczyć kredyt na inną walutę, często o niższej stopie procentowej, co przekłada się na zmniejszenie całkowitych kosztów zobowiązania.
Kolejną korzyścią restrukturyzacji jest ochrona przed poważniejszymi konsekwencjami, takimi jak wpis do rejestrów dłużników czy działania windykacyjne. W wielu przypadkach wierzyciele są skłonni do negocjacji, ponieważ restrukturyzacja zwiększa szanse na spłatę zobowiązania w całości, choć w zmienionej formie. Co więcej, restrukturyzacja daje możliwość uporządkowania finansów, co jest pierwszym krokiem w kierunku odzyskania kontroli nad swoim budżetem. Restrukturyzacja kredytu pozwala na uniknięcie skrajnych rozwiązań, takich jak upadłość konsumencka, i stworzyć solidne podstawy do lepszego zarządzania finansami w przyszłości.
Restrukturyzacja kredytu może być korzystna dla przedsiębiorstw, które mają trudności w regulowaniu zobowiązań. Warto ją rozważyć, zanim zdecydujemy się na jeden z trybów postępowania restrukturyzacyjnego, gdyż w przypadku korzystnych negocjacji z bankiem – dużo łatwiej będzie ustabilizowanie sytuacji finansowej poprzez np. wydłużenie okresu kredytowania czy wakacje kredytowe. Przed podjęciem decyzji – zachęcamy do kontaktu z radcą prawnym, który może uczestniczyć w toku procesu negocjacyjnego z bankiem.
Należy zwrócić uwagę na to, iż restrukturyzacja zadłużenia może mieć nie tylko pozytywne skutki, ale również negatywne. Jakie są konsekwencje restrukturyzacji? Wszystko to zależy od tego, jaka forma restrukturyzacji została wybrana. Do najistotniejszych ryzyk tudzież negatywnych skutków restrukturyzacji możemy zaliczyć chociażby wyższą kwotę zadłużenia do spłaty z uwagi na powstałe odsetki, negatywną ocenę zdolności kredytowej w przyszłości, ograniczenie dostępu do dodatkowego finansowania, czy obniżenie wiarygodności w ocenie kontrahentów.
Niestety nie jesteśmy w stanie udzielić jednoznacznej odpowiedzi na niniejsze pytanie. Czas trwania postępowania restrukturyzacyjnego zależy przede wszystkim od sytuacji finansowej dłużnika, liczby wierzycieli i warunków porozumień z poszczególnymi wierzycielami, a przede wszystkim z bankami. Ponadto pod uwagę należy wziąć także to, czy restrukturyzacja nastąpiła w jednym z trybów przewidzianych przez ustawę – prawo restrukturyzacyjne, czy też może dany podmiot samodzielnie podjął rozmowy z każdym z wierzycieli z osobna.
Zazwyczaj po pierwszej konsultacji z radcą prawnym ustalana jest sytuacja finansowa przedsiębiorstwa i można wówczas oszacować długość postępowania. Dlatego warto skonsultować się z radcą prawnym bądź doradcą restrukturyzacyjnym, aby zoptymalizować czas trwania postępowania restrukturyzacyjnego. W tym zakresie radca prawny Toruń również pozostaje do Państwa dyspozycji – zapraszamy do kontaktu telefonicznego, mailowego lub za pośrednictwem formularza zgłoszeniowego.
Wynajem nieruchomości staje się coraz popularniejszym sposobem na dodatkowy dochód. Jednak osoby prowadzące działalność gospodarczą często zastanawiają się, czy wynajem powinny uwzględnić w ramach swojej działalności, czy traktować go jako najem prywatny. Poniżej wyjaśniamy najważniejsze kwestie dotyczące ryczałtu od najmu oraz jego związku z działalnością gospodarczą.
W sytuacji, jeżeli najem nieruchomości jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, wówczas jest on opodatkowany zgodnie z wybraną formą opodatkowania. Prowadząc działalność gospodarczą, przedsiębiorca może wybrać jedną z trzech form opodatkowania, tj.:
Najem nieruchomości prywatny, świadczony poza działalnością gospodarczą, może być opodatkowany wyłącznie według ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Aktualnie stawki podatku zryczałtowanego przedstawiają się następująco:
Czy podatnik prowadzący inną działalność gospodarczą może zajmować się najmem prywatnym? Najem prywatny nie musi łączyć się z działalnością gospodarczą. Są to dwa odrębne źródła przychodów. Zasadniczo wynajem np. dwóch lokal mieszkalnych nie powinien aktualizować obowiązku rejestracji działalności gospodarczej, o ile najem nie nosi cech działalności gospodarczej. Przypomnijmy, że abyśmy mogli mówić o działalności gospodarczej, muszą zaistnieć cztery cechy, tj. jej charakter zarobkowy, zorganizowanie, wykonywanie działalności w sposób ciągły, we własnym imieniu. Zatem jeżeli mamy jednoosobowego przedsiębiorcę świadczącego usługi doradcze, którego działalność nie jest związana z wynajmem nieruchomości, wówczas może on jednocześnie opodatkować najem prywatny ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, poza swoją działalnością.
Przed wejściem w życie Polskiego Ładu, tj. do 2022 roku, najem prywatny można było rozliczać według skali podatkowej, czyli na tzw. zasadach ogólnych albo ryczałtem (8,5% od przychodu do kwoty 100 000 zł i 12,5% od nadwyżki ponad 100 000 zł). Polski Ład „wyrzucił” możliwość rozliczania najmu prywatnego na zasadach ogólnych i tym samym przychody z najmu prywatnego możemy rozliczać wyłącznie ryczałtem. Co istotne, nie trzeba zgłaszać w urzędzie skarbowym wyboru niniejszej formy opodatkowania.
Podatnik zobowiązany jest samodzielnie obliczyć podatek, a następnie winien wpłacić podatek na swój mikrorachunek podatkowy do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym uzyskał przychód. Na marginesie wspomnijmy, że istnieje także możliwość kwartalnego rozliczania się z fiskusem, niemniej dopiero po spełnieniu dodatkowych warunków.
W pierwszej kolejności odnosząc się do najmu prywatnego, z którego przychody jak wspomnieliśmy wyżej – mogą zostać opodatkowane wyłącznie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, wskazujemy, że w tym przypadku podatnik nie podlega obowiązkowi odprowadzania składki zdrowotnej.
W przypadku najmu w ramach działalności gospodarczej sytuacja jest inna – składka zdrowotna jest naliczana od całości dochodów z działalności, w tym również tych z najmu. Dlatego warto dokładnie przeanalizować, czy bardziej opłacalne będzie rozliczać najem jako prywatny czy też należy włączyć go do działalności gospodarczej.
W razie jakichkolwiek pytań w przedmiocie opodatkowania czy też optymalizacji podatkowej – zapraszamy do kontaktu z radcą prawnym Toruń, który odpowie w ramach porady prawnej na Państwa wszelkie wątpliwości. Zapraszamy do kontaktu.
Jednoosobowi przedsiębiorcy nierzadko decydują się na wykup leasingowanego samochodu do majątku prywatnego. Powstaje wówczas zapytanie co w przypadku ewentualnej sprzedaży? Czy wówczas przedsiębiorca będzie działał jako podatnik VAT i zapłaci podatek od towarów i usług? W niniejszym wpisie pochylimy się nad tym zagadnieniem w kontekście najnowszej interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpił jednoosobowy przedsiębiorca, będący czynnym podatnikiem VAT. W ramach działalności wnioskodawca użytkował samochód osobowy, będący przedmiotem leasingu operacyjnego. Przedsiębiorca nie zaliczał do kosztów rat leasingów, ponieważ był opodatkowany w formie zryczałtowanego podatku dochodowego. Jednocześnie wskazał przedsiębiorca, że podatek VAT wynikający z faktur za czynsz leasingowy odliczał w wysokości 50%.
Po upływie okresu leasingu przedsiębiorca dokonał wykupu samochodu na fakturę jako przedsiębiorca, niemniej bezpośrednio po wykupie tego samochodu przeznaczył go wyłącznie do użytku na cele osobiste, niezwiązane z działalnością gospodarczą.
Co istotne, przedsiębiorca nie wprowadzał leasingowanego samochodu do ewidencji środków trwałych, jak i nie dokonywał odliczeń VAT z tytułu faktury zakupu tego samochodu, jak i od żadnych kosztów eksploatacyjnych.
W związku z planami sprzedaży samochodu z majątku prywatnego wnioskodawca zwrócił się z zapytaniem do fiskusa czy sprzedaż owego poleasingowego samochodu będzie podlegać opodatkowaniu VAT. Przeczytaj również, jak sprzedać samochód wykupiony z leasingu bez podatku dochodowego.
W ocenie wnioskodawcy, sprzedaż samochodu z majątku prywatnego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż w momencie sprzedaży nie będzie działał w charakterze podatnika (w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT). Jednocześnie sprzedaż samochodu nie będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej wnioskodawcy.
Fiskus uznał stanowisko przedsiębiorcy za prawidłowe. Dyrektor KIS zwrócił uwagę na to, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu VAT wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. W uzasadnieniu zwrócono uwagę na to, że osoby fizyczne, które np. dokonują sprzedaży towarów stanowiących część majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarcze – nie mogą zostać uznane za podatników. Ponadto Dyrektor KIS przypomniał, że nie jest podatnikiem VAT ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.
Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że przedsiębiorca – wnioskodawca, dokonując sprzedaży samochodu, nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. Wynikało to z faktu, że wnioskodawca po zakończeniu leasingu:
Zatem sprzedaż samochodu poleasingowego będzie stanowić zwykłe wykonywanie prawa własności i czynność ta nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT.
(interpretacja indywidualna Dyrektora KIS, sygn. akt 0113-KDIPT1-3.4012.883.2024.1.MWJ)
W razie dodatkowych pytań zapraszamy do kontaktu z radcą prawnym Toruń, który również świadczy pomoc prawną w zakresie doradztwa podatkowego.
W niniejszym wpisie omawiamy najnowsze rozstrzygnięcie TSUE z 12 grudnia 2024 r. w sprawie C 725/23 dotyczący kwestii odsetek w przypadku opóźnieniach w opłatach za media przy umowie najmu. Wyrok ten jest ważny dla wszystkich wynajmujących, których najmujący opóźniają się z zapłatą nie tylko czynszu, ale także kosztów dodatkowych (mediów). Zapraszamy do lektury!
A właściwie – unijna dyrektywa 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych. Zgodnie z art. 1 wspomnianej dyrektywy, jej celem jest zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie wewnętrznego, wspierając tym samym konkurencyjność przedsiębiorstw, a w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw. Dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich płatności, które stanowią wynagrodzenie w transakcjach handlowych.
Właściciel dwóch lokali użytkowych wystąpił z powództwem do Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach przeciwko najemcy o zapłatę zaległych faktur, z czego część dotyczyła czynszu, a część nieuregulowanych opłat za media. Co istotne, wynajmujący zażądał także zapłaty 40 euro od każdej niezapłaconej faktury. W tym stanie faktycznym, sąd powziął w wątpliwość czy opłaty dodatkowe za media to również „należności” w rozumieniu unijnej dyrektywy 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, mając na względzie, że opłaty za media były wyodrębnione w umowie najmu.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Sądu Rejonowego Katowice – Wschód w Katowicach, stwierdził, że w przypadku opóźnienia w opłatach dodatkowych za najem, wynajmującemu również należą się odsetki. Mianowicie TSUE uznał, że pod pojęciem „należności” należy rozumieć, oprócz kwoty, którą dłużnik jest zobowiązany zapłacić za świadczenie główne otrzymane od wierzyciela w wykonaniu zawartej między nimi umowy, również kwoty, do których zwrotu wierzycielowi dłużnik zobowiązał się na mocy tej umowy z tytułu kosztów poniesionych przez wierzyciela i związanych z wykonaniem rzeczonej umowy. Zatem TSUE rozszerzył pojęcie „należności” na gruncie wspomnianej dyrektywy. Jednocześnie wyrok ten stanowi dobrą informację dla wynajmujących, którzy zmagają się z nieuczciwymi najmującymi, którzy nie regulują w terminie należności z tytułu mediów – właściciele nie będą musieli sięgać do kieszeni celem uregulowania zaległych faktur z odsetkami.
W razie dodatkowych pytań czy wątpliwości – zapraszamy do kontaktu z radcą prawnym Toruń celem umówienia się na poradę prawną.
Chociaż odpowiedź na pytanie postanowione w temacie wpisu może wydawać się z pozoru prosta, to jednak zarówno pracownik, jak i pracodawca mogą napotkać niemałe problemy w praktyce. Dlatego w niniejszym wpisie pokrótce omówimy sposoby rozwiązania stosunku pracy i inne zagadnienia powiązane. Zapraszamy do lektury wpisu!
Sposoby rozwiązania umowy o pracę zostały określone w przepisie art. 30 § 1 Kodeksu pracy. Wyliczenie to ma charakter wyczerpujący. Zatem zarówno strony układu zbiorowego pracy, jak i strony umowy (pracownik – pracodawca), nie mają możliwości ustanowienia innego sposobu rozwiązania umowy o pracę.
Przechodząc do sposobów rozwiązania umowy o pracę, ustawodawca we wspomnianym przepisie wymienił następujące przypadki:
Odnośnie do umowy o pracę zawartej na okres próbny – przepis art. 30 § 2 Kodeksu pracy stanowi, że umowa o pracę na okres próbny rozwiązuje się z upływem tego okresu, a przed jego upływem może być rozwiązana za wypowiedzeniem. Nie jest wykluczone, że umowę na okres próbny również można rozwiązać za porozumieniem stron.
Przeczytaj również na temat okres wypowiedzenia a przerwa w zatrudnieniu.
Omawiając zagadnienie związane z rozwiązywaniem umów o pracę, nie sposób ominąć kwestię okresów wypowiedzeń. Okresy wypowiedzeń zostały uregulowane w art. 36 § 1 Kodeksu pracy i są tożsame dla umów o pracę zawartych na czas nieokreślony i określony i wynoszą:
Zwracamy uwagę, że jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub określony następuje z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników, pracodawca może, w celu wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę, skrócić okres trzymiesięcznego wypowiedzenia, najwyżej jednak do 1 miesiąca. Wówczas pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia.
Ustawodawca odmiennie uregulował okresy wypowiedzenia umowy na okres próbny. Stanowi o tym przepis art. 34 Kodeksu pracy. Tym samym okresy wypowiedzeń wynoszą:
Jeżeli otrzymali Państwo wypowiedzenie umowy o pracę i nie zgadzają się Państwo z przyczynami wypowiedzenia, mają Państwo możliwość złożenia odwołania do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę.
Wymaga podkreślić, że każde wypowiedzenie, nawet jeśli jest wadliwe, pozostaje skuteczne. Zatem kluczowe jest, aby dochować wyżej wskazanego terminu i w ramach złożonego odwołania do sądu pracy skrupulatnie uzasadnić jakich uchybień dopuścił się pracodawca.
W razie ustalenia przez sąd pracy, że wypowiedzenie umowy jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, wówczas sąd pracy, stosownie do żądania pracownika wskazanego w odwołaniu od wypowiedzenia umowy o pracę, orzeka o:
Do Państwa dyspozycji pozostaje radca prawny Toruń, który również reprezentuje pracowników w toku postępowań z zakresu prawa pracy. Zapraszamy do kontaktu telefonicznego lub mailowego celem umówienia się na poradę prawną!
Dowiedz się również, czy przy wypowiedzeniu warunków pracy i płacy należy się odprawa.
